Τον τελευταία καιρό πολιτική και οικονομική ελίτ σε συνεργασία με τα μέσα μαζικής εξαπάτησης μας βομβαρδίζουν καθημερινά σε μια προσπάθεια να μας πείσουν ότι τα συμφέροντα των μη προνομιούχων συνδέονται με τη «σωτηρία της πατρίδας». Η πατρίδα, όμως, που αυτοί εννοούν δεν ταυτίζεται με τα συμφέροντά μας αλλά με τα συμφέροντα της πολιτική και οικονομικής κυριαρχίας. Άλλωστε, είμαστε από καιρό πια υποψιασμένοι ότι κάθε φορά που μας μιλούν για πατρίδα, το λογαριασμό τον πληρώνουμε εμείς.

• ΑΕΠ (ακαθάριστο εγχώριο προϊόν). Ένας δείκτης που μετρά την ποσοτική παραγωγή προϊόντων μιας χώρας ανά έτος. Στην πραγματικότητα όμως εκφράζει την κερδοφορία των επιχειρήσεων. Η απόδοση αυτή ωστόσο καμιά σχέση δεν έχει με την ανθρώπινη ευημερία την ώρα μάλιστα που αποτελεί συνέπεια της εντατικής εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας.

• Ανάπτυξη που σημαίνει την αύξηση του ΑΕΠ. Οποιαδήποτε μεγέθυνση του ΑΕΠ συνεπάγεται μοιραία συσσώρευση του πλούτου σε λίγους. Αυτός ο παμπάλαιος καπιταλιστικό νόμος σημαίνει απλά πως «οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι». Το γεγονός αυτό όμως δεν οδηγεί, όπως πολλοί θέλουν να πιστεύουν, στην αύξηση των θέσεων εργασίας, αφού εκτός των άλλων η εκτεταμένη χρήση των νέων τεχνολογιών οδηγεί σε περισσότερη ανεργία. Η Ανεργία αυτή ονομάζεται δομική ανεργία και είναι με λίγα λόγια η ποιο χυδαία εφαρμογή της καπιταλιστικής ηθικής. Ενώ δηλαδή θα ήταν λογικό να επέλθει μείωση του χρόνου εργασίας, η τεχνολογική πρόοδος οδηγεί σε περισσότερη ανεργία και μεγαλύτερη εκμετάλλευση και εν τέλει σε μεγαλύτερο πλούτο να συσσωρεύεται για τους λίγους.

• Πράσινη ανάπτυξη. Σήμερα, η πράσινη οικονομία αντιπροτείνεται ως εναλλακτική λύση στα τεράστια οικονομικά, κοινωνικά και οικολογικά προβλήματα. Δεν είναι, όμως, τίποτα παραπάνω από την αλλαγή του καπιταλιστικού τεχνολογικού παραδείγματος. Και είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι επειδή η αλλαγή αυτή συντελείται υπό κεφαλαιοκρατικούς όρους, όρους δηλαδή που η ανθρώπινη εργασία παραμένει ακόμα εμπορεύματα που αγοράζεται και μεταπωλείται με κέρδος, είναι ακόλουθο να φέρει ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση και ανεργία καθώς και την πλήρη εργαλειοποίηση της φύσης. Αντίθετα, η μοναδική ορατή λύση είναι η από-ανάπτυξη, μια διαδικασία προσανατολισμένη σε μία ποιοτική έννοια του πλούτου, δηλαδή μη οικονομική, που θα βάζει ως πρόσταγμα την αντιστροφή της οικοδομικής ανάπτυξής, τη συρρίκνωση της οικονομίας και να αναθέτει κάθε ζωντανή ανθρώπινη ανάγκη στη διευθέτηση της πολιτικής συλλογικής απόφασης.

• Έλλειμμα. Το «τεράστιο» έλλειμμα του 2009 αποτιμάται στα 28 δις. Είναι το ποσό που σε μια νύχτα δόθηκε ως κρατική βοήθεια στις ελληνικές τράπεζες οι οποίες δήθεν κινδύνευαν με κατάρρευση. Το επιχείρημα τότε ήταν ότι κινδυνεύουν οι καταθέσεις μας. Ποια είναι όμως η αλήθεια; Μέσα στο 2009 η Εθνική αύξησε κατά 197,24% τα κέρδη της, η Πειραιώς κατά 460,6%, η Eurobank κατά 114,5%.

• Το τεράστιο Χρέος. Σύμφωνα με στοιχεία του Δ.Ν.Τ. το χρέος της Ελλάδας (δημόσιο και ιδιωτικό) είναι στο 179% του Α.Ε.Π. Την ίδια στιγμή το χρέος της Ολλανδίας είναι 234%, της Ιρλανδίας 222%, του Βελγίου 219%, της Ισπανίας 207%, της Ιαπωνίας 197,2%. Μέσος όρος για Ε.Ε.: 175% του ευρωπαϊκού Α.Ε.Π. Σύμφωνα με στοιχεία του Ο.Ο.Σ.Α. το 25% της παραγωγής στην Ελλάδα διακινείται χωρίς παραστατικά με αποτέλεσμα το κράτος να χάνει τόσα λεφτά, ώστε αν τα έπαιρνε «…θα επέτρεπαν ακόμη και το μηδενισμό του δημόσιου χρέους μέσα σε λίγα χρόνια» (Ελευθεροτυπία, 20/02).

• Σύγκλιση. Η σύγκλιση είναι ανέφικτη και παρόλες τις υποσχέσεις ότι κάποτε θα πραγματοποιηθεί, στην πραγματικότητα η κεφαλαιοκρατική οικονομία της ελεύθερης Ευρωπαϊκής αγοράς τείνει απλά να εντείνει το χάσμα μεταξύ των πλούσιων βιομηχανικών μονοπωλίων και των φτωχών περιοχών. Η κοινή αγορά δεν είναι άλλωστε τίποτε άλλο από την επιθυμία οικονομικής επέκτασης του ευρωπαϊκού κεφαλαίου σε νέες φτωχότερες, άρα και ευκολότερα εκμεταλλεύσιμες κοινωνίες.

• Σπατάλη του ελληνικού δημοσίου. Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων δεν αποτελούν σπατάλη, ούτε τα έξοδα για υγεία και παιδεία. Σπατάλη είναι τα 12 δις για τους ολυμπιακούς αγώνες του 2004, σπατάλη είναι τα 28 δις που δόθηκαν λίγους μήνες πριν στις τράπεζες, η πώληση των δημόσιων κερδοφόρων επιχειρήσεων σε ιδιωτικά συμφέροντα, οι ατέλειωτοι εξοπλισμοί (είναι χαρακτηριστικό να αναφέρουμε πως ο κύκλος οικονομικής λειτουργίας ενός F-16 σε ένα χρόνο είναι όσο ο προϋπολογισμός ενός πανεπιστημίου). Σύμφωνα με στοιχεία του I.L.O. (International Labour Organization) στην Ελλάδα οι δημόσιοι υπάλληλοι αποτελούν το 22,3% των εργαζομένων την ίδια στιγμή που στην Γαλλία είναι το 30%, στην Σουηδία 34%, Ολλανδία 27%, Αγγλία 20%, Γερμανία 14%. Αντίθετα η Ελλάδα έχει τους περισσότερους μπάτσους ανά κάτοικο (περίπου 1,2 μπάτσοι ανά 100 κατοίκους) παρότι κατέχει την τελευταία θέση στην εγκληματικότητας πανευρωπαϊκά!!!

• Οι νέοι συνταξιούχοι. Ενώ για τη μεγάλη μάζα των μισθωτών προτείνεται το 65ο ή το 67ο έτος για συνταξιοδότηση, οι μπάτσοι, οι λιμενικοί και οι στρατιωτικοί εξαιρούνται και βγαίνουν στη σύνταξη από τα 42. Δηλαδή η κοινωνική πλειοψηφία να δουλεύει 35 και 40 χρόνια και η κρατική προνομιούχα μειοψηφία 20 ή 25. Οι βουλευτές να παίρνουν σύνταξη με μια θητεία και οι δικαστές εν μέσω κρίσης να αποφασίζουν την αύξηση των μισθών τους. Εκείνο που σήμερα διακυβεύεται από τους κυβερνώντες δεν είναι να μην πληγούν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι από τα νέα μέτρα, που αφορούν περικοπές μισθών και συντάξεων, ελαστικά ωράρια και όρια συνταξιοδότησης, αλλά πρωτίστως να μη διαταραχθεί η «δημοκρατική ομαλότητα» και να μην πληγεί ο συμπαγής πυρήνας του κράτους, ώστε να λειτουργήσει αποτρεπτικά στο πεδίο των επερχόμενων κοινωνικών αναστατώσεων.

• Οι αραχτοί. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat οι Έλληνες εργαζόμενοι εργάζονται κατά μέσο όρο 42 ώρες την εβδομάδα έναντι 40,3 ωρών που είναι ο μέσος όρος στην Ε.Ε. Αν λοιπόν ψάχνουμε για «τεμπέληδες», καλύτερα να πάμε πιο βόρεια όπου οι Σουηδοί (38,1), Δανοί (38) Φιλανδοί (37,1 κλπ. φαίνεται να τεμπελιάζουν πολύ για τα δεδομένα του Πρετεντέρη.

• Οι μετανάστες επιτείνουν την κρίση. Κάθε φορά που οι μηχανές της καπιταλιστικής ανάπτυξης κινούνται με γρήγορους ρυθμούς οι μετανάστες γίνονται απαραίτητοι. Τα κράτη εφαρμόζουν πολιτικές ενσωμάτωσης και επενδύουν δήθεν στην πολυπολιτισμικότητα. Αντίστροφα, σε περίοδο κρίσης, οι μετανάστες βαφτίζονται επικίνδυνοι για την ασφάλεια και τις θέσεις ανεργίας. Έτσι το κράτος επενδύει στην ξενοφοβία και οξύνει τα ρατσιστικά αντανακλαστικά, ενώ παράλληλα θεσμοθετεί την καταστολή και τον αποκλεισμό. Οι δύο αυτές πολιτικές είναι ουσιαστικά οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, καθώς η «πολυπολιτισμική κοινωνία» δημιουργεί έναν νέου τύπου ρατσισμό. Οι μετανάστες γίνονται ανεκτοί όσο είναι νόμιμοι και διαχωρισμένοι από τους ντόπιους. Με ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα και με τον εκβιασμό της μη ανανέωσης των καρτών διαμονής τους, ώστε από τη μία να λειτουργούν ως απροστάτευτο και φτηνό εργατικό δυναμικό και από την άλλη ως πολιορκητικός κριός για τα δικαιώματα των ντόπιων εργατών. Τα κράτη γνωρίζοντας καλά ότι η καλύτερη καταστολή είναι η ανάγκη για επιβίωση δημιουργούν με όπλο την πράσινη κάρτα όρους ομηρίας, αφομοίωσης και εκβιασμού. Αυτός άλλωστε είναι και ο πυρήνας της λογικής του νέου νομοσχεδίου για τους μετανάστες.

Οι μηχανισμοί της εξουσίας καλλιεργούν μύθους προσπαθώντας να σπείρουν το φόβο: μόνον όταν ο φόβος γίνει καθολικός, θα μπορέσουν ανενόχλητοι να επικρατήσουν. Θέλουν να μας κάνουν να φοβηθούμε τους μετανάστες, την παγκόσμια κρίση, την πιθανή χρεωκοπία και οτιδήποτε θέτει σε κίνδυνο την ιδιοκτησία τους, τους «ξένους κερδοσκόπους», την έξωθεν κακή μαρτυρία της χώρας, τη συμμετοχή σε αγώνες, την αποσταθεροποίηση που μπορεί να προκαλέσουν τα κοινωνικά κινήματα...
Η κατάρρευση όμως του δικού τους συστήματος δε συνεπάγεται τη διάλυση της κοινωνίας. Κάτι τέτοιο ενδέχεται να συμβεί μόνο αν δεν απαντήσουμε, αν δεν προσπαθήσουμε να οργανωθούμε από τα κάτω, αν δεν κάνουμε πράξη την αλληλεγγύη. Η συλλογική αξιοπρέπειά μας επιβάλλει να μη στεκόμαστε στην ουρά της επαίτειας και της ηττοπάθειας προκειμένου να κρατήσουμε τα αυτονόητα. Τώρα που βρίσκονται σε κρίση οφείλουμε να περάσουμε στην αντεπίθεση και να διεκδικήσουμε όσα έχουμε ανάγκη. Στη σημερινή ρευστή κατάσταση, τη στιγμή που τα χτυπήματα που δεχόμαστε είναι αποφασιστικά και καθοριστικά για το μέλλον μας, η λογική της διαβούλευσης, της συνδιαλλαγής και της υποταγής δεν έχει κανένα νόημα.
Για όλους όσους είμαστε από την από δω πλευρά, την πλευρά της αντίστασης, της ρήξης και της ανατροπής, η δράση μας μπορεί να πιάσει το νήμα από εκεί που το ξετύλιξε ο περσινός Δεκέμβρης και ειδικότερα το κίνημα που αναπτύχθηκε με αφορμή την Κωνσταντίνα Κούνεβα. Τα πρωτοβάθμια σωματεία, το αγωνιστικό σωματείο της (ΠΕΚΟΠ), τον κόσμο της εργατικής αλληλεγγύης και της νίκης. Που κατάφερε με τη ζωντανή του θέληση να επιβάλει τις επιθυμίες μας, να πετύχει συλλογικές συμβάσεις (την ώρα που η ΓΣΕΕ σφύριζε αδιάφορα), να σταματήσει απολύσεις (όπως η πλέον πρόσφατη περίπτωση του Παλαιστίδη). Σήμερα που οι μύθοι των καπιταλιστικών υποσχέσεων καταρρίπτονται ο ένας μετά τον άλλο και η κοινωνία τρομοκρατείται και χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο από τους κυβερνώντες και τα ΜΜΕ για την αποδοχή των νέων μέτρων, χρειάζεται η πιο δυνατή ενότητα των κοινωνικών δυνάμεων. Μπροστά στον ολομέτωπο πόλεμο που δέχεται ο κόσμος της εργασίας από τους κρατούντες, ήρθε η στιγμή να αντιτάξει το δικό του πόλεμο με το συνολικό μπλοκάρισμα και την παράλυση όλης της αγοράς, σε πείσμα όλων των κομματικών και κρατικοσυνδικαλιστικών επιτελείων. Όχι για την επίλυση της κρίσης, αλλά για το μετασχηματισμό και την όξυνση του αγώνα σε κοινωνική δύναμη ανατροπής. Τώρα είναι επίκαιρο να απαιτήσουμε:

• Ένα μισθό, μία σύνταξη για όλους
• Μείωση του χρόνου εργασίας στο μισό του σημερινού χωρίς μείωση αποδοχών
• Κοινωνικό μισθό για φοιτητές, ανέργους, μετανάστες, νοικοκυρές
• Δήμευση Εκκλησιαστικής περιουσίας
• Δημόσιος - Κοινωνικός έλεγχος και διεύθυνση των ταμείων – δημόσιος κοινωνικός έλεγχος στο σύνολο του παραγόμενου πλούτου
• Απαγόρευση των απολύσεων
• Αντίσταση στην πράσινη ανάπτυξη
• Άμεση δράση – οριζόντιος συντονισμός – εργαζομένων, ανέργων, μεταναστών, επισφαλών και ανασφάλιστων εργαζομένων
• Ίσα δικαιώματα ελλήνων και ξένων εργατών
• Γενική απεργία – μπλοκάρισμα όλων των δημόσιων οργανισμών και των τραπεζών
• Μηδενισμός των εξοπλιστικών δαπανών
• Πολιτική αντίσταση και ανυπακοή στις πολιτικές τις ΕΕ – ΔΝΤ – ΠΤ

Για να γίνει ο λόγος και η πράξη μας αγώνας αντικαθεστωτικός, για να γίνει η αδιάλλακτη αποφασιστικότητά μας μια σπίθα αληθινής ελπίδας, μια λυτρωτική υπενθύμιση ότι ο δρόμος για την προέλαση της βαρβαρότητας δε θα είναι ποτέ ορθάνοικτος





Αντιεξουσιαστική Κίνηση Πάτρας