Αν η μηχανοποίηση της παραγωγής «δεν απελευθερώνει τον εργάτη απ’ την εργασία, αλλά την εργασία απ’ το περιεχόμενό της» (Μαρξ), σήμερα η ίδια η εργασία απεκδύεται και τη μορφή της. Δεν εκκενώνεται μόνο από περιεχόμενο, αλλά ρευστοποιείται. Χάνει κάθε διακριτικό γνώρισμα που την συγκροτούσε ως διαχωρισμένη δραστηριότητα. Τώρα ο διαχωρισμός είναι ριζικός και το σχίσμα μέσα στον άνθρωπο καθολικό.

Η εργασία με τη μορφή της «τηλ-εργασίας» έχει εισβάλει στον προσωπικό χώρο. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιός είναι ο ελεύθερος χρόνος και ποιός ο χρόνος εργασίας. Είναι βέβαιο πως έχουν συγχωνευθεί. Το σπίτι δεν είναι καταφύγιο. Είναι κι αυτό χώρος εργασίας και η μόνη διαφυγή είναι έξω. Αλλά έξω απλώνεται η κοινωνική έρημος. Άλλωστε, τι νόημα μπορεί να έχει ο «ελεύθερος χρόνος» σε καθεστώς απαγόρευσης κυκλοφορίας;

Το  Κεφάλαιο γεννήθηκε και επεκτάθηκε απαλλοτριώνοντας τα κοινά των ανθρώπων. Αν η πρωταρχική συσσώρευση συνίσταται στο χωρισμό του παραγωγού από τα μέσα παραγωγής, η διαδικασία αυτή ολοκληρώνεται σήμερα με ένα διττό τρόπο: Πρώτον, με τον αποχωρισμό του ανθρώπου από τον ίδιο του τον εαυτό. Με την αντικειμενοποίηση, τη συσσώρευση και την ενσωμάτωση του στη μηχανή, στο Κεφάλαιο. Με τη μετατροπή σε «νεκρή εργασία», ακριβέστερα σε «νεκρή ζωή» μιας και αυτό που συσσωρεύεται δεν είναι «ζωντανή εργασία», αλλά όλη η ζωτικότητα του ανθρώπου. Δεύτερον, με τον χωρισμό μεταξύ των ανθρώπων, την απαλλοτρίωση του κοινού δεσμού, την περίφραξη της κοινωνίας. Την απόσπαση και  αντικειμενοποίηση όλων των μορφών ανθρώπινης έκφρασης, επικοινωνίας, αλληλεπίδρασης και συνύπαρξης.

Η 4^η βιομηχανική επανάσταση περιθωριοποιεί την εργασία, την εκτοπίζει από την παραγωγική διαδικασία. Ο ύστερος καπιταλισμός δεν χρειάζεται να εκμεταλλευτεί καμιά εργατική δύναμη σε κανένα εργοστάσιο. Ο εργάτης αντικαθίσταται από τα ρομπότ και τις μηχανές. Το ρομπότ  όμως δεν είναι ζωντανή εργασία, είναι μηχάνημα και ως μηχάνημα ανήκει στο σταθερό κεφάλαιο. Είναι νεκρή εργασία και δεν παράγει αξία. Το κεφάλαιο, όμως, δεν έχει ανάγκη την εργασία, την έχει ενσωματώσει. Δεν είναι η εργασία του εργάτη που θα κάνει τη  μηχανή να δουλέψει. Αυτό που χρειάζεται η μηχανή είναι η συσσώρευση όλης της πνευματικής, ψυχικής και σωματικής ενεργητικότητας του ανθρώπου. Όχι έτσι όπως αναλώνεται στην εργασιακή διαδικασία, αλλά έτσι όπως ξοδεύεται στον ελεύθερο χρόνο.

Αν ο εργάτης συνεχίσει να πηγαίνει στο εργοστάσιο δεν θα είναι για να παράγει, θα είναι για να μένει πειθαρχημένος. Δεν πρόκειται για παραγωγή, αλλά για καταστολή. Αν «οι παραγωγικές σχέσεις βρίσκονται στο εσωτερικό των παραγωγικών δυνάμεων» (Ρ.Παντζιέρι), το Κεφάλαιο, με την απόλυτη οργανική σύνθεση που επιτυγχάνει συσσωρεύοντας όχι τη «ζωντανή εργασία», αλλά τη ζωή ολόκληρη, όλες τις σωματικές, ψυχικές και νοητικές εκδηλώσεις του ανθρώπινου βίου, ορθώνεται ως απόλυτη αντικειμενική δομή κυριαρχίας απέναντι στη κοινωνία, μετασχηματίζοντάς τη σε επικράτεια του απόλυτου δεσποτισμού του.

Η έκλειψη της εργασίας και η διάχυσή της στη κοινωνική έρημο, επ’ ουδενί λόγω δεν προμηνύουν το τέλος της κοινωνίας της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Τουναντίον, σηματοδοτούν τη μετάβαση στην ολοκληρωτική κυριαρχία, στην «ολική επίταξη» των ατόμων. Για αυτό, όμως,  οφείλουμε να εγκαταλείψουμε τον οικονομισμό και  να δούμε το Κεφάλαιο όχι ως κατηγορία της πολιτικής οικονομίας αλλά ως τρόπο κυριαρχίας. Και την εκμετάλλευση ως «λειτουργία της διαδικασίας της κοινωνικής αναπαραγωγής, που έχει ως στόχο τη διατήρηση και την αναπαραγωγή της καπιταλιστικής προσταγής» (Νέγκρι). Να δούμε, δηλαδή, τον δεσποτισμό του Κεφαλαίου με όρους πολιτικούς και κοινωνικούς, όχι οικονομικούς, αφού άλλωστε Κράτος και Κεφάλαιο έχουν ολοκληρωτικά συγχωνευθεί.

Η εργασία μπορεί να πέθανε, όμως το φάντασμα της στοιχειώνει τις ζωές των ανθρώπων. Άδειασε από περιεχόμενο, γιατί κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής απέκτησε για περιεχόμενο της, τον «σιωπηλό καταναγκασμό» της εργασίας. Κάθε σφαίρα της ανθρώπινης εμπειρίας, κάθε μορφή επικοινωνίας αποικιοποιήθηκε. Η εργασία δεν υπάρχει πουθενά, επειδή είναι παντού. Είναι, όμως,  παντού όχι ως μέρος της παραγωγικής διαδικασίας, αλλά ως δομή υπακοής, ως σχέση κυριαρχίας, «ως θεμελιώδης καταστολή και ως έλεγχος» (Μποντριγιάρ).

Σημασία δεν έχει να ενταχθείς σε μια τυπική εργασιακή διαδικασία. Σημασία έχει να «μείνεις συνδεδεμένος» και να προσφέρεις τα ίχνη σου, τον εαυτό σου.

Παραγωγική είναι οποιαδήποτε σπατάλη χρόνου αρκεί να επιτηρείται, να καταγράφεται και να συσσωρεύεται σε δεδομένα (data).

Ο ελεύθερος χρόνος «δεν είναι ο πλούτος του ανθρώπου», είναι ο κατεξοχήν χρόνος εργασίας. Όχι με την έννοια της εμπορευματοποίησης, αλλά της αρπαγής. Αν το κεφάλαιο «ζωντανεύει μονάχα, σαν το βρικόλακα, ρουφώντας ζωντανή εργασία», σήμερα δεν αποσπά υπεραξία, απομυζά όλη τη ζωή μέσα από τη ψυχή και το σώμα του ανθρώπου. Δεν θέλει πια τον μόχθο του, θέλει όλο του το είναι.

Δεν εκμεταλλεύεται την εργατική δύναμη, σφετερίζεται όλη τη προσωπικότητα. Δεν το νοιάζει να πειθαρχήσεις σε μια παραγωγική διαδικασία, αρκεί να υπακούσεις στις διαταγές του εγκλεισμού.

Ο ψηφιακός μετασχηματισμός, η αυτοματοποίηση,  η ρομποτική εξορίζουν τον άνθρωπο από τη εργασιακή διαδικασία. Αρκούν η Τεχνητή Νοημοσύνη και το παραγωγικό σύμπλεγμα των μηχανών. Ο άνθρωπος δεν είναι πια φορέας εργατικής δύναμης, είναι πρώτη ύλη. Το μόνο που οφείλει να κάνει είναι να ψηφιοποιήσει τη ζωή του και να την προσφέρει βορά στη βιομηχανία «εξόρυξης δεδομένων», στους αλγόριθμους συσσώρευσης, επεξεργασίας και αξιοποίησης των Big Data.

Εργασιακή διαδικασία δεν υπάρχει. Η νόρμα είναι μια: «μείνε σπίτι» και ζήσε τη ζωή σου ψηφιακά. Κάνε ότι θες, μόνο κάν’ το ψηφιακά. «Μείνε σπίτι» και μείνε συνδεδεμένος. Θρέψε  με τη ζωντάνια σου το Industry 4.0. Το Artificial Intelligence σε περιμένει να καταθέσεις τις σκέψεις σου, τις δεξιότητες, τις ανησυχίες, τα ταλέντα, τα γούστα, τα συναισθήματά, τις ιδιοτροπίες σου. Και τις σάρκες σου αν γίνεται. Τον εαυτό σου όλο. Να αντικειμενοποιηθεί. Να συσσωρευθεί  σε δεδομένα (data). Να προσφερθούν το βίωμα και οι εμπειρίες, οι παιδικές αναμνήσεις και οι ενήλικες αγωνίες.  Όλη η προσωπικότητα στον αλγόριθμο. Να ψηφιοποιηθεί η ζωή. Να ζωντανέψει η μηχανή. Να πεθάνει ο άνθρωπος. Να θαφτεί η ζωή μέσα στα ψηφιακά δίκτυα. Να ζήσεις μέσα από το δίκτυο σημαίνει να πεθάνεις εσύ και να ζήσει η μηχανή. Αυτή είναι όλη η ιστορία.

Η θεολογία του Κεφαλαίου μπορεί να υποσχεθεί τα πάντα, να σπάσει κάθε φραγμό της Φύσης, να καταλύσει ακόμα και τη θνητότητα. Το τίμημα όμως για αυτόν τον αναβεβλημένο θάνατο θα είναι να πεθαίνεις κάθε μέρα. Το Κεφάλαιο είναι ο κοινωνικός θάνατος, συσσωρευμένος και αντικειμενοποιημένος.

Παναγιώτης Μαυρέλης, Κοινωνιολόγος

Στην εκδήλωση/ενημέρωση με θέμα: Kαπιταλισμός της Πλατφόρμας, Μεταφορές και Εργασία σε καιρούς πανδημίας, συμμετέχουν: Attack στην ανεργία και την επισφάλεια, μέλος της καμπάνιας Make Amazon Pay (Βερολίνο), Συνέλευση Βάσης Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ). Παρεμβαίνουν επίσης: μέλη του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου-Ψηφιακών Μέσων Αττικής και της Χειρονομίας-ΑΚ.

https://www.facebook.com/events/131333165480457

Η παρακάτω καταγγελία έρχεται από την πρωτοβουλία της ακαδημαϊκής κοινότητας “Όχι Αστυνομία στα Πανεπιστήμια”. Οι αναρτήσεις γνωστών αστέρων του ακροδεξιού χώρου και των οπαδών τους, αποτελούν εξαιρετικό δείγμα ως προς το ποιόν των ανθρώπων που υποστηρίζουν την παρουσία της αστυνομίας στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. 

Αστυνομία στα Πανεπιστήμια. Ποιος δεν νοιώθει πληγωμένος άραγε από αυτή την είδηση και ποιος δεν νοιώθει ντροπιασμένος από αυτή την εξέλιξη; Με το κεφάλι κάτω ακούνε τα νέα αυτοί που ανέβηκαν στην Ταράτσα της Νομικής, έτοιμοι να πετάξουν και που από τις στάσεις της Ακαδημίας, τους κοιτούσαν οι απλοί άνθρωποι σαν σύγχρονους ημίθεους. Με το κεφάλι κάτω και όσοι πάτησαν το Πολυτεχνείο πριν πέσει η πόρτα. Mπάτσοι στη Νομική και στο Πολυτεχνείο και στο Φυσικό ρε παιδιά; Μας χαμογελάνε από τη κόλαση και ο Καλύβας και ο Καραπαναγιώτης για τη δροσιά που πήραν και βιάζονται τα φαντάσματά τους να βρεθούν εκεί στην πόρτα της Νομικής στη Σόλωνος και πιο κάτω στο καφενείο απέναντι από το Φυσικό να κρυφακούνε μεγαλοφώνως και να προκαλούν με το γνωστό θα πας στον Έβρο Λάκη. Πάλι με το Καλύβα παρέα; πως έγιναν έτσι τα πράγματα ρε φίλε, πως διαλύθηκε έτσι η ζωή!

Κι όμως όλα αυτά τα ανείπωτα οικοδομήθηκαν σιγά σιγά με πράξεις του κράτους και με παραλήψεις του φοιτητικού κινήματος

Ντοκουμέντο 1.  1980 ένα χρόνο μετά τις καταλήψεις του 79

Γράφαμε Συγκριτική Οικονομία στο μεγάλο αμφιθέατρο της Νομικής στο υπόγειο. Με το που μοίρασε τα θέματα η Μίνογλου ξεσπάει μια μεγάλη αντίδραση από κάτω με το πρωτάκουστο για εκείνη την εποχή: τι θέματα είναι αυτά δεν είναι στην ύλη και άλλα πρωτοφανή. Και ήταν πρωτάκουστα και πρωτοφανή διότι τα ερωτήματα αυτά της διαμαρτυρίας ερχόταν από τα νεότευκτα τότε Λύκεια. Γίνεται κάτι σαν συνέλευση και όλοι ήθελαν να αποσυρθούν τα θέματα. Αν και δεν είχα διαβάσει ωστόσο “έβλεπα” τα θέματα και μου άρεσαν. Σηκώνομαι και λέω επί λέξει. Αν αλλάξετε τα θέματα θα φύγω εγώ και μάλιστα οριστικά διότι όλες οι φωνές αυτές είναι ανθρώπων που σκοπεύουν να διοριστούν στον ΟΤΕ και στη ΔΕΗ και δεκάρα δεν δίνουν για τίποτα, για ένα χαρτί βρίσκονται εδώ. Πράγματι η καθηγήτρια δεν αλλάζει τα θέματα και εγώ από φιλοτιμία κάθομαι και γράφω. Από τα 4 έγραψα τα 3 και μου έβαλε 10. Μόλις αναρτήθηκαν οι βαθμολογίες ένας δίπλα μου που είναι τώρα ιδιοκτήτης μεγάλης εταιρείας δημοσκοπήσεων μου λέει μπράβο είσαι άλλος φοιτητής εσύ και του λέω άσε τις μαλακίες ρε μαλάκα, αναρχική αδεία. Δεν υπήρξα καλός μαθητής ποτέ αλλά μορφωτικά είχα ένα επίπεδο και αυτό συνέβαινε με όλους τους μεταπολιτευτικούς. Ήταν η πιο κρίσιμη περίοδος όπου άλλαζε ο ανθρωπολογικός τύπος του φοιτητή πολύ πριν η πληροφορική -η οποία ήταν ακόμα στα συρτάρια της δανειστικής του Πλανητάριου- κάνει ενεργή την παρουσία της και η οποία ευθύνεται για τον μετέπειτα τεμαχισμό. Ενώ λοιπόν μέχρι τότε οι φοιτητές ήταν πιο μορφωμένοι από τους καθηγητές αλλάζει η καμπύλη υπέρ των καθηγητών και μάλιστα πριν την είσοδο των καθηγηταράδων και την αποκατάσταση των μορφωμένων (Γιανίτσης βοηθός τότε)που έγινε μαζικά την δεκαετία του 80. Ένα άλλο δομικό στοιχείο αυτής της αφυδάτωσης είναι ότι η συμμετοχή εξαντλούνταν στο πτυχίο. Σπουδάζουμε πλέον για ένα χαρτί και αυτό είναι ότι πιο διαλυτικό στον ίδιο το θεσμό.

Όλα αυτά προανήγγειλαν το ερχομό της ΔΑΠ σαν ηγεμονική δύναμη την ΔΑΠ η οποία ποτέ δεν είχε ξεπεράσει τα ποσοστά των μαοικών. Η Αριστερά παρακολουθούσε τις εξελίξεις και έπεσε μέχρι τέλους με το Λεφτά για την Παιδεία και όχι για το ΝΑΤΟ αδυνατώντας να αξιοποιήσει οτιδήποτε αναδυόταν από τους νέους ρυθμούς.

Ντοκουμέντο 2. Δεκαετία του 90.

Είμαι στο Πολυτεχνείο στο κτίριο Γκίνη και στο διάδρομο έχω “κολλήσει” σε δύο αφίσες για ώρα κοιτώντας τες και συλλογιζόμενος.

Η μία ήταν της ΔΑΠ τετραχρωμία 70/100 άψογη όπου είχε ένα τίτλο: Στην Αράχοβα θα γίνει …. αφήνοντας να εννοηθούν τα υπόλοιπα και από κάτω μόνο τηλέφωνα κατά έτος. Τι ωραία λέω αναπολώντας τα καλέσματα σαν ΠΣΚ αλλά σαν άλλες παρατάξεις για Αράχοβα για καταφύγια στον Όλυμπο για Νησιά για για για…

Δίπλα ήταν μια κακομοίρικη αφίσα των εαακ ή ναρ όπου είχε ένα σγουρομάλλη νέο και μια συντρόφισσα δίπλα, πρότυπο ετεροκανονικότητας που λέμε με γροθιές όπου μόνο το αμπέχονο έλλειπε. Ήταν ο τύπος της “αγωνιστικής” πανούκλας παρμένος από το 74. Στη συζήτηση που προκάλεσα εκείνη τη στιγμή με έναν φοιτητή αριστερό του λέω καλά δεν ντρέπεστε να βγάζετε τέτοιες αφίσες ? γιαπί μου λέει. Βρε του λέω εδώ προτείνει η ΔΑΠ τη χαρά και εσείς τη μιζέρια. Δεν καταλάβαινε πως η χαρά για το 74 μετατρέπεται σε μιζέρια το 2000. Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά δεν το κάνουν από μιζέρια αλλά από πολιτικό έλλειμμα άσχετα αν το μήνυμά τους εκπέμπει μιζέρια. Δεν είναι μίζεροι οι ίδιοι κάθε άλλο αλλά ο τρόπος πολιτικής απεύθυνσης τους και γι αυτό βρίσκονται στα βάραθρα

Το πολιτισμικό προβάδισμα και η πολιτική και πολιτιστική ηγεμονία είχε χαθεί και αυτό οι πιο πάνω αφίσες το έδειχναν καθαρά. Μαζί λοιπόν με την ασημαντότητα κυριάρχησε και η ρηχότητα της ΔΑΠ και τσούπ οι μπάτσοι στις σχολές.

Η συνεχής ανανέωση του προτάγματος δεν έγινε, το νόημα της ακαδημαϊκότητας απέδρασε και έμειναν τα ιδρύματα απογυμνωμένα περιμένοντας νέες ταράτσες της νομικής,νέα καφενεία στη Σόλωνος απέναντι από το Φυσικό, νέους εκφωνητές του ραδιοφωνικού σταθμού των ελεύθερα αγωνιζόμενων φοιτητών, νέος διαφωτισμός για να μην λέμε πολλά, που θα συγκλονίσουν το κόσμο και μακάρι να είμαστε σε μια στάση της Ακαδημίας να βλέπουμε τα εγγόνια μας έστω πάνω στην Ταράτσα της Νομικής έτοιμα να πετάξουν. Και αυτά θα γίνουν διότι όποιος θέλει αντάμα την νεότητα και την αστυνομία πληρώνει ακριβά.

Έξω οι Μπάτσοι από τις σχολές.

Νώντας Σκυφτούλης

του Βασίλη Καραπάνου

Τα αμφιθέατρα των ελληνικών Πανεπιστημίων είχαν την τιμητική τους την περασμένη 15ετία, ειδικά όταν επρόκειτο να λάβει χώρα κάποια γενική συνέλευση Φοιτητικού Συλλόγου. Καπνίλα, βρισίδι, καμιά φάπα με δεξιούς και όχι μόνο, οργίλες πολιτικές τοποθετήσεις. Ξεδιπλωνόταν μέσα σε κάθε σχεδόν αμφιθέατρο μία εξαιρετική μικρογραφία, λίγο μικρομεγαλίστικη και δογματική αλλά και τρομερά πιο αυθόρμητη και αυθάδικη, της ελληνικής κοινωνίας της περιόδου. Μόνιμη σχεδόν επωδός ήταν και το ζήτημα των πτυχίων. Θα είναι ισχυρά;  Θα περηφανευόμαστε για τους κόπους μας ή θα τα κάνουμε κωλόχαρτο; Είμαστε ή δεν είμαστε εν δυνάμει γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί και δάσκαλοι-ες που να πάρει ο διάολος; Η σπουδαγμένη νεολαία, η αφρόκρεμα, οι μελλοντικοί άριστοι; Αυτά, βέβαια, μόνο οι φιλελέδες και τα δαπιτάκια τα πίστευαν, η παράταξη είχε έτοιμη θέση έτσι κι αλλιώς, το πτυχίο δεν ήταν το μόνο ζήτημα, οι γνωριμίες όμως… αυτές, ναι, είχαν σημασία.

«Ρε, πάτε καθόλου καλά;», φωνάζαμε εμείς. «Ποια πτυχία ρε μαλάκες; Κωλόχαρτο θα γίνουν. Γκαρσόνια της Ευρώπης είμαστε, συνέλθετε».

Πόσα όνειρα διαψεύσθηκαν μένει να φανεί και με στατιστικές, διαγράμματα και ιστορικές δημοσιεύσεις. Ωστόσο, πολλά παιδιά δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να κάνουν την προσπάθεια, άλλα παιδιά τα βρήκαν σκούρα και τα παράτησαν, γίναν όντως γκαρσόνια, μπαρ γούμαν, λαντζιέρισσες, μπέιμπι σίτερ, μάγειροι, ντελιβεράδες κι άλλα παιδιά περιφέρονται με το χαρτί από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα, μαζεύουν κι άλλο χαρτί, στέλνουν βιογραφικά, κλείνουν εισιτήρια, γυρνάνε Ελλάδα, κάνουν σεζόν, πάνε πάλι έξω, απογοητεύονται, ξαναγυρνάνε, αγχώνονται, τα φτύνουν, τα παρατάνε, συνεχίζουν, καταριούνται. Ουφ.

Διαβάζω, τα «108 μέτρα» του Αλμπέρτο Προυνέτι ακόμη μια εξαιρετική κυκλοφορία από τις Εκδόσεις Απρόβλεπτες, σε εξαιρετική μετάφραση του συντρόφου και συντοπίτη Βαγγέλη Ζήκου. Παρεπιμπτόντως, ο Βαγγέλης για άλλη μία φορά έκανε τρομερή δουλειά στη μετάφραση, η οποία συνδυάζεται με σημαντικές και απαραίτητες σημειώσεις. «Γιάννενα πρώτα στ’ άρματα, τα γρόσια και τα γράμματα» λέει το ρητό. Εντάξει σάλιο δεν παίζει οπότε τα γρόσια τα αφήνουμε, αλλά ο Βαγγέλης συνεισφέρει με ανεκτίμητο τρόπο στ’ άρματα (αγώνες και αντιστάσεις για την ακρίβεια) και στα γράμματα αυτής της έρμης πόλης. Διαβάζω, λοιπόν, αυτό το φοβερό βιβλίο και αρχίζουν οι μνήμες να χορεύουν μέσα στο κεφάλι μου, η αρχική διαίσθηση γίνεται πεποίθηση όσο προχωρούν οι σελίδες. Κάτι μου θυμίζουν όλα αυτά. Το οπισθόφυλλο μας το ξεκαθαρίζει. Δεν έχουμε να κάνουμε με ακόμα μία brain drain ιστορία, αλλά με την ιστορία ενός τσούρμου σύγχρονων επισφαλώς εργαζόμενων, συχνά ανασφάλιστων και φυσικά υποαμειβόμενων, από όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, με πτυχία ή χωρίς, που βρέθηκαν στην σύγχρονη Αγγλία να δουλεύουν σε μικροσκοπικές κουζίνες, σε καμπινέδες σε mall, σε ψευτοϊταλικά εστιατόρια.

Και δεν είναι brain drain η ιστορία, διότι ο συγγραφέας δεν «κλαίει» γοερά γιατί το εξωτερικό μας παίρνει τα καλύτερα μυαλά, τους επιστήμονές μας, τους μελλοντικούς ηγέτες μας. Δεν τρέφει αυταπάτες, ούτε ζητάει ελεημοσύνη. Ο ίδιος, μιλώντας στο πρώτο πρόσωπο, διηγείται την ιστορία του. Γιος εργατικής οικογένειας του Πιομπίνο, μίας πόλης στην επαρχία του Λιβόρνο στην Τοσκάνη της Ιταλίας, που φημιζόταν για τη χαλυβουργία της και τους μεταλλεργάτες της, αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του στην Αγγλία, αφού σπούδασε στην Ιταλία, διαταράσσοντας έτσι την σχεδόν νομοτελειακή κατάληξη όλων των εργατόπαιδων της περιοχής του που γίνονται εργάτες.

Οπλισμένος με μπόλικη εργατική περηφάνια, αξιοπρέπεια και τον δεκάλογο της εργατικής αλληλεγγύης «Δεν γλείφουμε το αφεντικό, δεν ρουφιανεύουμε, όταν σε χαιρετάει κυριλές πήγαινε τοίχο-τοίχο κλπ», πάει στην γηραιά αλβιώνα, την περήφανη γη των βασιλιάδων, των αριστοκρατών και της Μάργκαρετ Θάτσερ, της σιδηράς κυρίας, για να συναντήσει την αδιαφορία, τις πόρτες κλειστές, τον ρατσισμό και μία κοινωνία υπό εξαφάνιση, η οποία έχει υποστεί δεκαετίες νεοφιλελεύθερου πειραματισμού και κατάρρευσης του κοινωνικού ιστού. Συναντάει, όμως κι ένα απίθανο τσούρμο παλαβών σύγχρονων working class heroes, με τους οποίους θα δουλέψει σε διάφορες απίθανες δουλειές, αυτές που κάνουν όσοι συμπληρώνουν εισόδημα, όσοι είναι μετανάστες και δεν έχουν επιλογές ή όσοι απλά απαρτίζουν την λεγόμενη underclass, η οποία πηγαίνει από επίδομα σε επίδομα και από κωλοδουλειά σε κωλοδουλειά.

Την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά την συναντάει σε αυτό το τσούρμο, το οποίο δεν ρουφιανεύει, αλλά σπάει πλάκα με την σκατένια συμπεριφορά των αφεντικών, δεν μπορεί όμως και να οργανωθεί, να αντισταθεί στις αυθαιρεσίες τους. Απλά μαζεύει τα μπογαλάκια του και πάει παρακάτω.

Ο συγγραφέας, δένει με μαεστρία, γρήγορο ρυθμό και φοβερό χιούμορ αυτήν την ιστορία. Διαπερνά την σύγχρονη οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της Ευρώπης με απαράμιλλη δεξιοτεχνία, θίγοντας θέματα δύσκολα και απαιτητικά, όπως η αποβιομηχανοποίηση, ο νεοφιλελευθερισμός, η ανεργία, η επισφάλεια, η έλλειψη σοβαρής και δίκαιης παραγωγικής συγκρότησης. Όμως, τα καταφέρνει γιατί μιλάει με τη σιγουριά αυτού που τα έχει βιώσει όλα στο πετσί του, με την τρυφερότητα που αναλογεί στους ανθρώπους της τάξης του, αλλά και με την αυστηρότητα που αναλογεί στην ανάλωση της υπερκινητικότητάς τους στο ξύλο, το αλκοόλ και την μικροπαραβατικότητα.

108 μέτρα είναι οι σιδηροτροχιές, οι ράγες των σιδηροδρόμων που έφτιαχναν οι βιομηχανίες της ιδιαίτερης πατρίδας του. 3 μέτρα μεγαλύτερες από το μήκος του Ολντ Τράφορντ, λέει. Συμβολίζουν την εργατική περηφάνια και το μεράκι της δουλειάς, την γενιά του πατέρα του και των προγόνων του που έφαγαν τα λυσσακά τους για μια καλύτερη και αξιοπρεπή ζωή μέσα στις γιγάντιες – και επιβλαβείς  – βιομηχανίες, φτιάχνοντας μεταξύ άλλων τις ράγες, πάνω στις οποίες μια μέρα θα ταξίδευαν τα παιδιά τους. Συμβολίζουν τη φυγή ή και την επιστροφή, αφού τις κοιτάς από όποια μεριά θέλεις, των ανθρώπων εκείνων όπως αυτός, που αναζήτησαν μία καλύτερη μοίρα, που ονειρεύτηκαν μία ζωή άξια να βιωθεί και σκόνταψαν πάνω στο μακάβριο, δύσοσμο και άπληστο τέρας του Κεφαλαίου ή όπως θα έλεγε και ο Τζιμάκος «…στις ράγες και στις φλέβες μου το στρίγκλισμα των φρένων».

Το βιβλίο πρέπει να διαβαστεί οπωσδήποτε. Μπόνους το πολύ κουλ εξώφυλλο, το μείγμα ιταλικού και βρετανικού χιούμορ του συγγραφέα, οι πολύ ενδιαφέρουσες περιγραφές της δικής του Ιταλίας, οι άπειρες αναφορές στο ποδόσφαιρο, το παλιό το ορθόδοξο το ερασιτεχνικό, οι επίσης άπειρες αναφορές σε λογοτεχνία και μουσική, στοιχεία που κάνουν τα «108 μέτρα», μία απόλαυση χωρίς τελειωμό…

Εισαγωγικό σημείωμα

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την αφήγηση συντρόφων από το αντιφασιστικό κίνημα της περιοχής Lehigh Valley της Πενσυλβάνιας για το πώς βίωσαν τα γεγονότα της αντιφασιστικής συγκέντρωσης που πραγματοποιήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ, την Ουάσινγκτον.

Αν και τόσο η πορεία όσο και τα διάφορα γεγονότα πέριξ της διαδραματίστηκαν πριν από μερικές εβδομάδες, την ώρα που μεταφραζόταν αυτό το κείμενο, αλλά και καθ’ όλο το διάστημα που μεσολάβησε, στις ΗΠΑ το πολιτικό κλίμα γινόταν όλο και πιο τεταμένο.

Τα πρωτοφανή γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 6 Ιανουαρίου στην πρωτεύουσα, με υποστηρικτές του Τραμπ, δεξιούς εξτρεμιστές και μέλη φασιστικών ομάδων να εισέρχονται στο Καπιτώλιο και να προκαλούν επεισόδια και εικόνες άνευ προηγουμένου, δεν ήταν κάτι που μας εξέπληξε απόλυτα.

Κατ’ αρχάς αξίζει να αναφέρουμε ότι στις 6 Ιανουαρίου εκτυλίσσονταν παράλληλα τρία διαφορετικά, σημαντικά πολιτικά γεγονότα.

Πρώτον, αναμέναμε τα αποτελέσματα από την καταμέτρηση ψήφων στη πολιτεία της Georgia για την ανάδειξη γερουσιαστών, με το αποτέλεσμα να κρίνει το ποιο κόμμα θα είχε τον έλεγχο της Γερουσίας, του δεύτερου νομοθετικού σώματος των ΗΠΑ∙ τελικά επικράτησαν οι Δημοκρατικοί. Δεύτερον, το Κογκρέσο θα ψήφιζε για την επικύρωση της εκλογικής νίκης του Τζο Μπάιντεν, με την ψηφοφορία τελικώς να διακόπτεται εξαιτίας των γνωστών γεγονότων. Και τρίτον, ήταν σε εξέλιξη η εδώ και καιρό προγραμματισμένη συγκέντρωση των υποστηρικτών του Τραμπ έξω από το Καπιτώλιο. Αυτό που συνειδητοποιήσαμε από τα γεγονότα και την πορεία της 12ης Δεκεμβρίου ήταν ότι τελικά η ακροδεξιά στην Αμερική έχει κερδίσει πολύ έδαφος, και οι φόβοι που επικρατούσαν εδώ και μεγάλο διάστημα για κλιμάκωση της έντασης εν τέλει επιβεβαιώθηκαν.

Ύστερα από τη δολοφονία του Φλόιντ, και όσο πλησίαζαν οι εκλογές, οι πολιτικές συγκρούσεις τόσο στο επίπεδο των κομμάτων εξουσίας όσο και σε επίπεδο κινημάτων γινόντουσαν όλο και πιο έντονες. Συναφώς είναι γεγονός ότι τις λέξεις «εμφύλιος» και «πόλεμος» τις άκουγες όλο και πιο συχνά όταν άνοιγες κάποια πολιτική κουβέντα, και όλες οι πλευρές προετοιμάζονταν και προετοιμάζονται για πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις. Οι φασίστες και η άκρα δεξιά βρήκαν μια χρυσή ευκαιρία να στοιχηθούν πίσω από την ακραία ρητορική ενός εξουσιομανή προέδρου, που έχει διχάσει σε μεγάλο βαθμό τη χώρα, να τελούν σε μια κατάσταση συνεχούς ετοιμότητας και κυριολεκτικά να διψάνε για αίμα -το βιώσαμε και το είδαμε με τα μάτια μας- προκειμένου να υπερασπιστούν τόσο τον «πρόεδρό» τους όσο και τα τις εθνικιστικές τους ιδέες και όσα αυτές συνεπάγοντα. Από την άλλη πλευρά, το αντιφασιστικό κίνημα στις ΗΠΑ ψάχνει να βρει τον προσανατολισμό του και με παρακαταθήκη τις κινητοποιήσεις μετά τον θάνατο του Φλόιντ, οργανώνεται και προσπαθεί να κερδίσει πολιτικό χώρο και λόγο. Ο αμερικανικός λαός δεν έχει βιώσει στο πετσί του φασιστικά καθεστώτα (ούτε δικτατορίες) και ως εκ τούτο στις συνειδήσεις του κόσμο δεν υπάρχουν εγγεγραμμένες τέτοιες εμπειρίες και αφηγήσεις. Πολλοί από αυτούς που είδαμε να εισβάλουν στο Καπιτώλιο ίσως να μην ξέρουν καν τι σημαίνει φασισμός ή εθνικισμός∙ παρακινούνται ωστόσο από άλλες δυνάμεις που ίσως να είναι και πιο δύσκολο να τις εντοπίσουμε και να τις αναχαιτίσουμε. Μπορεί η Κου Κλουξ Κλαν και οι απόγονοί της να τρομοκρατούσαν και να συνεχίζουν να τρομοκρατούν τις μειονότητες, αλλά πότε δεν αποτέλεσαν πλειοψηφικό ρεύμα.

Ο Τραμπ και να μην κατορθώσει το ανήκουστο παραμένοντας γαντζωμένος στην εξουσία παρά το εκλογικό αποτέλεσμα, θα έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα περίεργο νέο-φασιστικό εξτρεμιστικό κίνημα και αφήγημα με το όποιο δύσκολα θα ξεμπερδέψει ο αμερικανικός λαός. Επίσης δύο πράγματα είναι ξεκάθαρα όλη αυτή την περίοδο. Πρώτον, ότι στην κυριολεξία οι ΗΠΑ είναι χωρισμένες στα δύο, με το στρατό προς το παρόν να φαίνεται πως δεν είναι διατεθειμένος να ακολουθήσει κάποιο απονενοημένο διάβημα του προέδρου, αλλά από την άλλη να υπάρχουν και αρκετές παραστρατιωτικές οργανώσεις με διασυνδέσεις που και θέλουν και είναι έτοιμες να κατέβουν στο δρόμο. Δεύτερον, ότι μιλάμε για μια νέα εποχή κοινωνικών και αντιφασιστικών κινημάτων στις ΗΠΑ που παρόλο τον μέχρι τώρα αρνητικό πολλές φορές συσχετισμό δυνάμεων, υπάρχει πολύς κόσμος, και ειδικά νέοι, που είναι διατεθειμένοι να βουτήξουν κατευθείαν στα βαθιά, χωρίς να διαθέτουν μια σαφή πολιτική πυξίδα∙ εντούτοις φαίνεται πως είναι διατεθειμένοι να υπερασπιστούν με κίνδυνο ακόμη και της ζωής τους έναν κόσμο και μια Αμερική διαφορετική. Τέλος, και αυτό είναι προσωπική μου άποψή, δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ σε πολιτική και κοινωνική κρίση, αλλά ολόκληρο το οικοδόμημα του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού∙ απλώς στην περίπτωση της Αμερικής αντιφάσεις και πολιτικές εξελίξεις συμπυκνώνονται συχνά καλύτερα, ενώ και όλα τα βλέμματα είναι συνεχώς στραμμένα προς αυτή την πλευρά του Ατλαντικού.

Πέρα από το πώς θα εξελιχθούν πολιτικά τα πράγματα στις ΗΠΑ, τα κινήματα όχι μόνο εδώ άλλα και παντού πρέπει να βρουν απαντήσεις στις σύγχρονες προκλήσεις, να φύγουν, αν χρειαστεί, μακριά από τις παραδοσιακές αφηγήσεις και να υψώσουν ανάστημα απέναντι στα τέρατα της εποχής μας, κι εμείς ως αντιεξουσιαστές απέναντι σε κάθε κράτος και εξουσία να ξαναβγούμε στους δρόμους και να πάρουμε ό,τι μας ανήκει. Κάτι κινείται στις ΗΠΑ και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από την ανάγκη του κόσμου να πάρει πίσω όσα ο καπιταλισμός και το κράτους τους έχει κλέψει.

ΥΓ1: Στις 7 Ιανουαρίου όσοι οπαδοί του Τραμπ και φασίστες που δεν κατάφεραν να πάνε στην Ουάσινγκτον, έκαναν συγκεντρώσεις έξω από τα καπιτώλια των Πολιτειών τους με αποτέλεσμα σε κάποιες περιοχές να υπάρξουν ξανά εντάσεις. Για παράδειγμα, στην πόλη Albany, που είναι η πρωτεύουσα της πολιτείας της Νέας Υόρκης, φασίστες πραγματοποίησαν συγκέντρωση έξω από το τοπικό καπιτώλιο (το οποίο προσπάθησαν και να καταλάβουν) και ήρθαν σε σύγκρουση με την ομάδα Skinheads Against Racial Prejudice και άλλους αντιφασίστες που παρενέβησαν για να τους εμποδίσουν, με αποτέλεσμα να υπάρχουν συλλήψεις συντρόφων.

ΥΓ2 Στις 10 Ιανουαρίου ομάδες δεξιών εξτρεμιστών, κάποιες απ’ τις οποίες πρωταγωνίστησαν στα επεισόδια της Ουάσινγκτον, διοργανώνουν σε συγκέντρωση στην πόλη της Νέας Υόρκης και τα τοπικά αντιφασιστικά κινήματα καλούν για ενισχύσεις από τις γύρω περιοχές.

Εισαγωγή

Η πρώτη φορά που αρκετοί άνθρωποι άκουσαν ή ενδιαφέρθηκαν να μάθουν για τα “ Proud Boys”, ήταν στο συλλαλητήριο , “ Unite the Right” (ΕΝΩΣΤΕ ΤΗ ΔΕΞΙΑ) που πραγματοποιήθηκε το 2017 στο Charlottesville της Βιρτζίνια. Ήταν μια από τις πρώτες εμφανίσεις μιας ομάδας, που πιο πριν ήταν δύσκολο να τους πάρει κάποιος σοβαρά υπόψιν. Μέσα σε όλα τα άλλα να αναφέρουμε ότι το όνομά τους είναι εμπνευσμένο από ένα τραγούδι της Disney, ότι απαιτούν από τα νεοσύλλεκτα μέλη να απαριθμούν εμπορικά σήματα δημητριακών ενώ δέχονται γροθιές από τους συναδέλφους τους ως τελετή μύησης και υιοθέτησαν την καθολική χειρονομία «Ok» ως «ειρωνικό» σημάδι λευκής δύναμης στα πρότυπα των συμμοριών του δρόμου.

Το όνομα είναι ανόητο, το εμπορικό σήμα τους είναι ανόητο και όλο αυτό είναι σχεδιασμένα κατ’ επιλογήν . Το μήνυμα της ομάδας είναι προσεκτικά σχεδιασμένο ώστε να ακούγεται κάπως σαν αδιάφορο-αβλαβη (αν όχι ειρωνικό και ακραίο) συντηρητισμό για τους αμύητους, ενώ στην πραγματικότητα προβάλλει βία και υπερ-εθνικισμό σε εκείνους που γνωρίζουν. Ακόμα, κι ενώ τα μέλη τους φωνάζουν για πιο ρητά-ξεκάθαρα μηνύματα λευκής ανωτερότητας, οι έγχρωμοι εκπρόσωποί τους χρησιμοποιούνται για εκτροπή από κατηγορίες μισαλλοδοξίας. Στερούμενα μια πιο εμπεριστατωμένη άποψη για τον φασισμό, πολλά από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης δέχονται αυτές τις αποκλίσεις τοις μετρητής.

Το Charlottesville (Σαρλοτσβιλ) ήταν τόσο μια ευκαιρία για να πρωτο εμφανιστούν τα Proud boys (Υπερήφανα Παλληκάρια), αλλά επίσης ήταν και μια ευκαιρία για την αναπτύξουν και να κάνουν δημόσιες σχέσεις. Αυτά την φορά το ειρωνικό χιούμορ των Proud Boys, ήταν ανεπαρκές για να κρύψει την μισαλλοδοξία τους. Μέλη της οργάνωσης “ Jews Will Not Replace US” (Οι Εβραίοι δεν θα μας αντικαταστήσουν), καθώς και άλλες ομάδες λευκων παραστρατιωτικών εθνικιστών ευθυγραμμίστηκαν με τα Proud Boys. Όταν ζητήθηκε από τον Τραμπ να σταθμίσει την βία που προκάλεσε η συγκεκριμένη ομάδα στο Charlotsville, γύρισε την κουβέντα, βρίσκοντας ως αποδιοπομπαίο τράγο για όλα όσο συνέβησαν το αντιφασιστικό κίνημα, ωθώντας ακόμη και τα mainstream (συστημικά-γενικά αποδεκτά) μέσα ενημέρωσης να καταδικάσουν την ψευδή ηθική ισοδυναμία. Από εκείνη την στιγμή, τα Proud Boys έχουν ορίσει με μεγαλύτερη σαφήνεια το ρόλο τους ως παραστρατιωτική δύναμη, που συντονίζει τα μέλη της έτσι ώστε να εμπλέκονται σε στοχευμένα περιστατικά βίας στους δρόμους εναντίων των πολιτικών τους αντιπάλων.

Αποτροπιασμένοι από τις εικόνες βίας που διαπράχθηκαν από τα Proud Boys και τις άλλες εξτρεμιστικές-ακροδεξιές ομάδες στο συλλαλητήριο “Million MAGA Rally” (ΣτΣ. MAGA είναι τα αρχικά του “Make America Great Again” Κάντε την Αμερική μεγάλη ξανά) τον περασμένο Νοέμβριο στην Washington DC, η ομάδα μας συνεννοήθηκε-αποφάσισε να υποστηρίξει τους κατοίκους της Washington στην προσπάθειά τους να αμυνθούν (για Δεύτερη φορά) ενάντια στην φασιστική απειλή. Τα Proud Boys, είχαν ήδη κάνει δημοσιεύσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που απειλούσαν την κοινότητα της Washington, δίνοντας υποσχέσεις ότι θα καθαρίσουν την πρωτεύουσα από τους πολιτικούς αντιπάλους.

Ξεκινήσαμε το πρωί από την κατεχόμενη περιοχή Lenape [1] στις 12 Δεκεμβρίου. Αυτό που ακολουθεί είναι ένας συλλογικός απολογισμός των επιτόπου εμπειριών μας, και μια ανάλυση των επιτυχιών και των αποτυχιών της κινητοποίησης αυτής.

Αναφορά κινητοποίησης

H ομάδα μας έφτασε στην Ουάσιγκτον λίγο μετά από τις 11 μμ. Κατά το μεσημέρι, η πλειοψηφία των Proud Boy και πλήθος υποστηρικτών του δόγματος MAGA [2], είχε συσπειρωθεί γύρω από πρωτοβουλίες (καθοδηγούμενος και από θεωρίες συνωμοσίας) όπως την «stop the steal» (σταματήστε την κλοπή της Προεδρίας) που διεξήχθησαν σε διαφορετικό σημείο στην πόλη. Βαδίσαμε σαν ομάδα προς την Black Lives Matter (στο εξής BLM), όπου είδαμε έναν μεγάλο αριθμό αστυνομικών δυνάμεων, οχημάτων του δήμου και διαφόρων τύπων διαχωριστικά εμπόδια αλλά μόνο ελάχιστους ακροδεξιούς διαδηλωτές. Στην διαδρομή μας προς την πλατεία , η ομάδα μας ήταν ντυμένη διακριτικά και δεν τράβηξε καθόλου την προσοχή ούτε της αστυνομίας, ούτε των ακροδεξιών.

Ερχόμενοι από τη βόρεια πλευρά, προσπεράσαμε ένα μπλόκο της αστυνομίας που βρίσκονταν επί της οδού K street, για να ενωθούμε με μια αντιφασιστική ομάδα, περίπου 300 ατόμων οι οποίοι βρίσκονταν επί της πλατείας. Από τους αντιφασίστες που ήταν παρόντες, η πλειοψηφία ήταν ντυμένοι στα μαύρα, φορώντας κάποια μορφή πανοπλίας και κρατώντας μια σημαία ή ασπίδα. Μια αξιοσημείωτη εξαίρεση ήταν οι διοργανωτές του Refuse Fascism (Αρνηθείτε το φασισμό), οι οποίοι ήταν ντυμένοι με κανονικά ρούχα του δρόμου και έφεραν πινακίδες με συνθήματα κατά του Trump. Ήταν σαφές ότι η πλειοψηφία που ήταν παρόντες ήταν διαδηλωτές που ήταν διατεθειμένοι να υπερασπιστούν την κοινότητα με κάθε απαραίτητο μέσο. Η προοδευτική λευκή κοινότητα που αποτελεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού της DC απουσίαζε εμφανώς. Η πλατεία ήταν σποραδικά γεμάτη.

Νωρίτερα την ίδια μέρα οι αστυνομικές δυνάμεις της περιοχής είχαν σχηματίσει φράγματα σε όλες τις εξόδους της πλατείας, εμποδίζοντας πολλές φορές μέλη και διαδηλωτές του αντιφασιστικού κινήματος να εισέλθουν στον χώρο. Αυτό συνέβη και κατά την άφιξη μας, δημιουργώντας μια περίπλοκη κατάσταση. Οι περισσότεροι ακροδεξιοί διαδηλωτές εμποδίστηκαν από το να περάσουν στην πλατεία, όπου προηγουμένως είχαν βανδαλίσει μνημεία προς τιμήν έγχρωμων που είχαν σκοτωθεί από αστυνομικούς. Έμειναν λοιπόν λίγοι-ες αντιφασίστες-τριες να υπερασπίζονται την πλατεία, που βρίσκονταν στο έλεος των αστυνομικών που έκαναν συλλήψεις οποιαδήποτε ώρα και στιγμή ήθελαν και για οποιονδήποτε λόγο, πραγματικό ή φανταστικό. Τελικά, αργότερα το απόγευμα, η αστυνομία προχώρησε σε συλλήψεις διαδηλωτών.

Αφήνοντας αυτά κατά μέρος, οι ώρες που περάσαμε στην πλατεία μεταξύ 12μμ-4μμ κύλησαν αρκετά ήσυχα. Εξαιρέσεις στην ήρεμη αυτή κατάσταση ήταν 2-3 περιστατικά όπου μια ομάδα ακροδεξιών διαδηλωτών βάδιζαν περιμετρικά της πλατείας, εκτοξεύοντας προσβλητικά σχόλια και προσπαθώντας να προκαλέσουν τους αντιφασίστες-τριες να περάσουν τους αστυνομικούς και να έρθουν σε σύγκρουση μαζί τους. Κάθε φορά που συνέβη αυτό, περίπου μισό από το συγκεντρωμένο πλήθος ανταποκρίνονταν στις προκλήσεις και πήγαν προς το μέρος τους και έτσι ψεκάστηκαν με σπρέι πιπεριού από τους αστυνομικούς. Παρόλα αυτά οι ομάδες ακροδεξιών διαδηλωτών δεν κατάφεραν να περάσουν το μπλόκο της αστυνομίας. Ωστόσο, υπάρχει ένας μικρός αριθμός μεμονωμένων υποστηρικτών του MAGA που πέρασαν από το BLM Plaza. Κάποια από αυτούς έκαναν ζωντανή μετάδοση με τα κινητά τους, αλλά δεν αποτελούσαν φυσική απειλή.

Πλην αυτών των περιστατικών, την περισσότερη ώρα μας την περάσαμε συνομιλώντας με άλλους συντρόφους από την γύρω περιοχή για διάφορα περιστατικά ακροδεξιών κινημάτων και επιθέσεων, τα οποία έχουν γίνει γνωστά μέσα από τα μέσα ενημέρωσης. Επίσης παρακολουθούσαμε τις τυχόν αλλαγές στον αριθμό, τη θέση και τον εξοπλισμό που είχε η αστυνομική δύναμη που περιέκλειε την πλατεία.

Παρά την έλλειψη επιθέσεων μεγάλης κλίμακας, η στασιμότητα και ο αποκλεισμός της πλατείας σε συνδυασμό με σποραδικές προσπάθειες μεθυσμένων ανοργάνωτων διαδηλωτών των Proud Boys να προκαλέσουν φασαρίες, οδήγησαν σε μια μεγάλη ένταση. Παρόλα αυτά εκείνη τη στιγμή πήγαμε να πάρουμε να φάμε κάτι μιας και γνωρίζαμε ότι αργότερα τα πράγματα θα δυσκόλευαν αρκετά. Στο χρονικό διάστημα που προσπαθούσαμε να ανασυνταχτούμε, υπήρχαν ήδη δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο ότι έγιναν επιθέσεις κατά των αντιφασιστών διαδηλωτών από τους Proud Boys στο πάρκο του McPherson . Ενώ δεν ήμασταν παρόντες για αυτήν την αντιπαράθεση, μια άλλη αναφορά που γράφτηκε από συντρόφους από το Πίτσμπουργκ κάλυψε καλά το γεγονός.

Γύρω στις 6μμ βγήκαμε πάλι στο δρόμο με κατεύθυνση την πλατεία BLM,όπου βρισκόταν οι σύντροφοι-σσες που καλούσαν σε βοήθεια. Είναι αλήθεια ότι αυτή την φορά υπήρχε πολύ μεγαλύτερη περιουσία των Proud Boys και πολιτοφυλακών σε όλο το κέντρο της πόλης. Επιλέξαμε την διαδρομή πολύ προσεκτικά κάνοντας ότι μπορούσαμε για να αποφύγουμε τις ομάδες των φασιστών. Πιρίν προσεγγίσουμε την πλατεία BLM, είδαμε ένα μπλοκ διαδηλωτών το οποίο αποτελούνταν από περίπου 100 άτομα. Σκεπτόμενοι ότι οι δρόμοι δεν ήταν αρκετά ασφαλείς ενωθήκαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσε με το μπλοκ, το όποιο στην κεφαλή του είχε ένα πανό το οποίο έγραφε “Fuck the proud boys”, κι εκείνη την στιγμή είχε σταματήσει για λίγα λεπτά στη μέση του δρόμου φωνάζοντας συνθήματα.

Έπειτα από μερικά λεπτά ξεκινήσαμε να οδεύουμε προς την πλατεία BLM. Λόγω της πανδημίας, υπήρχαν πολύ λίγοι πεζοί στο δρόμο. Μερικά τετράγωνα παρακάτω, κάποιοι από τους Proud boys, επιτέθηκαν σε συντρόφους στην άκρη του μπλοκ μας. Μετά την αρχική αψιμαχία, οι αντιφασίστες δημιούργησαν ένα τείχος προστασίας το οποίο οι φασίστες δεν μπορούσαν να διαπεράσουν. Οι αντιφασίστες χτυπούσαν μεταλλικές πινακίδες κάνοντας θόρυβο ενώ οι φασίστες έβριζαν με άσχημο τρόπο φωνάζοντας δυνατά προς το μπλόκ μας. Σε κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια της αντιπαράθεσης, ένα πυροτέχνημα εξερράγη στο δρόμο (προερχόμενο από την δική τους μεριά), το οποίο ωστόσο δεν ήταν αρκετό να προκαλέσει ζημιά στον σχηματισμό μας. Μετά τις άκαρπες προσπάθειες των φασιστών, ήρθαν οι αστυνομικοί σχηματίζοντας ένα τείχος με τις μηχανές-ποδήλατα ανάμεσα μας.

Αποκλεισμένοι τώρα από τους φασίστες, αλλάξαμε την κατεύθυνση μας πάλι όμως με στόχο να προσεγγίσουμε την πλατεία BLM. Η αστυνομία μας ακολουθούσε από πίσω ελέγχοντας όσους βρίσκοντας στο πίσω μέρος του σχηματισμού μας. Αυτό επηρέασε αρνητικά τη δυνατότητά μας να μείνουμε ενωμένοι. Στη συνέχεια, μια ομάδα από τους Proud Boys, οι οποίοι βρίσκονταν ένα σχεδόν τετράγωνο πιο πίσω, έψαχνε να βρει τρόπο να παρακάμψει την αστυνομία και να επιτεθεί στο μπλοκ μας. Ήταν εκείνη τη στιγμή που οι φασίστες άρχισαν να κάνουν την παρουσία τους πιο αισθητή. Αυτό που είχαμε δει νωρίτερα ήταν απλά ένα μικρό κομμάτι περίπου χιλίων ακροδεξιών και νεοφασιστών οι οποίοι κινούμενοι στο κέντρο, εκφόβιζαν κατοίκους και γενικά επιτίθεντο σε οποιονδήποτε θεωρούσαν πολιτικά εχθρό.

Όλοι είχαμε τα μάτια μας ανοιχτά για ομάδες από τους Pride boys, τους οποίους δεν ήταν δύσκολο να τους ξεχωρίσεις. Κάθε λίγο βλέπαμε φασίστες πολύ κοντά στο δικό μας μπλόκο. Καταπολεμήσαμε μερικές μεμονωμένες επιθέσεις στις πλευρές και στο πίσω μέρος του μπλοκ μας, ενώ περιηγηθήκαμε στους δρόμους τους πόλης όπου και επικρατούσε μια σύγχυση μεταξύ των φασιστών, των αντιφασιστών και της αστυνομίας .Το περιβάλλον αυτό δημιούργησε νέο πρόβλημα. Θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε πιο ισχυρό τείχος απέναντι στους φασίστες, πράγμα το οποίο θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί αν οι αντίπαλοι δεν επιτίθονταν από όλες τις πλευρές.

Μόλις λίγα τετράγωνα μακριά από την πλατεία, ξανά βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια ομάδα 400-500 περίπου ακροδεξιών -εξτρεμιστών. Έπειτα ξέσπασε μια μάχη με τους αντιφασίστες-τριες να σχηματίζουν τείχος προστασίας έναντι των επιθέσεων. Έγινε χρήση σπρέι πιπεριού – τη στιγμή αυτή κάποιοι από την ομάδα μας μπήκανε στη μέση προκείμενου να παρέχουν ιατρική βοήθεια σε κάποιον που δέχθηκε χτυπήματα και χημικά. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του συντρόφου, η ιατρική υποστήριξη που υπήρχε στο μπλοκ μας έδρασε άμεσα .

Μετά τις αρχικές επιθέσεις, η αστυνομία σχημάτισε μια διαχωριστική γραμμή με τις μηχανές ανάμεσα στα γκρουπ. Πάνω στην ώρα που είχαμε προσανατολιστεί προς τον μεγαλύτερο όγκο των φασιστών, ακούσαμε κραυγές και φασαρία. Άλλη μια διαμάχη ξέσπασε πίσω μας.

Ενώ είχαμε εστιάσει την προσοχή μας στην ομάδα των 500 φασιστών, μια άλλη μικρότερη ομάδα των proud boys μας παρακολουθούσε ενώ βρίσκονταν πίσω από παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Ένα μέλος της ομάδας μας , προσπέρασε το μπλόκο και είδε μέλος των proud boys να χτυπά ένα σύντροφο, να τον γρονθοκοπά ενώ ήταν ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο προσπαθώντας να αποφύγει τα χτυπήματα. Ένας άλλος διαδηλωτής παρέμβηκε και χτύπησε τον φασίστα με τη σημαία του και ευτυχώς κατάφερε να σταματήσει την επίθεση. Οι φασίστες όμως που προηγουμένως επιτέθηκαν στον σύντροφο θέλανε να πάρουν το αίμα τους πίσω και να ξανά επιτεθούν τον διαδηλωτή. Όμως ευτυχώς παρέμβηκαν σύντροφοι-σσες και βοήθησαν τον διαδηλωτή να σταθεί στα πόδια του και να μπει πάλι μέσα στο μπλοκ. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, ο αντιφασίστας που δέχτηκε τα χτυπήματα, χρειάζονταν άμεσα ιατρική βοήθεια και για αυτό δημιουργήθηκε γύρω του μια ασπίδα προκειμένου να προστατευτεί από τις επιθέσεις των φασιστών.

Με την αψιμαχία να έχει περιοριστεί κυρίως από το μπλοκ μας ήρθε η αστυνομία και δημιούργησε για ακόμη μια φορά μια γραμμή μεταξύ ημών και των φασιστών που εκτείνονταν σε όλο τον δρόμο βάζοντάς μας στη μέση. Ήμασταν παγιδευμένοι.

Ενισχύσαμε την μπροστινή πλευρά του μπλοκ μας απέναντι στα proud boys και τους ακροδεξιούς εξτρεμιστές, αφήνοντας έτσι την πίσω πλευρά ανυπεράσπιστη παρά μόνο με κάποιους συντρόφους-σσες που κρατούσαν σημαίες ή και τίποτα. Ο κίνδυνος ήταν εμφανής. Τα proud boys διψούσαν κυριολεκτικά για αίμα. Αντιμετωπίζαμε με επιτυχία μικρές επιθέσεις όλο το βράδυ αλλά αυτό που συνέβαινε ήταν στην ουσία κάτι τελείως διαφορετικό. Μας ξεπερνούσαν σε αριθμό και ούτε η τακτική και η τύχη μπορούσε να μας βοηθήσει όσο ήμασταν περικυκλωμένοι. Η απειλή από τα proud boys ήταν τόσο εμφανής που για πρώτη φορά η αστυνομία γύρισε την πλάτη σε μαύρο μπλοκ.

Έπειτα από μερικά έντονα λεπτά, ήρθαν να μας βρουν και οι σύντροφοι που είχαν τραυματιστεί – μόνο ελαφρώς και δύο στον αριθμό τραυματίες. Το μπλοκ μας διατήρησε την αμυντική στάση αλλά ωστόσο δεν ήρθαμε αντιμέτωποι με άλλη επίθεση από την πλευρά των φασιστών. Η αστυνομία ακολουθώντας εντολές έδωσε ένα ηχηρό μήνυμα ότι δεν θα γίνει σφαγή στους δρόμους της πρωτεύουσας. Οι proud boys ήταν αναστατωμένοι και μπερδεμένοι. Για πρώτη φορά η αστυνομία δεν εντάχθηκε μαζί τους και όσοι προσπάθησαν να περάσουν το τείχος τους αντιμετωπίστηκαν με σπρέι πιπεριού.

Κατά τις 9 μ.μ. ήρθαν και άλλες αστυνομικές δυνάμεις διώχνοντας πιο πίσω τους proud boys αφήνοντας μας χώρο. Αργότερα η αστυνομία συνόδεψε τους διαδηλωτές στην πλατεία όπου βρεθήκαμε και με τα άλλα μικρά γκρουπ αντιφασιστών που βρίσκονταν ήδη εκεί.

Τώρα πίσω στην πλατεία ΠΛΑΖΑ, η αστυνομία διατήρησε τη θέση της μόνο που τώρα δεν άφηνε αντιφασίστες διαδηλωτές να φύγουν από τον χώρο. Μείναμε πάλι κολλημένοι στη θέση αυτή αφήνοντας φασίστες στους δρόμους να ψάχνουν για μεμονωμένους διαδηλωτές του κινήματος BLM, ή μετανάστες ή μέλη της LGBT+ κοινότητας. Μάθαμε επίσης ότι εκκλησίες των μαύρων υπέστησαν βανδαλισμούς την ώρα που εμείς είχαμε καθηλωθεί στην πλατεία.

Ξεκουραστήκαμε στην πλατεία σχεδιάζονταν την επόμενη μας κίνηση. Κάποιος από το γκρουπ μας είχε τραυματιστεί στο πόδι και έτσι δεν μπορούσε να συνεχίσει την πορεία χωρίς να χειροτερέψει η κατάστασή του. Μετά από μια γεμάτη ώρα που είχαμε καθηλωθεί στην πλατεία, η αστυνομία άρχισε να μας επιτρέπει να φύγουμε από τον χώρο. Βρήκαμε την ευκαιρία να φύγουμε και να επιστρέψουμε στα καταλύματά μας για να ξεκουραστούμε αποφεύγοντας τους ακροδεξιούς στον δρόμο της επιστροφής. Αφού συζητήσαμε μεταξύ μας τι έγινε κατά τη διάρκεια που είχαμε χωριστεί, τελειώσαμε τη μέρα μας.

Βίντεο: https://twitter.com/BGOnTheScene/status/1337984902898348032

Ανάλυση

Τα γεγονότα της 12ης Δεκεμβρίου (στο εξής D12) όπως έχουν αναφερθεί απαιτούν μια προσεκτική επανεξέταση των στρατηγικών άμυνάς μας και των τακτικών που χρησιμοποιούνται από τους αντιφασίστες-τριες. Η κινητοποίηση ήταν, σε μεγάλο βαθμό, μια αποτυχία. Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι ενήργησαν με απόλυτη γενναιότητα και αλληλεγγύη μεταξύ τους. Πρέπει να αποδεχτούμε αυτήν την ήττα συλλογικά, ώστε να μπορέσουμε να μάθουμε από αυτήν, και να προχωρήσουμε προς μια πιο αποτελεσματική αντίσταση ενάντια στη φασιστική βία.

Προσπάθειες κινητοποίησης

Η έλλειψη αριθμών ήταν το πιο προφανές ζήτημα που αντιμετωπίσαμε στο D12. Το αντιφασιστικό σώμα δεν ξεπέρασε ποτέ τα πεντακόσια άτομα σε όλη την πόλη, σε σύγκριση με χιλιάδες ακροδεξιούς διαδηλωτές (1500-200 ίσως και παραπάνω),που εμφανίστηκαν με πολεμικές διαθέσεις. Οι προοδευτικοί, οι δημοκρατικοί σοσιαλιστές και τα οργανωμένα σωματεία εργαζομένων απουσίαζαν. Μόνο το ριζοσπαστικό [3] (αναρχικοι-αντιεξουσιαστες) στοιχείο εμφανίστηκε κατά κύριο λόγο στους δρόμους της πόλης. Παρόλο που είναι εύκολο να κατηγορήσουμε αυτές τις ομάδες για μη εμφάνισή τους, μπορεί να είναι πιο εποικοδομητικό να αναλύσουμε πώς οι ριζοσπάστες προσπάθησαν κατεβάσουν τον κόσμο στο δρόμο.

Καλώντας τους Φιλελεύθερους και τους Προοδευτικούς στο δρόμο

Παρατηρήσαμε αντιφασιστικές προσπάθειες κινητοποίησης στο Twitter, το Instagram και το It’s Going Down Podcast. Οι περισσότερες από τις προσπάθειες που έγιναν για να πείσουν τον κόσμο να εμφανιστεί στον δρόμο, διαμορφώθηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε είτε να τους δημιουργούν το αίσθημα της ντροπής ( αν δεν κατέβουν στον δρόμο) ή να προσδώσουν μια αίσθηση καθήκοντος. Ενώ καταλαβαίνουμε αυτές τις προοπτικές, ούτε το να δημιουργείς ένα αίσθημα ντροπής ούτε η άμεση έκκληση προς το καθήκον είναι ιδιαίτερα καλοί παρακινητές για άμεση δράση.

Εάν έρχεστε εδώ για να με βοηθήσετε, χάνετε το χρόνο σας. Εάν έρχεστε επειδή η

απελευθέρωσή σας είναι συνδεδεμένη με τη δική μου, τότε ας συνεργαστούμε.- Lilla Watson

Οι ριζοσπάστες μπορούν καλύτερα να κινητοποιήσουν λιγότερο μαχητικές ( με την στρατιωτική έννοια) ομάδες σε δράση ενάντια στην επικείμενη φασιστική απειλή, αποδεικνύοντας ότι η ελευθερία όλων είναι συνδεδεμένη με την ελευθερία ομάδων πιο περιθωριοποιημένων από τη δική τους. Ο Φασισμός είναι ένας ολοκληρωτισμός που καταβροχθίζει τα πάντα και σπρώχνει περιθωριακές ομάδες στα άκρα ενώ κατά τη διαδικασία στοχοποιεί ακόμα περισσότερες ομάδες. Δεν εκμεταλλεύεται μόνο τις υπάρχουσες προκαταλήψεις για τον καθαρισμό του Έθνους, αλλά δημιουργεί νέες καθώς προσπαθεί να αποκτήσει και να εδραιώσει την εξουσία. Το να ξεκαθαρίσουμε την απειλή που θέτει ο φασισμός σε προνομιακές ομάδες πληθυσμού , μπορεί να είναι μια καλύτερη στρατηγική από το να δημιουργειται ο μύθος ότι οι προνομιούχοι άνθρωποι είναι «ασφαλείς» από τη φασιστική απειλή, και επομένως θα βοηθούσαν μόνο τις περιθωριοποιημένες ομάδες από μια ηθικολογική αίσθηση ντροπής ή υποχρέωσης. Εξάλλου, θέλουμε συνεργούς, όχι συμμάχους.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΎΨΟΥΜΕ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ

Θα επωφελούμασταν από την προσεκτική μελέτη της επιτυχούς οργάνωσης και κινητοποίησης άλλων προσπαθειών, όπως αυτή του Popular Mobilization PDX (Pop Mob) [ΛΑΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ]. Η κίνηση αυτή εστιάζει για παράδειγμα σε αυτό το μέρος του πληθυσμού που λέγεται “καθημερινοί αντιφασίστες” – λιγότερο μαχητικοί, λιγότερο ριζοσπαστικοί σύντροφοι που ωστόσο εξακολουθούν να θέλουν να αντιταχθούν στη φασιστική οργάνωση στις κοινότητές τους, αλλά χωρίς να συμμετέχουν απαραίτητα σε μάχες που γίνονται στο δρόμο ή να ενταχθούν σε ένα black bloc. Αυτοί οι “καθημερινοί αντιφασιστές” συνδέουν το αντιφασιστικό κίνημα με τις κοινότητες στις οποίες δραστηριοποιούνται και πολλές φορές παρέχουν κάλυψη για αρκετούς αγωνιστές και αρκετές αγωνίστριες. Με τη σειρά τους, συχνά ριζοσπαστικοποιούνται μέσω της εμπειρίας της φασιστικής βίας.

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΩΝ ΜΑΥΡΩΝ

Στο D12, τα Proud Boys πέρασαν μια γραμμή που δεν είχαν περάσει ποτέ καθώς βανδαλίστηκαν πολλές ιστορικές εκκλησίες της μαύρης κοινότητας της πόλης. Πρόκειται για μια νέα εξέλιξη, καθώς τα υπέρ-χριστιανικά μηνύματα της ακροδεξιάς συνήθως οδηγούν τα μέλη τους μακριά από την καταστροφή εκκλησιαστικών χώρων. Εάν μία εικόνα παραμείνει στη μνήμη του κοινού μετά την πορεία D12, είναι η εικόνα όπου έξω από την εκκλησία “ DC Asbury United Methodist Church” [ΕΚΚΛΗΣΊΑ ΜΕΘΟΔΙΣΤΏΝ] τα Proud Boys έκαιγαν το πανό του κινήματος BLM , φωνάζοντας και πανηγυρίζοντας.

Η εκκλησία παραμένει ένας από τους βασικούς τόπους συνάντησης (και πηγή οικονομικής και κοινωνικής υποστήριξης) για πολλές μαύρες κοινότητες σε αυτό που ονομάζουμε Ηνωμένες Πολιτείες, και ως εκ τούτου πρέπει να προστατευτούν. Οι ακροδεξιοί εξτρεμιστές που κλιμάκωσαν τις τακτικές εκφοβισμού τους σε έναν τέτοιο στόχο, απαιτούν απάντηση εκ μέρους του αντιφασιστικού κινήματος .Οι αντιφασιστικοί διοργανωτές που υπερασπίστηκαν την πλατεία BLM πρέπει να έρθουν σε επαφή με αυτές τις εκκλησίες για να δημιουργήσουν ένα συνασπισμό ενάντια στην αυξανόμενη φασιστική απειλή. Ένας τέτοιος συνασπισμός θα προωθούσε την άμυνα μας σε πολλά μέτωπα- (1) ενίσχυση των συνδέσεων με λιγότερο ριζοσπαστικά τμήματα της κοινότητας προς μια «καθημερινή αντιφασιστική» κουλτούρα,(2) βελτίωση των αριθμών μας στο δρόμο όταν ανταποκρίνονται σε ακροδεξιές κινητοποιήσεις, και (3) προωθώντας την μετουσιωτική εμπειρία που είναι εγγενής στα πλαίσια της γνήσιας αλληλεγγύης με τους γείτονες σου.

ΤΑΚΤΙΚΕΣ

Tο black Bloc

Το black bloc αποτελούσε την πλειοψηφία των δυνάμεών μας. Εάν η πορεία στις D12 ήταν μια διαμαρτυρία ενάντια στην αστυνομία, αυτό ίσως να συνιστούσε μια σημαντική νίκη. Ωστόσο, οι επιτυχημένες αντιφασιστικές κινητοποιήσεις απαιτούν αριθμούς, και συνήθως είναι πιο δύσκολο να συγκεντρώσεις αυτούς τους αριθμούς όταν οι διοργανωτές βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε τακτικές όπως αυτές του black bloc. Το black bloc πρέπει να θεωρείται ως ένα εργαλείο και όχι το μόνο εργαλείο.

Επίσης, το μπλοκ χωρίστηκε σε πολλές ομάδες όλη τη νύχτα, επιδεινώνοντας περαιτέρω το πρόβλημα που είχαμε με τη χαμηλή προσέλευση. Όπως περιγράφηκε παραπάνω, έγινε εξαιρετικά επικίνδυνο, με περίπου 100 αντιφασιστές να αντιμετωπίζουν εκατοντάδες Proud Boys. Σε κάθε περίπτωση όπου οι ακροδεξιοί εξτρεμιστές είναι αριθμητικά πολλοί περισσότεροι, θα συνιστούσα μια πιο προσεκτική συζήτηση κι έναν καλύτερο σχεδιασμό για την διάσπαση των μπλοκ μας, με την επιλογή αυτή να χρησιμοποιείται μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητο.

ΚΑΤΕΧΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΛΑΖΑ

Ο πρωταρχικός στόχος της δράσης ήταν να κρατηθεί το BLM Plaza καθαρό από φασίστες. Ως αποτέλεσμα, ήταν αρκετά εύκολο για την αστυνομία να συγκρατήσει-περιορίσει την μαχητική αντιφασιστική απάντηση, ενώ παράλληλα να επιτρέπει σε μεθυσμένες ορδές ακροδεξιών εξτρεμιστών να τρομοκρατήσουν τον λαό της Washington DC. Πρέπει να σημειωθεί ότι το BLM Plaza δημιουργήθηκε ως «ζώνη ελευθερίας λόγου» που έχει “εγκριθεί” από το κράτος, και κατανοείται καλύτερα ως μέσο ελέγχου των αριστερών διαδηλωτών.

Embed Video: https://twitter.com/ChuckModi1/status/1337883324128391175

Η έξοδος από την πλατεία και η ασφάλεια ήταν επίσης λίγο Catch 22 [ΔΙΠΛΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ]. Η αποχώρηση σε μεγάλες ομάδες σίγουρα θα τραβούσε την προσοχή των φασιστικών όχλων. Αντίθετα, όσοι βρισκόταν σε μικρές ομάδες διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο επίθεσης εάν εντοπιζόταν από φασίστες. Ενώ το BLM Plaza έχει συμβολική αξία, πρέπει να εξετάσουμε με μια διάθεση κριτικής το αν η χρήση του ως σημείο συγκέντρωσης βοηθά ή βλάπτει την υπεράσπισή των κατοίκων της DC ενάντια στις φασιστικές απειλές.

Συνοδεία αστυνομίας

Το γεγονός ότι η αστυνομία συνόδεψε ένα μπλοκ μαύρων μακριά από τους Proud Boys, είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο γιατί είναι ασυνήθιστο η αστυνομία να δρα έναντι των ακροδεξιών διαδηλωτών που προσπαθούν να βλάψουν αριστεριστές και αντιεξουσιαστές-αναρχικους.

Μερικές εκτιμήσεις:

Δεν μείναμε ασφαλείς

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι περίπου 60 αντιφασίστες ήρθαν αντιμέτωποι με σοβαρούς τραυματισμούς, ακόμα και το θάνατο. Το πλήθος των proud boys και άλλων ακροδεξιών εξτρεμιστών ήταν λυσσασμένο. Ήταν έτοιμοι να μας ξεσκίσουν και μπορούσαν αριθμητικά να το κάνουν. Δεν ήμασταν σε θέση να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας πόσο μάλλον ολόκληρη την κοινότητα.

Ένταση μεταξύ του κράτους και των ακροδεξιών

Παρατίθεται βίντεο των proud boys να διαφωνούν με την αστυνομία :

https://twitter.com/itakeshots1/status/1338175972634464256

Οι αντιφασίστες αντιστάθηκαν εξίσου και στην κρατική βία αλλά και τη βία των ακροδεξιών. Αυτά είναι άμεσα συνδεδεμένα , αλλά κακώς πιστεύουμε ότι οι εχθροί μας αποτελούν μια ενιαία δύναμη με κοινή ιδεολογία και συμφέροντα. Θα μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε τις αδυναμίες των φασιστών καλύτερα αν καταφέρουμε να καταλάβουμε την πολυπλοκότητα τους και πως αυτοί αλληλοεπιδρούν με το κράτος.

«ο φασισμός μπορεί να οριστεί ως μια μορφή πολιτικής που χαρακτηρίζεται από την ιδεοληψία που ασχολείται με την παρακμή της κοινότητας, την ταπείνωση ή τη θυματοποίηση και από αντισταθμιστικές λατρείες ενότητας, ενέργειας και αγνότητας, στις οποίες ένα μαζικό κόμμα αφοσιωμένων εθνικιστών μαχητών, εργάζονται σε συνεργασία με τις παραδοσιακές ελίτ, εγκαταλείπει τις δημοκρατικές ελευθερίες και επιδιώκει με τη βία και χωρίς ηθικούς ή νομικούς φραγμούς, εσωτερικό καθαρισμό και εξωτερική επέκταση. ” – Robert O. Paxton in The Anatomy of Fascism

Μιας και ο φασισμός ανέκαθεν στηρίζονταν στην αποτελεσματική συνεργασία μεταξύ διαφόρων γκρουπ συμπεριλαμβανομένης και της αστυνομίας, πρέπει να τονίσουμε το γεγονός ότι υπήρξε ένταση μεταξύ των ακροδεξιών εξτρεμιστών και της αστυνομίας. Η D12 δείχνει ότι τα αστυνομικά τμήματα ανταποκρίνονται ακόμα στις πιέσεις της πολιτικής προστασίας η οποία με τη σειρά της ανταποκρίνεται (τουλάχιστον στην DC ) στις πιέσεις των ψηφοφόρων. Οι αντιφασίστες πρέπει να εκμεταλλευτούν αυτή την ευκαιρία όσο έχουν ακόμα περιθώριο.

Η αστυνομία της Ουάσιγκτον DC και όλη η αστυνομία παραμένει εχθρός μας.

Τα συμφέροντα των αντιφασιστών (το να αποφύγουν τη σφαγή) ταυτίστηκαν με αυτά της αστυνομίας ( οι οποίοι ήθελαν να αποφύγουν το κακό PR [Δημόσιες Σχέσεις] που θα έρχονταν από μια τέτοια σφαγή) για μόλις 15 λεπτά της 12 Δεκεμβρίου. Το ότι ταυτίστηκαν τα συμφέροντα μας για αυτά τα 15 λεπτά δεν σημαίνει ότι η αστυνομία δεν είναι εχθρός των εργαζομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αστυνομία παραμένει το επίκεντρο που επιβάλλει την ιεραρχία ενός αποικιστικού κράτους.

Η αστυνομία της Ουάσιγκτον DC όπως και όλες οι αστυνομικές δυνάμεις βάναυσα συλλαμβάνουν αντιφασίστες-τριες διαδηλωτές-τριες μετά από επιθέσεις των ακροδεξιών- εξτρεμιστών ομάδων. Επίσης η αστυνομία της Ουάσιγκτον έριξε χημικά σε μία ειρηνική δράση για την υποστήριξη των φυλακισμένων (την επόμενη μέρα) λίγες ώρες αφότου η πλειοψηφία των ακροδεξιών έφυγαν από την πόλη. Επιπλέον να θυμηθούμε ότι οι ακτιβιστές-τριες της Ουάσιγκτον δεν έχουν ξεχάσει ένα μακρύ καλοκαίρι παρενόχλησης στα χέρια της τοπικής αστυνομίας, συμπεριλαμβανομένης της καταστροφής τροφής και ιατρικών ειδών αξίας 25.000 $ στην πλατεία BLM.

Τα γεγονότα στις 12Δ δεν δημιουργούν αμφιβολίες για την απαγόρευση της συνεργασίας με την αστυνομία όπως το αντιλαμβάνεται το αντιφασιστικό κίνημα. Αντίθετα υποδεικνύουν πως η χρήση της τοπικής πίεσης, οι εκστρατείες, η προπαγάνδα, ο εισοδισμός και άλλες τακτικές που διασπείρουν διχόνοια ανάμεσα στις ομάδες που συνιστούν την μεγεθυνόμενη φασιστική απειλή είναι ακόμα μία επιτυχής στρατηγική.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ήδη, σύμφωνα με εντολές του Τραμπ, τα Proud Boys και άλλοι ακροδεξιοί εξτρεμιστές σχεδιάζουν μια συγκέντρωση για τις 6 Ιανουαρίου στο DC,όπου αυτό θα είναι μια τριτη επίθεση μέσα σε τόσους λίγους μήνες. Πρέπει να περιμένουμε ότι οι φασίστες θα συνεχίσουν να συγκεντρώνονται έως ότου να συνασπιστεί η κοινωνία με γνώμονα την αλληλεγγύη, και να καταφέρει να αναχαιτίσει τα φαινόμενα μαζική βίας. ΟΙ φασίστες θα συνεχίσουν να εμφανίζονται μέχρι να καταστρέψουμε τη «διασκέδαση» τους και να τους ντροπιασουμε στους δρόμους. Ενδεχομένως η υιοθέτηση των στρατηγικών που περιγράφονται παραπάνω θα βοηθήσει την τοπική κοινωνία της DC να νικήσει αυτήν την οργανωμένη φασιστική απειλή.

Θα θέλαμε να ολοκληρώσουμε με ένα προσωπικό μήνυμα σε όλους τους αντιφασιστές της DC – θα είμαστε δίπλα σας για όσο χρειαστεί.

Με αλληλεγγύη,

Αντιφασίστες -τριες από την περιοχή Lenape

[1] Το Lenape, είναι μια ιθαγενής υπεροχή των βορειοανατολικών δασών, που ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Το ιστορικό τους έδαφος περιλάμβανε το σημερινό Νιου Τζέρσεϋ και την ανατολική Πενσυλβανία κατά μήκος του ποταμού Ντελαγουέρ, τη Νέα Υόρκη, το δυτικό Λονγκ Άιλαντ και το Κάτω Κοιλάδα Χάντσον.

[2] MAGA–Make America great again– Να κάνουμε την Αμερικη σπουδαία- μεγάλη ξανά.

[3] Ο όρος ριζοσπάστες χρησιμοποιείται κυρίως για τους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές.

ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ: Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Πώς η Defensa Zapatista (Ζαπατιστική Άμυνα) προσπαθεί να εξηγήσει στην Esperanza (Ελπίδα) την αποστολή του ζαπατισμού και άλλες χαρούμενες σκέψεις.

«Λοιπόν, θα σου εξηγήσω τώρα κάτι πολύ σημαντικό. Δε θα κρατήσεις, όμως, σημειώσεις. Πρέπει να το φυλάξεις στο μυαλό σου. Γιατί το τετράδιο μπορεί να το πετάξεις οπουδήποτε, αλλά το μυαλό το κουβαλάς συνέχεια».

Η Defensa Zapatista (Ζαπατιστική Άμυνα) περπατούσε πάνω κάτω, όπως έκανε και ο μακαρίτης όταν εξηγούσε κάτι πολύ σημαντικό. Η Esperanza (Ελπίδα) καθόταν πάνω σε ένα κορμό στον οποίο, προνοητική όπως ήταν, είχε τοποθετήσει ένα νάιλον πάνω στο υγρό και γεμάτο βρύα, μανιτάρια και ξερά κλαδάκια, ξύλο.

«Άραγε θα δούμε το μέρος που μας στέλνει ο αγώνας;», αναφώνησε η Defensa (Άμυνα), δείχνοντας με τα χεράκια οπουδήποτε.

Η Esperanza (Ελπίδα) σκέφτεται λίγο την απάντηση, αλλά είναι προφανές ότι η ερώτηση της Defensa (Άμυνα) ήταν ρητορική, δηλαδή, δεν την ενδιέφερε η απάντηση αλλά τα ερωτήματα που έπονται. Κατά την άποψή της, η Defensa Zapatista (Ζαπατιστική Άμυνα) ακολουθεί την επιστημονική μέθοδο.

«Η ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να φτάσει κανείς κάπου, αλλά να φτιάξει ένα δρόμο. Αν, δηλαδή, δεν υπάρχει δρόμος, να τον δημιουργήσει γιατί διαφορετικά πώς;», λέει το κορίτσι κραδαίνοντας μια ματσέτα που ένας θεός ξέρει από πού ξεφύτρωσε – σίγουρα θα την ψάχνουν σε καμιά καλύβα.

«Αυτό είναι, λοιπόν, η πρόβλημα, πως η πρόβλημα άλλαξε, και το πιο σημαντικό τώρα είναι ο δρόμος. Γιατί αν δεν υπάρχει ο δρόμος για εκεί που θέλεις να πας, τότε μάταια ανησυχείς. Τί θα κάνουμε, λοιπόν, αν δεν υπάρχει δρόμος για τον προορισμό μας;»

Η Esperanza (Ελπίδα) απαντά με ικανοποίηση: «Θα περιμένουμε μέχρι να σταματήσει η βροχή, για να μη βραχούμε όταν θα φτιάχνουμε το δρόμο».

Η Defensa (Άμυνα) τραβά τα μαλλιά της, καταστρέφοντας το χτένισμα που έκαναν μισή ώρα να φτιάξουν οι μαμάδες της, και βγάζει μια κραυγή: «Όχι».

Η Esperanza (Ελπίδα) αν και στην αρχή διστάζει, τολμά να πει: «Το ξέρω. Είπαμε ψέματα στον Pedrito ότι θα έχει καραμέλες εκεί που θα πάμε, αλλά δεν υπάρχει δρόμος. Ας βρεθεί πρώτα εκείνος που θα φτιάξει το δρόμο και μετά πέφτουμε με τα μούτρα στις καραμέλες».

Η Defensa (Άμυνα) αντιδρά, λέγοντας: «Σιγά μη ζητήσουμε τη βοήθεια των ηλίθιων αντρών. Ποτέ ποτέ. Εμείς θα τον φτιάξουμε ως γυναίκες που είμαστε.».

«Φυσικά», λέει η Esperanza (Ελπίδα) «για σκέψου ξαφνικά να βρούμε σοκολάτες».

«Αλλά αν, στην προσπάθειά μας να ανοίξουμε δρόμο, χαθούμε;», συνεχίζει η Defensa (Άμυνα).

«Φωνάζουμε για βοήθεια; Ρίχνουμε φωτοβολίδες ή καλούμε με το καρακόλ το λαό να έρθει να μας βοηθήσει;», απαντά η Esperanza (Ελπίδα).

Η Defensa (Άμυνα) αντιλαμβάνεται ότι η Esperanza (Ελπίδα) παίρνει τα πράγματα κυριολεκτικά και, επιπλέον, έχει την αποδοχή των υπολοίπων. Για παράδειγμα, το γατόσκυλο γλύφει τα μουστάκια του φαντασιώνοντας μια κατσαρόλα γεμάτη σοκολάτες στο τέλος του ουράνιου τόξου, το μονόφθαλμο άλογο υποψιάζεται ότι μπορεί να υπάρχει καλαμπόκι με αλάτι και ίσως κανένα δοχείο με πλαστικά μπουκάλια. Η Calamidad (Συμφορά) προβάρει την χορογραφία που σχεδίασε ο SupGaleano, με τίτλο «pas de Chocolat», η οποία περιλαμβάνει βουτιά, σε στυλ ρινόκερου, στην κατσαρόλα.

Ο Elías Contreras, από τη άλλη, είχε βγάλει τη λίμα του, ήδη από τις πρώτες ερωτήσεις, και ακόνιζε τη δίκοπη ματσέτα του.

Πιο πέρα, ένα απροσδιόριστο όν που μοιάζει με σκαθάρι και κρατά ένα πλακάτ που γράφει: «Λέγε με, Ισμαήλ», συζητά με τον Γερο Αντόνιο για τα πλεονεκτήματα της ακινησίας σε σταθερό έδαφος, επιχειρηματολογώντας: «Όντως, αγαπητέ Queequeg, καμία λευκή φάλαινα δε θα πλησιάσει στο λιμάνι». Ο ηλικιωμένος ιθαγενής ζαπατίστας, ακούσιος δάσκαλος της γενιάς που εξεγέρθηκε ένοπλα το 1994, ακούει προσεκτικά τα επιχειρήματα του ζωυφίου, στρίβοντας ένα τσιγάρο σε φλούδα καλαμποκιού.

Η μικρή Defensa Zapatista (Ζαπατιστική Άμυνα) υποθέτει ότι κινδυνεύει να παρεξηγηθεί, όπως οι επιστήμες και οι τέχνες: σαν ένα pas de deux που προσμένει την αγκαλιά για τις πιρουέττες και τη στήριξη για ένα porté, σαν ένα φιλμ που περιμένει φυλακισμένο σε ένα κουτί το βλέμμα που θα το απελευθερώσει, σαν μια κούμπια σε προσμονή των γοφών που θα της δώσουν νόημα και προορισμό, σαν ένας κοίλος Cigala χωρίς το κυρτό του, σαν τη Luz Casal που πηγαίνει να συναντήσει το «υποσχόμενο λουλούδι», σαν τον Louis Lingg χωρίς τις βόμβες του πάνκ, σαν τον Panchito Varona που ψάχνει, πίσω από ένα ακόρντο, τον κλεμμένο Απρίλη, σαν ένα ska χωρίς slam, σαν ένα παγωτό καρύδι χωρίς τον Sup να του αποτίει τιμές.

Αλλά η Defensa (Άμυνα) που είναι και άμυνα και ζαπατιστική, δηλαδή συνεχώς σε αντίσταση και εξέγερση, ψάχνει με το βλέμμα τη βοήθεια του Γερο Αντόνιο.

«Αλλά οι θύελλες, είτε στη θάλασσα, είτε στη γη, είτε ψηλά στον ουρανό είτε κάτω στο έδαφος δε σέβονται τίποτε. Στρίβουν ακόμα και τα σπλάχνα της γης κάνοντας ανθρώπους, φυτά και ζώα, ανεξαρτήτως χρώματος, μεγέθους ή τρόπου, να υποφέρουν», λέει με σβησμένη φωνή ο Γερο Αντόνιο.

Όλοι σιωπούν, οι μισοί από σεβασμό, οι άλλοι μισοί από φόβο.

Ο Γέρο Αντόνιο συνεχίζει: «Οι γυναίκες και οι άνδρες αναζητούν καταφύγιο από τους ανέμους, τις βροχές και τα ραγισμένα εδάφη, και περιμένουν να περάσει η θύελλα για να δουν τι έχει απομείνει και τι όχι. Αλλά η γη, δεν περιμένει απλά, δουλεύει, προετοιμάζεται για το μετά, γι’ αυτό που έπεται. Και εκεί, στο καταφύγιό της, αρχίζει ήδη να αλλάζει. Η Μάνα Γη δεν περιμένει να τελειώσει η καταιγίδα για να δει τι θα κάνει. Αρχίζει από πριν να χτίζει. Γι’ αυτό οι σοφοί λένε ότι το αύριο δεν έρχεται έτσι απλά, δεν εμφανίζεται ξαφνικά, παραμονεύει στις σκιές και, αυτός πού ξέρει να κοιτάξει, το βρίσκει στις ρωγμές της νύχτας. Γι’ αυτό οι άντρες και οι γυναίκες του καλαμποκιού, όταν σπέρνουν, ονειρεύονται την τορτίγια, το ατόλε, το ποσόλ, το ταμάλε και το μαρκεσότε . Δεν υπάρχουν ακόμη, αλλά ξέρουν ότι θα υπάρξουν και αυτό είναι που οδηγεί τη δουλειά τους. Κοιτάζοντας το χωράφι τους, βλέπουν τους καρπούς του πριν ακόμη ο σπόρος αγγίξει το έδαφος.

Οι άντρες και οι γυναίκες του καλαμποκιού, δεν βλέπουν μόνο αυτό τον κόσμο και τους πόνους του, βλέπουν και τον κόσμο που πρέπει να αναδυθεί και φτιάχνουν το δρόμο τους. Τρία βλέμματα έχουν: ένα για ό,τι έχει προηγηθεί, ένα για το τώρα, και ένα γι’ αυτό που έπεται. Έτσι ξέρουν ότι σπέρνουν έναν θησαυρό: το βλέμμα».

Η Defensa (Άμυνα) συγκατανεύει με ενθουσιασμό. Καταλαβαίνει ότι ο Γέρο Αντόνιο κατανοεί το επιχείρημα που αδυνατούσε να εξηγήσει. Δύο γενιές διαφορετικές στα ημερολόγια και τις γεωγραφίες στήνουν μια γέφυρα που πάει κι έρχεται… όπως οι δρόμοι.

«Σωστό!», φωνάζει σχεδόν το κορίτσι και κοιτάζει τρυφερά τον γέροντα.

Και συνεχίζει εκείνη: «Αν ήδη ξέρουμε πού πάμε, αυτό σημαίνει ότι ξέρουμε ήδη πού δεν θέλουμε να πάμε. Έτσι, το κάθε μας βήμα μας απομακρύνει από ορισμένα μέρη και μας φέρνει πιο κοντά σε άλλα. Δεν έχουμε φτάσει ακόμη, αλλά ο δρόμος που φτιάχνουμε μας δείχνει ήδη τον προορισμό. Αν θέλουμε να φάμε ταμάλες, δεν θα φυτέψουμε κολοκύθες.»

Όλο το κοινό κάνει μια γκριμάτσα αηδίας απόλυτα κατανοητή, καθώς φαντάζεται μια φρικτή κολοκυθόσουπα.

«Αντιμετωπίζουμε τη θύελλα με όσα γνωρίζουμε, αλλά προετοιμάζουμε ήδη αυτό που έρχεται. Και το προετοιμάζουμε από τώρα. Γι΄ αυτό πρέπει να ταξιδέψει ο λόγος μακριά. Δεν έχει σημασία αν αυτός που τον αρθρώνει δεν θα βρίσκεται πια εκεί, το σημαντικό είναι να φτάσει ο σπόρος σε γόνιμο έδαφος και να αναπτυχθεί μαζί με άλλους. Δηλαδή να τους στηρίζει. Αυτή είναι η αποστολή μας: να είμαστε σπόροι που αναζητούν άλλους σπόρους», αποφαίνεται η Defensa Zapatista (Ζαπατιστική Άμυνα) και, απευθυνόμενη στην Esperanza (Ελπίδα), ρωτά: «Κατάλαβες;»

Η Esperanza (Ελπίδα) σηκώνεται όρθια και, με όλη την σοβαρότητα των εννέα χρόνων της, απαντά:

«Ναι, φυσικά το κατάλαβα ότι ούτως ή άλλως θα πεθάνουμε άθλια»

Και, σχεδόν αμέσως, προσθέτει: «Αλλά θα το κάνουμε να αξίζει».

Όλοι χειροκροτούν.

Για να ενισχύσει το «να αξίζει» της Esperanza (Ελπίδας), ο Γέρο Αντόνιο βγάζει από την τσάντα του ένα σακουλάκι με σοκολάτες που αποκαλούνται «φιλάκια».

Το γατόσκυλο με ένα σάλτο βουτάει μια γενναία ποσότητα και το μονόφθαλμο άλογο προτιμά να συνεχίσει να μασουλά το πλαστικό μπουκάλι του.

Ο Elías Contreras, επιτροπή έρευνας του ezln, επαναλαμβάνει σιγανά: «θα το κάνουμε να αξίζει» και στέλνει την καρδιά και τη σκέψη του στον αδελφό Samir Flores και σε ός@ς συγκρούονται, με μοναδικό μέσο την αξιοπρέπεια τους, με τον φωνακλά κλέφτη του νερού και της ζωής που κρύβεται πίσω από τα όπλα του επιστάτη, εκείνου που καλύπτει με την πολυλογία του την τυφλή υπακοή που οφείλει στο Αφεντικό : πρώτα χρήμα, μετά χρήμα, και στο τέλος πάλι χρήμα. Ποτέ δικαιοσύνη, ποτέ ελευθερία, ποτέ ζωή.

Το σκαθάρι αρχίζει να λέει πώς μια σοκολάτα το έσωσε από τον θάνατο στη στέπα της Σιβηρίας καθώς πήγαινε, από τη γη των Sami -όπου τραγούδησε το Yoik- στα εδάφη των Selkup, για να τιμήσει τον Κέδρο, το δέντρο της ζωής. «Πήγα για να μάθω. Αυτό το σκοπό έχουν τα ταξίδια. Γιατί υπάρχουν αντιστάσεις και εξεγέρσεις που δεν είναι λιγότερο σημαντικές και ηρωικές επειδή βρίσκονται σε μακρινά ημερολόγια και γεωγραφίες» λέει, καθώς απελευθερώνει με τα πολλαπλά ποδαράκια του τη σοκολάτα από την φυλακή του γυαλιστερού αλουμινόχαρτου, χειροκροτώντας και καταβροχθίζοντας ταυτόχρονα ένα κομμάτι.

Από την άλλη, η Calamidad (Συμφορά) έχει καταλάβει καλά ότι πρέπει να σκεφτούμε αυτό που έπεται, και με τα χεράκια της πασαλειμμένα με σοκολάτα, δηλώνει ενθουσιασμένη: “Ας παίξουμε ποπ κορν!”

-*-

Από το Ζαπατιστικό Κέντρο Ναυτικής- Χερσαίας Εκπαίδευσης.

Ο SupGaleano παραδίδοντας μαθήματα ” Διεθνιστικού Γεμετού“.

Μεξικό, Δεκέμβριος του 2020.

Από το σημειωματάριο του Γατόσκυλου: Ο θησαυρός είναι το άλλο.

«Στο τέλος, με κοίταξε αργά με το μοναδικό του μάτι και μου είπε: «Σε περίμενα, Don Durito. Να ξέρεις ότι είμαι ο τελευταίος από τους αληθινούς πειρατές που ζει στον κόσμο. Και λέω από τους «αληθινούς» γιατί τώρα υπάρχουν αμέτρητοι «πειρατές» σε οικονομικά κέντρα και μεγάλα κυβερνητικά ανάκτορα που κλέβουν, σκοτώνουν, καταστρέφουν και λεηλατούν χωρίς ποτέ τους να έχουν αγγίξει νερό εκτός από αυτό των μπανιέρων τους. Αυτή είναι η αποστολή σου (μου δίνει ένα φάκελο με παλιές περγαμηνές): να βρεις τον θησαυρό και να τον βάλεις σε ένα ασφαλές μέρος. Τώρα, συγχώρεσέ με, αλλά πρέπει να πεθάνω».

Και λέγοντας αυτά, άφησε το κεφάλι του να πέσει στο τραπέζι. Ναι, ήταν νεκρός. Ο παπαγάλος πέταξε και βγήκε από ένα παράθυρο φωνάζοντας: «Ανοίξτε δρόμο να περάσει ο εξόριστος της Μυτιλήνης, ανοίξτε δρόμο να περάσει ο μπάσταρδος γιος της Λέσβου, το καμάρι του Αιγαίου. Άνοιξε, φοβερή κόλαση, τις εννιά πόρτες σου, γιατί εκεί θα ξεκουραστεί ο μεγάλος Μπαρμπαρόσα. Βρήκε αυτόν που θα ακολουθήσει τα βήματά του, και τώρα κοιμάται εκείνος που έκανε τον ωκεανό δάκρυ. Με τη Μαύρη Ασπίδα θα σαλπάρει τώρα το καμάρι των αληθινών Πειρατών». Κάτω από το παράθυρο, απλωνόταν το σουηδικό λιμάνι του Γκέτεμποργκ, και, στο βάθος, ένα nyckelharpa έκλαιγε…»

Don Durito de la Lacandona. Οκτώβρης του 1999.

Παράρτημα: Τρία παραληρήματα, δύο ομάδες, και ένας αντάρτης.

Αν ακολουθήσουμε τη διαδρομή του Ναυάρχου Maxo, νομίζω ότι θα φτάσουμε γρηγορότερα περπατώντας από τον Βερίγγειο Πορθμό.

https://vimeo.com/491289422

Mε τις ωοθήκες που έχουμε δεν σταματάμε.

https://vimeo.com/491451350

Η μηχανή είναι έτοιμη, τώρα απλά λείπει… η βάρκα;!

https://vimeo.com/493600348

Το πλήρωμα I

https://vimeo.com/492361822

Το πλήρωμα II

https://vimeo.com/492339543

Δεν έχουμε ακόμα πλοίο, αλλά έχουμε ήδη τον τύπο που θα ηγηθεί της ναυτικής ανταρσίας.

https://vimeo.com/492973959

ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΤΟΥ  κ. ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ. Ο ΑΓΩΝΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΑΛΛΟΙ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ !

Λίγο πολύ έχει δημοσιοποιηθεί το ιστορικό της χθεσινής σύλληψης και κράτησής μου μαζί με τον Θανάση Καμπαγιάννη. Για την πληρότητα της καταγραφής και για κάποιες επιβαλλόμενες απαντήσεις σε προκλήσεις και ψέμματα και εκστομίστηκαν σήμερα από τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη στη Βουλή για όσα έγιναν χθες σημειώνω τα ακόλουθα :

Την Κυριακή 6/12/2020 βρέθηκα στις 11.30 π.μ. περίπου στην διασταύρωση των οδών Ναυαρίνου και Χαριλάου Τρικούπη στην Αθήνα προσπαθώντας μόνος μου με ένα λουλούδι στο χέρι να φτάσω στο χώρο του μνημείου του Αλέξη Γρηγορόπουλου, προκειμένου να το καταθέσω. Ο αστυνομικός κλοιός που είχε παραταχθεί κατά μήκος της Χαριλάου Τρικούπη εμπόδιζε την πρόσβαση προς τα κάτω (προς την οδό Ζωοδόχου Πηγής) και μου δήλωσαν ότι απαγορεύεται ακόμα και η μεμονωμένη κατάθεση λουλουδιού και προσπέλαση στο μνημείο, παρά το γεγονός ότι η απαγόρευση αυτή δεν συμπεριλαμβανόταν στην απαγορευτική για τις συναθροίσεις απόφαση αρχηγού ΕΛ.ΑΣ. την προηγούμενη ημέρα.

Δέχτηκα αναγκαστικά την απόφαση αυτή και παρέμεινα στο σημείο, προκειμένου να συνδράμω με τις νομικές μου υπηρεσίες σε ομάδα, η οποία επρόκειτο να προσέλθει για να πραγματοποιήσει ολιγομελή συγκέντρωση με απόλυτη τήρηση των μέτρων ασφαλείας (μάσκες και αποστάσεις), όπως και έγινε μετά από λίγα λεπτά. Αντικείμενο της συνδρομής μου ήταν η διαμεσολάβηση μου προς την αστυνομία, προκειμένου να επιτραπεί η πραγματοποίηση της συγκέντρωσης αυτής, καθώς και να επιτραπεί σε αντιπροσωπεία των συγκεντρωμένων, σχεδόν όλων μελών του Σ.Ε.Κ., να καταθέσουν λουλούδια στο μνημείο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Στην σχετική προσπάθεια συμμετείχε υπό την ιδιότητα του και αυτός ως δικηγόρος ο Θανάσης Καμπαγιάννης.

Στην διάρκεια των διαπραγματεύσεων και ενώ το κλίμα συζήτησης με τον επί τόπου επικεφαλής των αστυνομικών δυνάμεων ήταν άριστο χωρίς καμία ένταση και μάλιστα καθώς ο ίδιος αναγνώριζε ότι η τήρηση των μέτρων από τους συγκεντρωμένους ήταν πλήρης, μας ανακοίνωσε ότι δυστυχώς για αυτόν έχει άνωθεν εντολές να συλλάβει όλους τους παρευρισκομένους, μεταξύ των οποίων και τους δικηγόρους. Ευτυχώς εξαίρεσε τους φωτορεπόρτερ και τους δημοσιογράφους. Και τούτο παρά το γεγονός, ότι ο ίδιος γνώριζε και μετέφερε στα ανώτερα κλιμάκια, ότι βρισκόμαστε υπό την ιδιότητα μας ως δικηγόρων, πλην όμως η εντολή ήταν σαφής ότι πρέπει να συλληφθούμε και εμείς.

Επιβιβαστήκαμε στα τρία μισθωμένα λεωφορεία που χρησιμοποιεί η ΕΛ.ΑΣ., με τα οποία μεταφερθήκαμε στην οδό Πέτρου Ράλλη, στο κτίριο της Διεύθυνσης Αλλοδαπών. Εκεί, αφού αποβιβαστήκαμε, κρατηθήκαμε σε ένα κοινό χώρο κράτησης, μία κλειστή αίθουσα με ελλιπή αερισμό 62 κρατούμενοι και περί τους 20 αστυνομικούς. Αργότερα προσήχθησαν εκεί και αρκετοί άλλοι κρατούμενοι.

Κατά την διάρκεια, μετά την αποβίβασή μας και μέχρι την κράτηση μας ελεγχθήκαμε κατά τα προβλεπόμενα όσον αφορά τα προσωπικά μας αντικείμενα από αστυνομικούς, που με τα ίδια γάντια ερευνούσαν τα αντικείμενα δεκάδων ανθρώπων.

Περί τη μιάμιση ώρα μετά, οι δύο συνήγοροι Παπαδάκης και Καμπαγιάννης, κληθήκαμε προκειμένου κατά προτεραιότητα να υποβληθούμε στις περαιτέρω διαδικασίες που ήταν η διενέργεια της σήμανσης αλλά και η κλήση μας σε απολογία στην προανάκριση, όπως και έγινε. Κατά την κλήση μας σε απολογία μας αποδόθηκε το αδίκημα της παραβίασης του Π.Κ. 285 (Παραβίαση μέτρων για την πρόληψη ασθενειών). Απολογηθήκαμε αμέσως, αφού ρίξαμε μία πρόχειρη ματιά στην ελλιπέστατη δικογραφία, αρνηθήκαμε τις κατηγορίες και ζητήσαμε την ποινική και πειθαρχική δίωξη κάθε υπευθύνου α) για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος Π.Κ. 259 συνιστάμενο στην από μέρους εκείνων που διέταξαν την παραπομπή και σύλληψη μας παραβίαση του καθήκοντος των δημοσίων αρχών να σέβονται το δικηγορικό λειτούργημα (άρθρο 34 παρ. 1 Κώδικα περί Δικηγόρων), καθώς επίσης β) και για το ίδιο το αδίκημα το Π.Κ. 285, αφού οι συνθήκες κράτησης μας εμπεριείχαν πολλαπλάσια μεγαλύτερη παραβίαση μέτρων για την πρόληψη ασθενειών και κινδύνους για την δημόσια υγεία, από ότι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες μας συνέλαβαν σε υπαίθριο χώρο.

Στα έγγραφα της προφορικής μας απολογίας ανεγράφη καθ’ υπόδειξη του διευθυντή της αστυνομικής προανάκρισης, ότι η σχετική συνεννόηση για την απολογία μας και στην συνέχεια την μη  υπαγωγή μας στην αυτόφωρη διαδικασία έγινε με συγκεκριμένο κατονομαζόμενο εισαγγελικό λειτουργό της Ποινικής Δίωξης της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών. Στην συνέχεια, αφεθήκαμε ελεύθεροι.

Τότε διαπιστώσαμε την προσέλευση συνεργείου διενέργειας COVID – TEST, που είχε μόλις εγκατασταθεί στον διάδρομο του ισογείου, για το οποίο τουλάχιστον εμείς δεν είχαμε ενημερωθεί προηγουμένως, ότι πρόκειται να συμβεί από την αστυνομία και δεν γνωρίζω αν ενημερώθηκαν και οι υπόλοιποι κρατούμενοι. Χωρίς να μου το υποδείξει κανένας, εντελώς αυθόρμητα και με μεγάλη προθυμία επωφελήθηκα της ευκαιρίας και έκανα το τεστ. Το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό, αλλά  η διαγνωστική του αξία περιορίζεται σε τέσσερις ημέρες πριν. Το αν κολλήσαμε χθές θα διαγνωσθεί με νέο τεστ σε τέσσερις μέρες. Για αυτό και ο Καμπαγιάννης, που είχε υποβληθεί σε μοριακό τεστ στις θεώρησε περιττό να υποβληθεί και χθες σε αυτό. Όπως σημειώνει ο ίδιος σε σχετική του ανάρτηση : «Ένα rapid test λίγη ώρα μετά τον συγχρωτισμό δεν θα είχε καμία απολύτως διαγνωστική αξία για τα γεγονότα της ίδιας ημέρας, μιας και η ανακάλυψη τυχόν θετικού κρούσματος από τον συνωστισμό που δημιούργησε η Αστυνομία στις 6/12 θα είναι δυνατή μόνον μετά την παρέλευση κάποιων ημερών. Όσο δε με αφορά, ενημερώνω τον Υπουργό ότι είχα ήδη προ ημερών προχωρήσει σε μοριακό τεστ κατόπιν επαφής μου με θετικό κρούσμα, συγκεκριμένα με αστυνομικό που κατέθεσε ως μάρτυρας ενώπιον του Γ’ Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων και τον οποίο εξέτασα ως συνήγορος στις 19/11, για τον οποίο η ΕΛΑΣ ενημέρωσε το δικαστήριο ότι βρέθηκε θετικός την 24/11. Μετά από ολιγοήμερη καραντίνα στην οποία υποβλήθηκα, βρέθηκα αρνητικός στο τεστ στο οποίο υπεβλήθην με δικά μου έξοδα (60 ευρώ, προ διατίμησης). Αυτά τα λίγα για το ποιός ενδιαφέρεται για τη δημόσια υγεία και ποιός την θέτει σε διακινδύνευση, υπέχοντας μάλιστα και ποινικές ευθύνες οι οποίες θα αναζητηθούν μέχρι τέλους».

Κατά συνέπεια, η απερίσκεπτη δήλωση του Υπουργού κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ότι «και αυτοί που αρνήθηκαν το τεστ έκαναν και μήνυση στον Αττικάρχη, ότι τάχα οι αστυνομικοί δεν άλλαζαν γάντια, ο παραλογισμός δεν έχει πια όρια» δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και θα έκανε καλά ο Υπουργός πριν διατυπώνει τις εξυπνάδες του δημόσια να συμβουλεύεται τα σχετικά αρχεία, τα οποία τον διαψεύδουν, δεδομένου ότι τα στοιχεία μου έχουν καταγραφεί στα έγγραφα του συνεργείου που διενήργησε το τεστ.

Ακόμα, η επιχειρούμενη σύνδεση από την πλευρά του Υπουργού «των χιλίων κακομαθημένων», που κατά τα λεγόμενα του καίνε τις πόλεις με όσους εκπροσωπούν, πάλι κατά την άποψη του, μία ευυπόληπτη στο παρελθόν υπερευαισθησία δικαιωμάτων, είναι προβοκατόρικη και προσπαθεί να συνδέσει διαφορετικές και συχνά αντίπαλες μεταξύ τους πολιτικές και κοινωνικές πρακτικές αποδίδοντας στην μία το περιεχόμενο της άλλης. Όπως επίσης και η ευτελής έκφραση, ότι «η ασυλία των παιδιών με τις μολότοφ και κάποιων φωνακλάδων επώνυμων δεν υπάρχει.». Προφανώς και δεν ζητήθηκε από κανέναν μας προνομιακή μεταχείριση λόγω της δικηγορικής ιδιότητας και ουδείς θεωρεί τον εαυτό του υπεράνω των νόμων.

Όταν όμως αυτή καθ’ εαυτή η άσκηση των καθηκόντων που απορρέουν από την δικηγορική ιδιότητα καθίσταται αντικείμενο ποινικοποίησης ή ακόμα και προσαγωγής, τότε είναι προφανής η παρεμπόδιση της άσκησης του δικηγορικού λειτουργήματος και έμμεσα, αλλά σαφέστατα κατ’ απάντηση και απαξίωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, τις οποίες υπερασπίζουν οι δικηγόροι στο πρόσωπο των πολιτών. Εύλογα οι τελευταίοι αισθάνονται έλλειψη ασφάλειας δικαίου και αυτοπεποίθησης ότι μπορούν να ασκήσουν τα δικαιώματα τους, όταν βλέπουν ότι ο υπερασπιστικός τους λειτουργός συλλαμβάνεται και προσάγεται και γίνεται και εκείνος αντικείμενο της καταστολής παρότι δεν τελεί τίποτε άλλο από τα θεσμικά του καθήκοντα.

Συλλήψεις δικηγόρων κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν έχουν γίνει ποτέ σε όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης, είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν επί των ημερών της κυβέρνησης αυτής και έχει μεγάλο ενδιαφέρον ποια θα είναι η πρόοδος της όλης διαδικασίας, όταν η σχετική δικογραφία θα φτάσει στα χέρια του αρμόδιου Εισαγγελέα. Ήδη, στην όλη εξέλιξη της μεθόδευσης της αυτόφωρης διαδικασίας χτες σημειώθηκε ένα σοβαρό ρήγμα. Μετά τον Καμπαγιάννη και εμένα, κανένας από τους υπολοίπους 60 και πλέον κατηγορουμένους δεν κλήθηκε σε απολογία. Συνεπώς, ματαιώθηκε εν τω γενέσθαι η προσπάθεια δημιουργίας πλήρως προανακριτικής δικογραφίας, η οποία θα οδηγούσε ώριμα σε αυτόφωρη διαδικασία.

Αντικείμενο της πολύωρης και αναίτιας κράτησης των λοιπών 70 και πάνω κατηγορουμένων ήταν η υποβολή τους στην σήμανση, η λήψη των στοιχείων τους και η γνωστοποίηση της έκθεσης σύλληψης και βεβαίωσης πλημμελήματος, την οποία περισσότεροι από τους μισούς ούτε καν κλήθηκαν να την υπογράψουν. Έτσι, η αυτόφωρη διαδικασία εκφυλίστηκε σε ελλιπή αστυνομική προανάκριση χωρίς εισαγγελική παραγγελία, αφού προφανώς από κάποιο χρονικό σημείο και μετά η εισαγγελική παραγγελία εξέλιπε και η αστυνομία αφέθηκε να αναλάβει μόνη της την ευθύνη όσων διατάχθηκε από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης να επιχειρήσει χθες. Ήταν άλλο ένα ρήγμα στην αξιοπιστία των χθεσινών συλλήψεων.

Κλείνοντας την απάντηση στις ειρωνείες και τις αιτιάσεις του Υπουργού να θυμίσουμε ότι δεν είμαστε «φωνακλάδες» όταν δεν χρειάζεται. Και αν γίναμε «επώνυμοι», το οφείλουμε στη μακρόχρονη καθημερινή και συνεπή δράση μας στη μαχόμενη δικηγορία, τον συνδικαλισμό και την πολιτική. Ούτε στη βράβευση από το FBI, ούτε στον πολιτικό αμοραλισμό της εναλλαγής από το ένα κόμμα εξουσίας στο άλλο, ούτε στην ψήφιση νομοσχεδίων που δεν διαβάζουμε, ούτε στην αποδοχή δοτών κυβερνητικών εξουσιών. Είχαμε και εμείς τα προσόντα για να γίνουμε καρριερίστες της δημόσιας ζωής, αλλά δεν το καταδεχθήκαμε. Και η στάση μας επιβραβεύεται κάθε μέρα όλο και από μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Ένα μικρό δείγμα είναι η χθεσινή καθολική συμπαράσταση από το σύνολο του νομικού κόσμου και μεγάλη μερίδα πολιτικών και κοινωνικών φορέων και προσωπικοτήτων, μακράν πέραν της στενής πολιτικής εμβέλειας του χώρου μας. Και θα υπάρχουμε όπως τώρα όταν ο κ. Χρυσοχοίδης θα έχει περάσει στα απορρίμματα της ιστορίας. Διαισθάνομαι ότι διόλου δεν αργεί η ώρα, καθώς όλο και λιγότερες φωνές, ακόμα και μέσα από την κυβέρνηση (μόνο οι ακροδεξιές) υψώνονται για να τον στηρίξουν. Χθες τον άδειασε και η Εισαγγελία. Η ανάλωσή του ωριμάζει. Αν μέχρι τότε ο Υπουργός θεωρεί ότι η ποινικοποίηση της δράσης μας υπηρετεί τις κατασταλτικές του φιλοδοξίες, ας την επιχειρήσει ξανά. Δεν την φοβόμαστε. Και καμμία ασυλία δεν του ζητάμε. Η παράδοση του χώρου μας περιλαμβάνει πολλές ιερές μορφές δικηγόρων (ένας από αυτούς αναφέρεται στο τέλος του κειμένου) που συνέβαλαν στην πεποίθηση ότι «οι δίκες δεν λυγίζουν τους αγωνιστές». Να ένας τίτλος που μάταια θα ψάξει κανείς να βρεί δίπλα στο όνομά του.

Να λοιπόν γιατί είναι εύλογο το μίσος του Υπουργού για εμάς. Λίγες μόλις εβδομάδες μετά τη λήξη της δίκης της Χρυσής Αυγής, τον υπαρχηγό της οποίας το Υπουργείο του είναι ανίκανο να συλλάβει παρά τις μεγαλοστομίες με τις οποίες έκλεβε μερίδιο της καθημερινής τηλεοπτικής της δημοσιότητας και απρόθυμο να επικηρύξει. Πρόθυμο και ικανό είναι μόνο να καταστέλλει και να συλλαμβάνει διαδηλωτές και να απαγορεύει συναθροίσεις με πρόσχημα την προστασία της δημόσιας υγείας. Και όταν δεν τολμά να το κάνει, τότε να τις διαλύει απροσχημάτιστα, όπως τη μεγαλειώδη συγκέντρωση της 7/10/2020 με δικαιολογίες που διαψεύδονται από τα βίντεο που εκείνος δημοσιοποίησε.

Τέλος, η χθεσινή μέρα, όπως και η κάθε έκτη Δεκεμβρίου θα έπρεπε να είναι μία ημέρα συστολής και αυτοπεριορισμού αν όχι και ντροπής της αστυνομίας, γιατί είναι η μέρα της επετείου μίας αστυνομικής δολοφονίας, που έχει κριθεί σαν τέτοια από τα αρμόδια δικαστήρια. Αντί αυτού, η αστυνομία αφέθηκε ελεύθερη (δια των 4.999 μελών της που είχαν διατεθεί σχετικά) να αυθαιρετεί, να προσαγάγει, να συλλαμβάνει, να προσαγάγει, να ρίχνει χημικά πολυκατοικίες, να εγκλείει κάτω από άθλιες συνθήκες κράτησης και χωρίς παροχή στοιχειωδών μέτρων υγείας (αναφέρομαι σε όσα συνέβησαν στην Γ.Α.Δ.Α.) εκατοντάδες πολίτες, να παρεμποδίζει ακόμα και την προσπέλαση στο μνημείο του Γρηγορόπουλου, και ένας ακόμα να παίζει πιγκ – πογκ με τα λουλούδια τα οποία βρήκε αφημένα για το σημείο.

Μία ημέρα πριν, η από 5/12/2020 απόφαση αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας που απαγόρευε τις συναθροίσεις για άλλη μία φορά δεν συνοδεύτηκε από δημοσιοποίηση της από 2/12/2020 εισήγησης της «Επιτροπής προστασίας για την δημόσια υγεία», την οποία επικαλείται ως νομοθετικό έρεισμα, επιβεβαιώνοντας για μία ακόμη φορά, ότι το περιεχόμενο της είναι παντελώς άσχετο προς εκείνα, τα οποία προφασίζεται ο Αρχηγός της Αστυνομίας υποκαθιστώντας και τους γιατρούς. Είναι νωπή άλλωστε, η διάψευση από τον κ. Μαγιορκίνη στις 16/11/2020 της επικαλούμενης από την τότε απαγόρευση των μετέπειτα συναθροίσεων για το Πολυτεχνείο από τις 14/11/2020 σχετικής απόφασης αρχηγού ΕΛ.ΑΣ, ότι ουδέποτε η από 4/11/2020 γνωμοδότηση της επιτροπής προστασίας για την δημόσια υγεία έκανε λόγο για απαγόρευση συναθροίσεων.

Αλλά ακόμα και σήμερα, ενώ έχει λήξει η ισχύς της, η αστυνομία και πάλι απαγορεύει συναθροίσεις. Καμμία νομική συνέπεια δεν έχουν οι πράξεις της.

Όσον αφορά τέλος τη χρήση καμερών από τα Μ.Α.Τ. θα είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον εάν το δικαίωμα αυτό παρεχόταν με αμοιβαιότητα, δηλαδή με το δικαίωμα και του πολίτη να βιντεοσκοπεί και να ηχογραφεί την συμπεριφορά των αστυνομικών οργάνων κατά την άσκηση της εξουσίας τους, αντί το δικαίωμα αυτό να παρεμποδίζεται συστηματικά, με απειλή βίας και να κρύβεται πίσω από δήθεν προσωπικά δεδομένα των εκάστοτε αστυνομικών, οι οποίοι με κρυμμένα τα διακριτικά προβαίνουν πάντοτε στα κατασταλτικά τους έργα. Τα έχετε τα κότσια κ. Υπουργέ για να το δεχθείτε ; Αν όχι αφήστε τα μαθήματα !

Δικηγόροι και πολίτες θα δώσουμε την μάχη ενάντια στην κρατική αυθαιρεσία και σε κάθε προσχηματική επίκληση της πανδημίας, προκειμένου να επιχειρείται η νομιμοποίηση προειλημμένων πολιτικών αποφάσεων, που ως μόνο σκοπό έχουν την καταστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, γιατί δεν θέλουν κόσμο να διαδηλώνει, να εξεγείρεται, να διεκδικεί και ιδίως να πετυχαίνει. Το δοκίμασαν στο Πολυτεχνείο, το δοκίμασαν στην επέτειο του Γρηγορόπουλου, το δοκίμασαν και στην πανεργατική στις 26/11/2020, θα το δοκιμάσουν και στην επόμενη 15/12/2020. Την ημέρα εκείνη κατατίθεται ο προϋπολογισμός του επόμενου έτους, από τον οποίο περικόπτονται 572 εκατομμύρια ευρώ σε σχέση με τον τρέχοντα από τις δαπάνες για την δημόσια υγεία. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να καταδείξει την προσχηματικότητα του ενδιαφέροντος της κυβέρνησης για την πανδημία. Πριν η κατάσταση που ζούμε εξελιχθεί σε μία πανδημία κυριολεκτικά για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, οφείλουμε να τα υπερασπίσουμε και θα το πετύχουμε.

Ας μου επιτραπεί να κλείσω με δύο τιμητικές αναφορές για ήθη ευτυχώς αντίθετα από τον κ. Υπουργό :

1) Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους με κάθε τρόπο εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους, θεσμικά και προσωπικά χθες για τις συλλήψεις μας : τον Δ.Σ.Α., τον Δ.Σ.Π., τον πρόεδρο της Ε.Δ.Ε., την Ενωση Ποινικολόγων και Μαχόμενων Δικηγόρων, βουλευτές, συνδικαλιστές, δικηγόρους, αγωνιστές, φορείς και οργανώσεις  που στάθηκαν δίπλα μας.

2) Μια ολόψυχη αφιέρωση στη μνήμη του Γιώργου Παριανού, ενός μοναδικού δικηγόρου αγωνιστή, που έφυγε χθες 6.12.2020 από τη ζωή. Συνιδρυτής της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων Αθήνας το 1990, εκπρόσωπός της στο Δ.Σ. του Δ.Σ.Α. την περίοδο 1991 – 1992, υποψήφιος πρόεδρός της το 2014. Και τα προηγούμενα χρόνια αγωνιστής της Αντι – Ε.Φ.Ε.Ε. και υποχρεωτικά στρατευμένος  στη χούντα, με δράση στο Πολυτεχνείο και σπουδαία προσφορά στο Κ.Κ.Ε. μέχρι το 1989 και στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά στη συνέχεια. Δεν ενσωματώθηκε, δεν εξαργυρώθηκε. Το ήθος και η υποδειγματική ανιδιοτέλειά του θα μας διδάσκει για πάντα. Κρίμα που δεν έζησε τη χθεσινή μέρα. Θα ήταν περήφανος για την παράταξή του : Ο νυν και ό πρώην εκπρόσωπός της κρατούμενοι επειδή υπεράσπισαν διαδηλωτές και δεκάδες μέλη της δίπλα σε όλους τους συλληφθέντες στην Π. Ράλλη, στη Γ.Α.Δ.Α. κ.α. Μακάρι να σταθούμε άξιοι να συνεχίσουμε στο δρόμο του.

Αθήνα, 7/12/2020

Κώστας Παπαδάκης

Είναι ίσως τετριμμένο να λέμε κάθε φορά ότι ο Δεκέμβρης σήμερα είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. Όμως σήμερα πράγματι μπορούμε να πούμε ότι ισχύει, βλέποντας την φιλελεύθερη αστική δημοκρατία, χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης της πανδημίας, να καταφεύγει σε ένα ανερυθρίαστα αυταρχικό καθεστώς διακυβέρνησης. Η ΕΛΑΣ, που για χρόνια γκρίνιαζε πως τάχα μου οι κυβερνήσεις δεν της «έλυναν τα χέρια», επιτέλους βρήκε ευήκοα ώτα και μια κυβέρνηση πρόθυμη να την αφήσει ανεξέλεγκτη να προσάγει, να συλλαμβάνει ή να χτυπάει κατά το δοκούν – το αν έχεις δικαίωμα να κυκλοφορείς εν τέλει επαφίεται στο ευέξαπτο όργανο που θα συναντήσεις στον δρόμο και σε κανένα δικαιολογητικό μετακίνησης. Το αίτημα ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία αρχικά και στην ίδια την κρατική καταστολή ευρύτερα παραμένει. Μην ξεχνάμε πως πάνω απ’ όλα το Δεκέμβρης ήταν ένας αντικρατικός αγώνας.

Ο Δεκέμβρης είναι επίκαιρος γιατί ήταν ο αγώνας της ζωής ενάντια στον θάνατο. Πόσο μάλλον σε μία εποχή που οι ανακοινώσεις με αριθμούς αρρώστων και νεκρών είναι απλά μια καθημερινότητα και η κυβέρνηση προσπαθώντας να κρύψει άγαρμπα και χυδαία την παντελή της αδιαφορία της για την κοινωνία πανηγυρίζει με στατιστικές και δημιουργικές ασάφειες. Γιατί εδώ έχουμε λιγότερους νεκρούς από όσους έχει η παραδίπλα χώρα. Λες και ο πόνος του να χάνεις έναν δικό σου άνθρωπο είναι μικρότερος έτσι. Όμως η κυβέρνηση μπορεί να ενδιαφέρεται για πολλά πράγματα, όπως να διατηρήσει την θέση της ή να βρει κάποιον νέο κι ευφάνταστο τρόπο να χρηματοδοτήσει με ζεστό κρατικό χρήμα κάποιον κουμπάρο entrepreneur, σίγουρα όμως δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους και αν αυτοί θα ζήσουν, στο σημείο που αυτό δεν δημιουργεί πρόβλημα στην ύπαρξη της. Ας θυμόμαστε λοιπόν αυτό που έδειξε ο Δεκέμβρης: τα κράτη δολοφονούν είτε με σφαίρες, είτε από εγκληματική ανευθυνότητα.

Την ίδια στιγμή που το ήδη διαλυμένο από την οικονομική κρίση ΕΣΥ καταρρέει υπό το βάρος της πανδημίας, ελλείψει προσωπικού και υλικών μέσων η κυβέρνηση θεωρεί σημαντικότερο να ενισχύσει τις δυνάμεις καταστολής, με αθρόες προσλήψεις ειδικών φρουρών. Ενώ χιλιάδες εργαζόμενοι στοιβάζονται στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, μετατρέποντάς τα σε εστίες υπερμετάδοσης του κορωνοϊού, η Νέα Δημοκρατία αρνείται πεισματικά να δώσει έστω κι ένα ευρώ για την αγορά λεωφορείων, προτιμώντας να δώσει δισεκατομμύρια σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Εκατομμύρια σπαταλούνται σε ανοησίες όπως «Μεγάλος Περίπατος» και τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, που φυσικά φροντίζουν για την επικοινωνιακή θωράκιση της κυβέρνησης των Άριστων.

Η αμφισβήτηση του κράτους όπως προβλήθηκε στην εξέγερση του Δεκέμβρη όχι μόνο είναι επίκαιρη, αλλά ίσως είναι ταιριάζει ακόμη καλύτερα στις ημέρες μας. Γιατί πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτό πως το κράτος μπορεί να έχει πολλές έγνοιες, αλλά καμία από αυτές δεν αφορά πραγματικά τους πολίτες του.

Σε μία περίοδο παρατεταμένης ύφεσης των κοινωνικών κινημάτων, ο Δεκέμβρης μπορεί να δώσει και πάλι την ώθηση εκείνη που δόθηκε και στο τόσο μακρινό φαινομενικά 2008. Τότε που μια ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων πολιτικοποιήθηκε αντικρίζοντας το πιο ωμό πρόσωπο της κρατικής καταστολής. Τότε που δομές αλληλεγγύης και φορείς πολιτικοποίησης από-τα-κάτω και μακριά από τις κομματικές γραφειοκρατίες, εμφανίστηκαν σε όλη την χώρα, με λαμπρότερο το παράδειγμα του Μικρόπολις στην Θεσσαλονίκη.

Ας πάρουμε δύναμη από τις διαδηλωσεις στις ΗΠΑ για την δολοφονία του George Floyd, στην Πολωνία ενάντια στην απαγόρευση των εκτρώσεων και αυτές τις μέρες στην Γαλλία ενάντια στο νομοσχέδιο για την απαγόρευση βιντεοσκόπησης των μπάτσων και θα αναγνωρίσουμε την συλλογική μας δύναμη. Η γενιά του Δεκέμβρη είναι εδώ και είναι στο δικό της χέρι μαζί με την υπόλοιπη κοινωνία να διαλύσει από τα θεμέλια την κανονικότητα που πάει να επιβάλει η Νέα Δημοκρατία, με τελικό πάντα στόχο να διανύσουμε την απόσταση μεταξύ αυτού που υπάρχει με αυτού που μπορεί να υπάρξει για να φτιάξουμε μαζί έναν κόσμο ελεύθερο.

Συντακτική Ομάδα Βαβυλωνίας