Βαβυλωνία

Βαβυλωνία

Το Τέλος της Εθνικής Πολιτικής (Βίντεο)

Η παρουσίαση του βιβλίου “Το Τέλος της Εθνικής Πολιτικής” με τους Αλέξανδρο Σχισμένο και Νίκο Ιωάννου που έγινε στη Λάρισα, στον Κοινωνικό Χώρο Steki Paratodos (08/10/16).

image_print

Διαβαστε επισης

Η Κρίση του Εθνοκράτους και τα Μονοπάτια της Αυτονομίας

(για το βιβλίο των Αλέξανδρου Σχισμένου και Νίκου Ιωάννου Το τέλος της εθνικής πολιτικής) Νίκος Κατσιαούνης Το τελευταίο διάστημα, και με την κρίση να μαίνεται εξαθλιώνοντας όλο και μεγαλύτερα τμήματα του κοινωνικού ιστού, έχει ανοίξει ένας μεγάλος διάλογος, πότε με ένταση και πότε με άνευρο τρόπο, για το πού βρισκόμαστε[…]

Διαβάστε περισσότερα »

Το Κενό Σημαίνον Της Ευρώπης – Η Απορρύθμιση των Θεσμικών Αρχών και των Κοινωνικών Συμβολαίων

Αποστόλης Στασινόπουλος Η μυθολογική μορφοποίηση της Ευρώπης μας εξιστορεί πως παραπλανημένη από τη μεταμόρφωση του Δία σε ταύρο έσπευσε να τον χαϊδέψει δίνοντας του την ευκαιρία να την αρπάξει. Ο Δίας χάρισε στην Ευρώπη τρία δώρα, τον Τάλω (έναν άγρυπνο μεταλλικό γίγαντα – φύλακα που αργότερα προστάτευε την Κρήτη από[…]

Διαβάστε περισσότερα »

2 Σχόλια

  1. Ίσως δεν ήμουν ξεκάθαρος: η εντύπωση της μη-εθνικότητας των αξιών, αφορά την ομογενοποίηση. Εμένα το βίωμά μου δεν είναι ότι έχω πάρει συγκρίσιμα από όσα μου πρόσφερε η διεθνής κουλτούρα, με όσα έχω πάρει από την εθνική. Αυτοί που νιώθουν το αντίθετο, σίγουρα δεν είναι υλικό για …εθνικές πολιτικές, αλλά, κατ’ ανάγκη, συμπορεύονται με όσους ενδιαφέρονται για υπερεθνικές αγορές και ιδιώτευση, χωρίς –τουλάχιστον κοινές– ευθύνες.

  2. Ναι… Κάποιοι βλέπουν αξίες και κάποιοι δεν βλέπουν. Αυτοί που συστοιχίζονται με αυτούς που δεν βλέπουν αξίες –όπως οι συγγραφείς του βιβλίου– είναι μοιραίο ότι συστοιχίζονται με αυτούς που δε χρωστάν σε κανέναν τίποτε και, συχνά, συγκαλύπτουν ένα αρπακτικό. Συστοιχίζονται με τον ένα χώρο που γεννά την έλλειψη αξιών, μέσα από την υποκατάστασή τους με τιμές: την αγορά. Κι επιπλέον, συστοιχίζονται –και εν πολλοίς αποτελούνται– από αυτούς που είναι εν δυνάμει ….μέτοικοι, αντίστοιχοι με αυτούς της αρχαίας Αθήνας.

    Δε συστοιχίζονται μόνο με αυτούς, βέβαια κι ούτε όλοι αυτοί συστοιχίζονται μαζί τους. Αλλά, αυτό το μεταμοντέρνο συνονθύλευμα δεν έχει άλλο κοινό από την κατανάλωση και το βόλεμα. Σίγουρα δεν έχει κοινό καμία ευθύνη και αν οι ευθύνη δεν μπαίνει ως προϋπόθεση, δεν υπάρχει καμία ελπίδα για αυτονομία!

    Η εθνική πολιτική έχει μέλλον, όσο υπάρχουν αυτοί που βλέπουν αξία στην ιδιαιτερότητα κι όχι στη διάχυσή της στο σύνολο και στη συνεπαγόμενη ομοιομορφία. Κυρίως, όσο υπάρχει *ευθύνη* και ενδιαφέρον για ένα χώρο που γεννά δικά του αγαθά και δικές του ιδέες και έχει το θάρρος να πάρει την τύχη του στα χέρια του.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.

1 × four =