Βαβυλωνία

Βαβυλωνία

Το Τέλος της Εθνικής Πολιτικής (Βίντεο)

Η παρουσίαση του βιβλίου “Το Τέλος της Εθνικής Πολιτικής” με τους Αλέξανδρο Σχισμένο και Νίκο Ιωάννου που έγινε στη Λάρισα, στον Κοινωνικό Χώρο Steki Paratodos (08/10/16).

image_pdfimage_print

Διαβαστε επισης

Η Θεωρία της Κινηματογραφικής Νοσταλγίας

Αλέξανδρος Σχισμένος ‘This world is the movie of what everything is, it is one movie, made of the same stuff throughout, belonging to nobody, which is what everything is.’ Jack Kerouac, The Scripture of the Golden Eternity, 10 Σε μία περίοδο που η νευροεπιστήμη εισέρχεται στα χωράφια της γνωσιολογίας και[…]

Διαβάστε περισσότερα »

Αυτοί οι πρόσφυγες

Κώστας Δεσποινιάδης Το ζήτημα των μεταναστών και των προσφύγων είναι αναπόσπαστο κομμάτι πλέον της ζωής στις δυτικές κοινωνίες. Ο Δυτικός κόσμος, βασιζόμενος κυρίως στην τεχνολογική και στρατιωτική του υπεροπλία, εδώ και αιώνες εκμεταλλεύτηκε ποικιλοτρόπως τον υπόλοιπο κόσμο. Οι σταυροφορίες, η αποικιοκρατία, η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση είναι μερικές μόνο μορφές της άπληστης[…]

Διαβάστε περισσότερα »

2 Σχόλια

  1. Ίσως δεν ήμουν ξεκάθαρος: η εντύπωση της μη-εθνικότητας των αξιών, αφορά την ομογενοποίηση. Εμένα το βίωμά μου δεν είναι ότι έχω πάρει συγκρίσιμα από όσα μου πρόσφερε η διεθνής κουλτούρα, με όσα έχω πάρει από την εθνική. Αυτοί που νιώθουν το αντίθετο, σίγουρα δεν είναι υλικό για …εθνικές πολιτικές, αλλά, κατ’ ανάγκη, συμπορεύονται με όσους ενδιαφέρονται για υπερεθνικές αγορές και ιδιώτευση, χωρίς –τουλάχιστον κοινές– ευθύνες.

  2. Ναι… Κάποιοι βλέπουν αξίες και κάποιοι δεν βλέπουν. Αυτοί που συστοιχίζονται με αυτούς που δεν βλέπουν αξίες –όπως οι συγγραφείς του βιβλίου– είναι μοιραίο ότι συστοιχίζονται με αυτούς που δε χρωστάν σε κανέναν τίποτε και, συχνά, συγκαλύπτουν ένα αρπακτικό. Συστοιχίζονται με τον ένα χώρο που γεννά την έλλειψη αξιών, μέσα από την υποκατάστασή τους με τιμές: την αγορά. Κι επιπλέον, συστοιχίζονται –και εν πολλοίς αποτελούνται– από αυτούς που είναι εν δυνάμει ….μέτοικοι, αντίστοιχοι με αυτούς της αρχαίας Αθήνας.

    Δε συστοιχίζονται μόνο με αυτούς, βέβαια κι ούτε όλοι αυτοί συστοιχίζονται μαζί τους. Αλλά, αυτό το μεταμοντέρνο συνονθύλευμα δεν έχει άλλο κοινό από την κατανάλωση και το βόλεμα. Σίγουρα δεν έχει κοινό καμία ευθύνη και αν οι ευθύνη δεν μπαίνει ως προϋπόθεση, δεν υπάρχει καμία ελπίδα για αυτονομία!

    Η εθνική πολιτική έχει μέλλον, όσο υπάρχουν αυτοί που βλέπουν αξία στην ιδιαιτερότητα κι όχι στη διάχυσή της στο σύνολο και στη συνεπαγόμενη ομοιομορφία. Κυρίως, όσο υπάρχει *ευθύνη* και ενδιαφέρον για ένα χώρο που γεννά δικά του αγαθά και δικές του ιδέες και έχει το θάρρος να πάρει την τύχη του στα χέρια του.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

14 + fifteen =