1

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΤΑΡΑΞΗ (Α.Κ Θεσσαλονίκης)

Το 1977 στο Λιντς της Αγγλίας οι γυναίκες βγαίνουν στους δρόμους ως απάντηση στις πολλαπλές γυναικοκτονίες από τον Peter Sutcliffe, αλλά και από οργή για την αντίδραση της αστυνομίας να επιβάλει απαγόρευση της κυκλοφορίας όχι στους άνδρες αλλά στις γυναίκες. Ο «αντεροβγάλτης του Γιόρκσαϊρ», όπως έμεινε στη δημοσιογραφική ιστορία, από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και σε διάρκεια 5 ετών δολοφόνησε τουλάχιστον 13 γυναίκες και η απάντηση της αστυνομίας ήταν οι γυναίκες να μένουν μέσα στα σπίτια τους τη νύχτα.
Η απαγόρευση της φεμινιστικής πορείας στα Εξάρχεια στις 22/7/2022, κατά των βιασμών στην γειτονιά και της έμφυλης βίας, ήταν μία απαγόρευση κυκλοφορίας των γυναικών αντανακλώντας τη μισογυνιστική πεποίθηση ότι είναι ευθύνη των γυναικών να προστατεύονται από τον βιασμό και τη βία. Οι προσαγωγές, το ξύλο και η περιφρόνηση που δέχτηκαν οι συντρόφισσές μας στην Αθήνα, επισφραγίζουν την θεσμική παγίωση του ηγεμονικού ιδεώδους του φύλου, την κανονικοποίση της ανδρικής κυριαρχίας και της γυναικείας υποταγής, και εδραιώνουν την κυριαρχία του ισχυρού απέναντι στο αδύναμο. Έχουν προηγηθεί οι οδηγίες Μπαλάσκα για το πώς να την βγάζουν καθαρή οι γυναικοκτόνοι, η πρόταση της εισαγγελέως που καλεί την Γεωργία Μπίκα να πληρώσει τα δικαστικά έξοδα του βιασμού της, η απόφαση να αφεθεί ελεύθερος ο βιαστής ανηλίκων Λιγνάδης, η απόφαση να αφεθεί ελεύθερος ο δολοφόνος του/της Ζακ/Zackie και να μην ασκηθεί καμία δίωξη στους αστυνομικούς.
Με νομικούς όρους τις προηγούμενες μέρες στην πλατεία Εξαρχείων δεν υπήρχε ούτε στο ελάχιστο το πρόσχημα του αδικήματος. Επομένως η επίθεση της αστυνομίας ήταν με τον πιο ρητό τρόπο ως προς την ιδιότητα. Αυτή της ακτιβίστριας, του διαδηλωτή, του ανθρώπου που επιλέγει να αντισταθεί απέναντι στην εξουσία και στην υποταγή. Εξάλλου το έγραψαν ξεκάθαρα στις ανακοινώσεις της Ελληνικής Αστυνομίας: «Για την αποφυγή διατάραξης της κοινωνικοοικονομικής ζωής της περιοχής αποφασίστηκε με τη σύμφωνη γνώμη Εισαγγελέα η επιβολή περιορισμών και συγκεκριμένα η μη πραγματοποίηση οδικής πορείας»
Τον προηγούμενο καιρό είδαμε την λυσσαλέα επίθεση απέναντι στους νέους με κυνηγητό και ξύλο στις πλατείες αλλά και ευθεία βολή κρότου λάμψης σε φοιτητή στο ΑΠΘ. Επίθεση απέναντι στην ιδιότητα του νέου ανθρώπου που αμφισβητεί και «διαταράσσει την κοινωνικοοικονομική ζωή» επιλέγοντας να κάτσει σε μία πλατεία ανοιχτή και ελεύθερη σε όλους/ες και όχι στα τραπεζοκαθίσματα για τους/τις λίγους/ες, επιλέγοντας να αμφισβητήσει το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο για λίγους/ες και να διεκδικήσει ένα κοινωνικό, δημόσιο και ελεύθερο πανεπιστήμιο για όλους/ες.
Σήμερα η λυσσαλέα επίθεση συνεχίζεται στις γυναίκες και στις θηλυκότητες που ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στους κακοποιητές τους, κατονόμασαν τους βιαστές τους, αντιστέκονται στην πατριαρχία-την εξουσία-την ιδιοκτησία, διεκδικούν στο δημόσιο χώρο. Τους ενοχλεί γιατί ο ριζοσπαστικός φεμινιστικός αγώνας είναι ένας αγώνας απέναντι σε όλα τα συστήματα κυριαρχίας. Η ιεραρχία των φύλων και η δόμηση των σχέσεων πάνω στην εξουσία είναι το κεντρικό οργανωτικό χαρακτηριστικό των πατριαρχικών συστημάτων, ωστόσο η ηλικία, η φυλή, η τάξη, η σεξουαλικότητα, η θρησκεία, η εθνικότητα διαμεσολαβούν στις καταστάσεις των φύλων καθιστώντας τον φεμινιστικό αγώνα ως μια φωτεινή διέξοδο για την καταπιεσμένη και παγιδευμένη ζωή.
Με τις αδελφές μας στην Αθήνα είμαστε μαζί
Ξέρουμε ότι δεν είμαστε όλες εδώ γιατί λείπουν οι δολοφονημένες.
Λείπουν οι μετανάστριες που χάνονται σε στεριά και θάλασσα, που πεθαίνουν από πείνα και δίψα.
Για αυτό το λέμε δυνατά και σε όλους τους τόνους:
Δεν πρόκειται να κάτσουμε στα σπίτια μας
Και από πλατείες ξέρουμε γι’ αυτό μη μας εμποδίζετε
Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης



Ανταπόκριση από το 2ημερο φεστιβάλ του ΕΚΧ Respiro di Libertà στο ΑΠΘ (Photos)

Το διήμερο φεστιβαλ του Ελεύθερου Κοινωνικού Χώρου Respiro di Libertà που έλαβε χώρο στο Α.Π.Θ., από το φουαγιέ της Νομικής μέχρι και τα γρασίδια Φιλοσοφικής/Θεολογικής, έφτασε στο τέλος του. Για όλες και όλους εμάς ήταν αρκετά σημαντική η επιλογή του τόπου διεξαγωγής του φεστιβάλ, καθώς έχοντας ζήσει τα γεγονότα που διαδραματίζονται τον τελευταίο μήνα μέσα στους χωρους του πανεπιστήμιου γίνεται ξεκάθαρο πως η εξουσία θέλει να αποκλείσει οποιαδήποτε πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους. Μπροστά σε αυτή την συνθήκη που επικρατεί και θέλει να επιβάλλει το κράτος, το σίγουρο είναι ένα: Το πανεπιστήμιο οφείλει να έχει δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα•να είναι,δηλαδή, ανοιχτά προσβάσιμο για όλες και όλους.
Επιλέχθηκε, έτσι, το Α.Π.Θ. ως χώρος διεξαγωγής του διημέρου, αντιλαμβανόμενες/οι την ανάγκη να γίνει ξεκάθαρο ότι μέσα στα πανεπιστήμια δεν χωράνε μπάτσοι, εργολάβοι και μαφίες. Την ανάγκη να επανοικειοποιηθούμε το πανεπιστήμιο ως εναν χώρο ανοιχτό, που φιλοξενεί εκδηλώσεις, αγώνες, πολιτικές ζυμώσεις, συζητήσεις, να είναι δηλαδή γεμάτος ζωή. Κόντρα σ’ αυτά που επιτάσσει η εξουσία, που θέλει τους χώρους αυτούς ανοιχτούς μόνο για την αστυνομία, τις μαφίες και τα συμφέροντα των εταιρειών.
Το διήμερο πραγματοποιήθηκε με μεγάλη προσέλευση του κόσμου παρά τον άσχημο καιρό της πρώτης ημέρας και τις αναβολές λόγω κακοκαιρίας. Την πρώτη ημέρα συζητήθηκε το ζήτημα των έμφυλων διακρίσεων και της ορατότητας της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, ενώ την δεύτερη με μία ευρεία και μεγάλη συμμετοχή από άτομα, πρωτοβουλίες και συλλογικότητες της πόλης πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση που αφορούσε διάφορες εκφάνσεις της κρατικής καταστολής και του ελληνικού κράτους ασφάλειας. Παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν σεμινάρια ομάδων του ΕΚΧ Respiro, συλλογική κουζίνα, παζάρι μεταχειρισμένων ρούχων, παζάρι DIY καλλιτεχνών, έκθεση φωτογραφίας για την αστυνομική βία, lives ενώ δεν έλειπαν και πάγκοι με υλικό και merch διαφόρων ομάδων του χώρου αλλά και άλλων συλλογικοτήτων/πρωτοβουλιών.
Έγινε σαφές ότι παρά την έντονη αστυνομοκρατία μες στο campus, τα άτομα που πλαισίωσαν το φεστιβάλ θέλησαν να δώσουν ένα ηχηρό μήνυμα: Ότι το μόνο που δεν περισσεύει μέσα στα πανεπιστήμια είναι η πολιτική και πολιτιστική δραστηριότητα. Μέσα σε ένα ασφυκτικό κλίμα εντονης τρομοκρατίας και καταστολής, στον καιρό όπου το κράτος, ο καπιταλισμός και η πατριαρχία συντηρούν και προωθούν την βία, την εκμετάλλευση και τον αποκλεισμό, εμείς επιλέγουμε την συλλογικοποίηση, την αλληλεγγύη και τη δημιουργία.
Ευχαριστούμε όλα τα άτομα που συμμετείχαν και στήριξαν την προσπάθεια αυτή.
  • ΕΞΩ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ
  • ΑΠΘ ΕΛΕΥΘΕΡΟ, ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ
Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Respiro di Libertà (Ολυμπιάδος με Ιουλιανού, πίσω από την εκκλησία της Λαοδηγήτριας)




Film – Documentary “AMAYA”- Κάποιες ιστορίες δεν ειπώθηκαν ποτέ (Video)

Περίληψη: Αντί παρουσίασης της «AMAYA», του δεύτερου κατά σειρά βιβλίου του αυτοοργανωμένου εγχειρήματος «Σκέψεις Αδέσποτες», επιλέξαμε ένα μυθιστόρημα να γίνει η αφορμή να ειπωθούν οι πραγματικές ιστορίες τριών ξεχωριστών ανθρώπων. Η προσφυγιά, η μετανάστευση, ο ρατσισμός, σ’ ένα σύστημα που δυσχεραίνει όλο και περισσότερο τη ζωή των κυνηγημένων αυτού του κόσμου.

Ανεξάρτητη, αντιεμπορική και αυτοοργανωμένη παραγωγή (2021) Διάρκεια: 42′ λεπτά Επιμέλεια Παραγωγής: Λευτέρης Ιωάννου (lefteris.io) Συμμετέχουν: Negar Sabuhi, Παραδείσα Καρίμη, Patrice Bertin, Αγάθη Χαραλάμπους, Αντιγόνη Θρασυβούλου, Πάμπος Σοφοκλέους.

Σελίδα εγχειρήματος: https://www.facebook.com/adespotes

Το βιβλίο διατίθεται με ελεύθερη συνεισφορά στη Λεμεσό στο Καφενείο Le Chat, Σουβενίρ, Sarajevo και χέρι με χέρι στην Κύπρο ή ταχυδρομικώς οπουδήποτε στον κόσμο. Επίσης, διατίθεται στις Ακυβέρνητες Πολιτείες στη Θεσσαλονίκη (ΑMAYA – shorturl.at/nrBJ1 // Σκέψεις Αδέσποτες shorturl.at/eqrMZ).

Μουσική: Sigel – Munknörr (https://youtu.be/8qycliAwUOE) Παράξενος – Έχεις νιώσει ποτέ σου μετανάστης







Χάνα Άρεντ : Η Ευρώπη και η πυρηνική βόμβα

Το κείμενο της Χάνα Άρεντ δημοσιεύτηκε το 1954 και περιλαμβάνεται στον τόμο Essays in
Understanding [1930-1954].

Μετάφραση του Νίκου Κατσιαούνη

Στη σημερινή Ευρώπη, η ανάπτυξη, η κατοχή και η απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων από τις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν ένα θεμελιώδες γεγονός της πολιτικής ζωής. Βέβαια, οι Ευρωπαίοι έχουν εμπλακεί στις γνώριμες πλέον συζητήσεις για τη μαλθακότητα μιας χώρας που κυριαρχείται από τη σύγχρονη τεχνολογία, τη μονοτονία της μηχανής, την ομοιομορφία μιας κοινωνίας που βασίζεται στη μαζική παραγωγή και άλλα συναφή για πολλά χρόνια. Όμως στις μέρες μας το θέμα έχει προχωρήσει πολύ πέρα απ’ αυτό. Η στενή σχέση μεταξύ του σύγχρονου πολέμου και μιας τεχνικοποιημένης κοινωνίας είναι πλέον εμφανής στον καθένα, με αποτέλεσμα μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού −κι όχι μόνο οι διανοούμενοι− να αντιτάσσονται με πάθος και να φοβούνται την τεχνολογική πρόοδο και την αυξανόμενη τεχνικοποίηση του κόσμου. 

Η τεχνολογία και ο μετασχηματισμός του κόσμου που αυτή επέφερε αποτελούν ξεκάθαρα αναπόσπαστο κομμάτι της ευρωπαϊκής ιστορίας από τις απαρχές της μοντέρνας εποχής, ώστε να καθίσταται εντελώς παράλογο να κατηγορούμε την Αμερική για τις συνέπειές της. Οι Ευρωπαίοι συνήθιζαν να βλέπουν την τεχνολογική πρόοδο της Αμερικής με τον ίδιο τρόπο που ο Τοκβίλ έβλεπε την πρόοδο της αμερικανικής δημοκρατίας, δηλαδή ως κάτι που αφορούσε θεμελιωδώς τον δυτικό πολιτισμό στο σύνολό του – αν και για κάποιους συγκεκριμένους λόγους βρήκε την πρώτη και σαφέστερη έκφρασή της στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η στάση αυτή άλλαξε μετά τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα· έκτοτε, υπάρχει μια συνεχώς αυξανόμενη τάση τόσο να αντιμετωπίζουμε όλα τα τεχνολογικά επιτεύγματα ως εγγενώς κακά και καταστροφικά όσο και να διακρίνουμε στην Αμερική κυρίως, και μερικές φορές στη Ρωσία, την επιτομή της καταστροφικής τεχνικοποίησης, η οποία είναι εχθρική και ξένη προς την Ευρώπη.  

Αυτή η τάση να βλέπουμε τις πρόσφατες τεχνικές εξελίξεις ως ουσιαστικά μη ευρωπαϊκές δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη, δεδομένου ότι οι Ευρωπαίοι γνωρίζουν πολύ καλά πως η ανακάλυψη της πυρηνικής ενέργειας προήλθε σε μεγάλο βαθμό από τις προσπάθειες Ευρωπαίων επιστημόνων που κατέφυγαν στην Αμερική εξαιτίας των πολιτικών γεγονότων που συνέβησαν στις πατρίδες τους. Αντικειμενικά μιλώντας, ελάχιστα αξίζει να επισημάνουμε την παραγωγή πυρηνικών όπλων σαν ένδειξη ότι η τεχνικοποίηση είναι ένα μη ευρωπαϊκό ή αμερικανικό φαινόμενο. Βέβαια, λογικό ή όχι, έτσι αισθάνονται οι Ευρωπαίοι.   

Μια αλλαγή στις σημερινές συζητήσεις για την τεχνολογία είναι προφανής. Οι καταστροφικές δυνατότητες των νέων όπλων είναι τόσο μεγάλες και η πιθανότητα φυσικής καταστροφής των ευρωπαϊκών χωρών εκλαμβάνεται ως κάτι το επικείμενο, ώστε η διαδικασία της τεχνικοποίησης να μη φαντάζει πλέον πρωτίστως αντι-πνευματική και ψυχοκτόνος αλλά γεμάτη με τον κίνδυνο της απόλυτης φυσικής καταστροφής. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η αντι-τεχνολογική τάση να μην αποτελεί πλέον ιδιαιτερότητα των διανοουμένων – οι μάζες δεν βλέπουν πλέον  στην τεχνολογική ανάπτυξη την πηγή της υλικής προόδου. 

Η πολιτική σημασία της γενικευμένης εχθρότητας προς την τεχνολογία και, κατά συνέπεια, προς την Αμερική έγκειται στο γεγονός ότι όλοι είναι τρομοκρατημένοι. Όλοι τείνουν να σκέφτονται μαζί με τον Μεφίστο από τον Φάουστ του Γκαίτε: «Τα στοιχεία συνωμοτούν μ’ εμάς και η καταστροφή είναι ο στόχος». 

Φαίνεται ότι το επιχείρημα έχει ως εξής: Η απελευθέρωση των φυσικών δυνάμεων χαρακτηρίζει περισσότερο τις πρόσφατες τεχνολογικές εξελίξεις απ’ ό,τι η διαρκής βελτίωση των μεθόδων παραγωγής. Η αλυσιδωτή αντίδραση της ατομικής βόμβας, λοιπόν, μπορεί εύκολα να γίνει το σύμβολο για μια συνωμοσία μεταξύ του ανθρώπου και των στοιχειωδών δυνάμεων της φύσης, οι οποίες, όταν πυροδοτηθούν από την ανθρώπινη τεχνογνωσία, ίσως μια μέρα να πάρουν την εκδίκησή τους και να καταστρέψουν κάθε ζωή στην επιφάνεια του πλανήτη και ίσως ακόμη και τον πλανήτη τον ίδιο. Καλώς ή κακώς, όταν οι Ευρωπαίοι σκέφτονται την τεχνολογία δεν  έχουν στο μυαλό τους μια τηλεόραση για κάθε σπίτι αλλά το σύννεφο μανιταριών πάνω από τη Χιροσίμα. Αυτή η πυρηνική βόμβα ρίχτηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και οι ΗΠΑ βρίσκονταν ήδη στην πρώτη γραμμή για την ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων. Ως αποτέλεσμα, η αμερικανική πολιτική ισχύς ταυτίζεται ολοένα και περισσότερο με την τρομακτική ισχύ της τεχνολογίας, με μια υπέρτατη και ακαταμάχητη δύναμη καταστροφής.  

Η συνηθισμένη απάντηση σ’ αυτή την τρομακτική εικόνα της Αμερικής είναι ότι η πυρηνική ενέργεια στα χέρια της Αμερικανικής Δημοκρατίας [Republic] είναι βέβαιο ότι θα χρησιμοποιηθεί για σκοπούς άμυνας ή αντιποίνων. Από τη στιγμή που αυτό το εργαλείο βρίσκεται στα χέρια μιας ελεύθερης χώρας, συνεχίζει ο συλλογισμός, είναι βέβαιο ότι θα εξυπηρετεί τους σκοπούς της ελευθερίας σε όλο τον κόσμο.  

Το επιχείρημα αυτό έχει πολλές αδυναμίες, από τις οποίες καθόλου αμελητέα δεν είναι η απρόβλεπτη φύση της ίδιας της έννοιας της ελευθερίας. Η ελευθερία μπορεί να διασφαλίζεται με νόμους πολύ λιγότερο απ’ ό,τι η δικαιοσύνη – ένα νομικό πλαίσιο που θα προσπαθούσε να διασφαλίσει τη μονιμότητα της ελευθερίας όχι μόνο θα σκότωνε όλη την πολιτική ζωή, αλλά θα καταργούσε ακόμη και τη δυνατότητα του απρόβλεπτου, χωρίς την οποία η ελευθερία δεν μπορεί να υπάρξει. 

Ωστόσο, υπάρχουν χειρότερα προβλήματα με το σύνηθες επιχείρημα ότι η διατήρηση της ελευθερίας δικαιολογεί τη χρήση μέσων βίας, και ότι η βία που χρησιμοποιείται για χάρη της ελευθερίας πάντα θα σέβεται ορισμένους περιορισμούς.  

Τελικά, το επιχείρημα αυτό στηρίζεται στην πεποίθηση ότι είναι καλύτερο να είσαι νεκρός παρά σκλάβος. Βασίζεται σε μια πολιτική φιλοσοφία που, από τους αρχαίους ακόμη, θεωρούσε το θάρρος ως την κατ’ εξοχήν πολιτική αρετή – η μόνη αρετή χωρίς την οποία η πολιτική ελευθερία είναι ολότελα αδύνατη.  

Αρχικά, η πατροπαράδοτη αντίληψη ότι το θάρρος αποτελεί την ύψιστη πολιτική αρετή βασιζόταν σε μια προ-χριστιανική φιλοσοφία που θεωρούσε ότι η ζωή δεν είναι το ιερότερο των αγαθών και ότι υπάρχουν προϋποθέσεις υπό τις οποίες δεν αξίζει να την έχεις. Για τους αρχαίους, τέτοιες συνθήκες δημιουργούνταν όποτε το ανθρώπινο υποκείμενο παραδόθηκε απόλυτα στις ανάγκες διατήρησης μιας καθαρά ζωώδους ύπαρξης και, επομένως, κρίθηκε ανίκανο για την ελευθερία. Αυτό μπορούσε να συμβεί στην περίπτωση της δουλείας, ας πούμε, ή στην περίπτωση μιας ανίατης ασθένειας – και στις δύο περιπτώσεις, η αυτοκτονία θεωρούνταν η κατάλληλη λύση που απαιτεί το θάρρος αλλά και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.  

Με την επικράτηση του χριστιανισμού στον δυτικό κόσμο και ιδιαίτερα της εβραϊκής αντίληψης για την ιερότητα της ζωής καθαυτής, αυτός ο κώδικας ατομικής ηθικής, όπως ήταν γνωστός σε όλο τον αρχαίο κόσμο, απώλεσε την καθολική εγκυρότητά του. Οι πόλεμοι μπορούσαν να δικαιολογηθούν για θρησκευτικούς λόγους αλλά όχι για το πεδίο της εκκοσμικευμένης πολιτικής ελευθερίας καθαυτής. Παρομοίως, μια εκτεταμένη σφαγή −ευρέως γνωστή στον αρχαίο κόσμο− θα μπορούσε να συμβεί, αλλά δεν θα μπορούσε πλέον να δικαιολογηθεί. Σε γενικές γραμμές, ο δυτικός πολιτισμός συμφώνησε ότι, όπως θα έλεγε ο Καντ, τίποτα δεν πρέπει να συμβεί κατά τη διάρκεια διεξαγωγής ενός πολέμου που θα καθιστούσε αδύνατη μια μελλοντική ειρήνη. Αυτή η συμφωνία δεν είναι πλέον καθολική.  

Με την εμφάνιση των πυρηνικών όπλων τόσο ο εβραιο-χριστιανικός περιορισμός για τη βία όσο και η αρχαία έκκληση για θάρρος έχουν, για εύλογους λόγους, καταστεί άνευ νοήματος, και μαζί τους όλο το πολιτικό και ηθικό λεξιλόγιο με το οποίο ήμασταν συνηθισμένοι να συζητάμε γι’ αυτά τα θέματα. Οι περιορισμοί μπορούν να εφαρμοστούν στην πραγματικότητα μόνο σε προβλέψιμες εξελίξεις. Δεν μπορούν να προσδοκούν στη λεγόμενη «τεχνική του αιφνιδιασμού» την οποία ο Ρεϊμόν Αρόν πρόσφατα  ανέλυσε ως το κεντρικό γεγονός του Ά Παγκοσμίου Πολέμου, και η οποία, όσο βρισκόμαστε παγιδευμένοι στη διαδικασία της εξέλιξης της τεχνικοποίησης, αναπόφευκτα θα παράγει νέα «θαυματουργά» όπλα. Υπό αυτές τις συνθήκες, στην πραγματικότητα, τίποτα δεν είναι πιθανότερο απ’ αυτά τα «θαύματα».  

Πράγματι, ακόμη και οι σημερινές μας δυνατότητες για καταστροφή έχουν ήδη ξεπεράσει κατά πολύ τους αυτονόητους περιορισμούς των προηγούμενων πολέμων. Και αυτή η συνθήκη έχει φέρει σε επισφαλή θέση αυτή την ιδιαίτερη αξία του θάρρους. Η θεμελιώδης ανθρώπινη προϋπόθεση του θάρρους είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι αθάνατος, ότι θυσιάζει μια ζωή που μια μέρα θα του αφαιρούνταν ούτως ή άλλως. Κανένα ανθρώπινο θάρρος δεν θα ήταν νοητό αν η συνθήκη της ανθρώπινης ζωής ήταν παρόμοια με αυτή όλων των ειδών. Οι αθάνατοι θεοί της Ελλάδας έπρεπε να εγκαταλείψουν αυτή την αρετή, το θάρρος, στους θνητούς ανθρώπους. Όλες οι άλλες ανθρώπινες αρετές θα μπορούσαν να αποκαλυφθούν με θεϊκή μορφή, θα μπορούσαν να θεοποιηθούν και να γίνουν αντικείμενα λατρείας ως θεϊκά χαρίσματα. Μόνο το θάρρος αρνείται στους αθάνατους – εξαιτίας της αιώνιας παρουσίας της ύπαρξης, το διακύβευμα δεν είναι ποτέ ιδιαίτερα υψηλό. Αν η ζωή δεν αφαιρούνταν με κανονικό τρόπο από τον θνητό άνθρωπο μια μέρα ούτως ή αλλως, αυτός δεν θα μπορούσε να το ρισκάρει. Το διακύβευμα θα ήταν πολύ υψηλό, το απαιτούμενο θάρρος θα ήταν κυριολεκτικά απάνθρωπο, και η ζωή δεν θα παρουσιαζόταν ως το ύψιστο αγαθό, θα μετατρεπόταν στο κύριο ανθρώπινο μέλημα, υπερισχύοντας όλων των άλλων θεωρήσεων.  

Στενά συνδεδεμένο με αυτό το γεγονός βρίσκεται ένας άλλος περιορισμός του ανθρώπινου θάρρους – η πεποίθηση ότι οι επόμενες γενιές θα καταλάβουν, θα θυμούνται και θα σέβονται τη θυσία του θνητού ανθρώπου. Ο άνθρωπος μπορεί να είναι θαρραλέος μόνο από τη στιγμή που γνωρίζει ότι οι όμοιοί του θα συνεχίζουν να ζουν μετά απ’ αυτόν, ότι εκπληρώνει μια λειτουργία σε κάτι μονιμότερο από τον ίδιο του τον εαυτό – «το αιώνιο χρονικό της ανθρωπότητας», όπως το έθεσε κάποτε ο Φώκνερ. Έτσι, στην αρχαιότητα, όταν οι πολεμοι ήταν πιθανό να τελειώσουν με την εξόντωση ή την υποδούλωση ολόκληρων λαών, ο νικητής αισθανόταν υποχρεωμένος να προφυλάξει για τους μεταγενέστερους τα κατορθώματα και το μεγαλείο του εχθρού. Έτσι, ο Όμηρος τραγούδησε τον έπαινο του Έκτορα και ο Ηρόδοτος κατέγραψε την ιστορία των Περσών.  

Το θάρρος, υπό τις συνθήκες του σύγχρονου πολέμου, έχει απωλέσει το παλιό του νόημα. Θέτοντας σε κίνδυνο την επιβίωση ολόκληρης της ανθρωπότητας κι όχι τη ζωή ενός μεμονωμένου ατόμου ή ακόμη και ενός ολόκληρου λαού, ο σύγχρονος πόλεμος πρόκειται να μετασχηματίσει τον μεμονωμένο θνητό άνθρωπο σε ένα συνειδητό μέλος του ανθρώπινου γένους, για την αθανασία του οποίου πρέπει να αισθάνεται σίγουρος ώστε να είναι θαρραλέος και για την επιβίωση του οποίου πρέπει να πασχίζει περισσότερο από καθετί άλλο. Ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, ενώ σίγουρα υπάρχουν προϋποθέσεις υπό τις οποίες η ανθρώπινη ζωή δεν αξίζει να υπάρχει,  δεν μπορεί να ισχύει το ίδιο για την ανθρωπότητα. Από τη στιγμή που ένας πόλεμος μπορεί έστω και νοητά να απειλήσει τη συνέχιση της ύπαρξης του ανθρώπου πάνω στη γη, η επιλογή ανάμεσα στην ελευθερία και τον θάνατο έχει απωλέσει την παλαιά αξιοπιστία της.  

Όσο η Ευρώπη παραμένει διαιρεμένη, δύναται να έχει την πολυτέλεια να υπεκφεύγει αυτών των πολύ ενοχλητικών προβλημάτων του σύγχρονου κόσμου. Μπορεί να συνεχίσει να προσποιείται ότι η απειλή για τον πολιτισμό μας προέρχεται από έξω, και ότι η ίδια κινδυνεύει από δύο εξωτερικές δυνάμεις, την Αμερική και τη Ρωσία, που είναι εξίσου ξένες. Τόσο ο αντιαμερικανισμός όσο και η ουδετερότητα είναι, κατά μία έννοια, σαφείς ενδείξεις ότι η Ευρώπη δεν είναι προετοιμασμένη αυτή τη στιγμή να αντιμετωπίσει τις συνέπειες και τα προβλήματα της δικής της εξέλιξης.  

Αν η Ευρώπη ήταν ενωμένη, συγκεντρώνοντας μεγάλους βιομηχανικούς πόρους σε υλικά και ανθρώπινο δυναμικό, και αρκετά ισχυρή ώστε να κατασκευάσει τα δικά της πυρηνικά εργοστάσια και όπλα, αυτή η οδός διαφυγής θα έκλεινε αυτόματα. Τότε η συζήτηση, που σήμερα υποκρίνεται τη συζήτηση περί της εξωτερικής πολιτικής, σύντομα θα έδειχνε το πραγματικό της πρόσωπο. Η σημερινή αποξένωση της Ευρώπης από την Αμερική θα έπαιρνε τέλος, διότι θα γινόταν έκδηλο ότι η τεχνολογική ανάπτυξη έχει τις ρίζες της στη σύνολη ιστορία της Δύσης και ότι, αντί να είναι μια αμερικανική υπόθεση, έφτασε στην κορύφωσή της αρχικά στην Αμερική.  

 

 




Κρατική καταστολή και βία: Η περίπτωση της Κύπρου

των Γιώργου Κατάλιακου και Γιώργου Αναστασίου

Ένας χρόνος -και λίγο- από τις τεράστιες κινητοποιήσεις στην Κύπρο του κινήματος “Ως Δαμέ” ενάντια στην καταστολή. Η Βαβυλωνία δημοσιεύει σήμερα ένα άρθρο – αναδρομή σε τρία μεγάλα κινήματα της κυπριακής κοινωνίας τα τελευταία δέκα χρόνια, που προέκυψαν έπειτα από κρεσέντο αστυνομικής αυθαιρεσίας στο νησί.

Εισαγωγή:

Η διαχείριση της σημερινής υγειονομικής κρίσης από το κράτος, μέσα από την εφαρμογή έκτακτων αυταρχικών διαταγμάτων, αποτελεί το επιστέγασμα της άσκησης κρατικής βίας κατά της κοινωνίας. Ζούμε στιγμές που το κράτος αποκαλύπτει αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή το όργανο επιβολής της τάξης και της ταξικής κυριαρχίας: ο έλεγχος της ανθρώπινης κινητικότητας ρυθμίζεται μέσω της αποστολής sms στο κράτος, οι κοινωνικές συναθροίσεις επιτρέπονται μόνο όταν πρόκειται για εκκλησιασμούς και παρελάσεις (είτε με υπουργική εντολή είτε χωρίς), ενώ τα εργασιακά κεκτημένα κατακεραυνώνονται στην σκιά ενός ακόμη μετασχηματισμού της αγοράς εργασίας. Χιλιάδες εργαζόμενοι οδηγούνται στην ανεργία, ενώ το ιατρικό-νοσηλευτικό προσωπικό καλείται να σηκώσει στις πλάτες του τις ανεπάρκειες ενός παραπληγικού συστήματος δημόσιας υγείας. Και όλα αυτά με φόντο το άλυτο κυπριακό πρόβλημα που βολεύει και συμφέρει τις ντόπιες προνομιούχες ελίτ, οι οποίες συντηρούν τον εθνικισμό, αναπαράγοντας απορριπτισμό και διχοτομικές πολιτικές.

Εν εποχή πανδημίας, λοιπόν, το κράτος θωρακίζεται με περισσότερη αστυνόμευση και ελέγχους, χρησιμοποιώντας όλα τα δυνατά μέσα που δύνανται να του εξασφαλίζουν τον απόλυτο έλεγχο επί της κοινωνίας. Πιό πρόσφατη εξέλιξη η επιστράτευση 260 ανέργων από το Κυπριακό υπουργείο ενέργειας με σκοπό την επόπτευση της τήρησης των μέτρων στους χώρους εργασίας. Η ατμόσφαιρα μυρίζει χημικά, ενώ τα κράτη ανά το παγκόσμιο, ανάγουν την άσκηση βίας σε πολιτική πειθάρχησης των σωμάτων και των μυαλών των πολιτών τους.

Το κράτος επιβάλλει συνεχώς νέα καθεστώτα έκτακτης ανάγκης και εξαίρεσης που αιτιολογούν την καταστολή. Κάθε νέα κρίση αυξάνει την ένταση του κατεπείγοντος και την ανάγκη διαχείρισης, προχωρώντας σε αυταρχικότερες δράσεις, οι οποίες παγιώνουν την καταστολή σε όλες τις έκφανσεις της κοινωνικής ζωής. Για να επιτευχθεί αυτό, είναι αναγκαία συνθήκη η εξασφάλιση της συναίνεσης από ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας. Για να δομηθεί αυτή η συναίνεση ενεργοποιούνται μηχανισμοί όπως τα ΜΜΕ, τα οποία αναλαμβάνουν την προώθηση της ιδεολογικής ηγεμονίας των αντιλήψεων των κυρίαρχων ελίτ.  Οι νέες εξελίξεις στις κοινωνίες μας καταδεικνύουν ότι η καταστολή εντείνεται, παγιώνεται και εμβαθύνεται με σκοπό την παραγωγή της νέας κανονικότητας, ασφαλέστερης και πιο προσοδοφόρας για την κυρίαρχη τάξη.

Πώς, λοιπόν, νοείται η κρατική βία στο φως της σημερινής συγκυρίας και πώς το «ιδιαίτερο συμφέρον» της κυριαρχούσας τάξης παρουσιάζεται ως το «γενικό συμφέρον» ολόκληρης της κοινωνίας;

Σε αυτό το κείμενο περιοριζόμαστε στην ανάλυση τριών συμβάντων, τα οποία κατ’ εμάς καταδεικνύουν την έκταση, την εξέλιξη και την ένταση της κρατικής καταστολής και της αστυνομικής βίας στην Κύπρο: (1) Κίνηση πολιτών ALERT (2009), (2) Occupy the buffer zone- Κατάληψη ζώνης κατάπαυσης του πυρός (2011), (3) Ως δαμέ- Ως εδώ (2021). Αυτές οι καταγραφές, θεωρούμε ότι συμβάλλουν στην διαμόρφωση μιας λεπτομερούς εικόνας για το τι εστί κρατική βία στην Κύπρο, εμπλουτίζουν την κινηματική εμπειρία και θέτουν επί τάπητος την ανάγκη να δούμε κριτικά το ζήτημα της κρατικής βίας και καταστολής. Aναδεικνύουν, επίσης, την διαδικασία εξέλιξης της καταστολής σε ένα νεοφιλελεύθερο πλαίσιο: Το κράτος αποδομεί τους τομείς υγείας και κοινωνικών παροχών, ανοίγοντας δρόμους στο Κεφάλαιο και στις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Την ίδια στιγμή, η αστυνομία ενισχύεται σε δυναμικό, εξοπλίζεται τόσο υλικοτεχνικά όσο και τεχνολογικά, επεκτείνοντας υπό τις σημερινές εξελίξεις το δόγμα «έλεγχος και ασφάλεια».

Ξυλοδαρμός φοιτητών-Κίνηση ALERT:

Τα ξημερώματα της 20ης Δεκεμβρίου 2005 δύο φοιτητές βασανίζονται άγρια από αστυνομικούς στα πλαίσια της επιχείρησης για εντοπισμό του  λεγόμενου «δράκου», ο οποίος επιτίθεται σε γυναίκες, αποπειράται να κλέψει και να βιάσει. Οι αστυνομικοί, στην δίκη που ακολουθεί, υποστηρίζουν ότι έπεσαν θύματα επίθεσης από τους φοιτητές, μερικοί από αυτούς μάλιστα έχουν το θράσος να ζητούν αποζημιώσεις, υποστηρίζοντας ότι κτυπήθηκαν εν ώρα καθήκοντος. Όλα αυτά μέχρι την εμφάνιση ενός video που αποκαλύπτει τα αίσχη των αστυνομικών, οι οποίοι επί μια και πλέον ώρα βιαιοπραγούσαν κατά των δεμένων με χειροπέδες φοιτητών, δέρνοντας και σέρνοντάς τους στην μέση του δρόμου. Το επεισόδιο βιντεοσκοπείται από ανώνυμο γείτονα, παραδίδεται στην εισαγγελία,  η οποία επιμελώς το αποκρύπτει, για να αποκαλυφθεί μήνες αργότερα από την εφημερίδα «Πολίτης».

Στην δίκη που λαμβάνει χώρα το 2009, τέσσερα χρόνια μετά το περιστατικό, το δικαστήριο αθωώνει τους εμπλεκόμενους αστυνομικούς, αρνούμενο να αναγνωρίσει το video ως επαρκές τεκμήριο. Αμέσως μετά την δημοσιοποίηση της απόφασης του δικαστηρίου και μέσω της αποστολής sms, αριθμός κόσμου μαζεύεται αυθόρμητα στο προαύλιο του δικαστηρίου, αποδοκιμάζει την απόφαση και ζητά την τιμωρία των αστυνομικών. Με σκοπό τον καλύτερο συντονισμό για μια ουσιαστική παρέμβαση απέναντι στην αστυνομική και δικαστική αυθαιρεσία, συγκροτείται η κίνηση πολιτών ALERT, “μια κίνηση που έχει σκοπό την δραστηριοποίηση των πολιτών σε εγρήγορση απέναντι στην αυθαίρετη αστυνομική βία που ενδυναμώνεται συνεχώς από το δικαστικό της ξέπλυμα.[1]

Η ALERT, μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, ορίζει συντονιστικό σώμα και απευθύνει ανοικτό κάλεσμα σε όλους όσοι αντιδρούν κατά της κρατικής βίας και αυθαιρεσίας. Αμέσως το επόμενο διάστημα, οργανώνονται πορείες διαμαρτυρίας, εκδηλώσεις και συζητήσεις με κεντρικό θέμα την κρατική καταστολή και την αυθαιρεσία της εξουσίας υπό την σκιά των τρεχόντων κοινωνικό-πολιτικών παραγόντων που διαμορφώνουν την οικονομική κρίση. Εκατοντάδες κόσμου ευαισθητοποιείται, ενημερώνεται για την έκβαση της υπόθεσης των δύο φοιτητών και συμμετέχει ενεργά στις εκδηλώσεις που λαμβάνουν πλέον χώρα σε Παγκύπρια κλίμακα. Συζητείται, παράλληλα ,το ζήτημα της κρατικής βίας υπό το πρίσμα της κρίσης και των κοινωνικών αντιστάσεων που όλο και εντείνονται σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο.

Πάμε τώρα στις ετυμηγορίες του δικαστηρίου για την υπόθεση των φοιτητών. Στις 29/03/2010, το Ανώτατο Δικαστήριο εξετάζει την έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης, αυτήν την φορά με άλλη σύνθεση του κακουργιοδικείου, το οποίο κρίνει ένοχους τους αστυνομικούς για το αδίκημα της πρόκλησης επίθεσης και πραγματικής σωματικής βλάβης. Οι αστυνομικοί καταδικάζονται σε 12 μήνες φυλάκιση με αναστολή. Το πειθαρχικό συμβούλιο της αστυνομίας με την σειρά του επιβάλλει ποινές «χάδι» στους 3 αστυνομικούς που πρωτοστάτησαν στον ξυλοδαρμό ίση με 8 ημερομίσθια, ποινές τις οποίες το ίδιο το συμβούλιο κρίνει ανεπαρκείς, εξαναγκάζοντας τους 3, εν συνεχεία, σε παραίτηση. Η υπόθεση δεν τελειώνει εδώ, αφού οι 3 αστυνομικοί προσφεύγουν και πάλι στο Ανώτατο δικαστήριο κατά της απόφασης που τους υποχρεώνει σε παραίτηση. Και φτάνουμε πλέον στο σήμερα, 16 χρόνια μετά, με το δικαστήριο να εγκρίνει την επιστροφή των αστυνομικών  στην υπηρεσία, επικαλούμενο την παρέλευση αρκετού χρόνου από την τέλεση των αδικημάτων, ισχυριζόμενο τον σωφρονισμό των κατηγορούμενων λόγω των υποτυπωδών ποινών εναντίον τους και των μεγάλων διαστάσεων που έλαβε η υπόθεση από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης.[2]

Η κατάληξη αυτής της υπόθεσης επιβεβαιώνει περίτρανα, μια ακόμη φορά, το δικαστικό ξέπλυμα της αστυνομικής βίας. Η ανάδειξη αυτού του συμβάντος μπορεί να εξηγηθεί στην προκείμενη περίπτωση ως εξής:

  • Η αστυνομική βία συγκαλύπτεται από την αστική νομιμότητα μέσα από μακρόσυρτες, πολύπλοκες διαδικασίες, κατανοητές ή ακατανόητες στους μη κατέχοντες την νομική σπουδή και σίγουρα επώδυνες για όλους όσοι την βίωσαν και την βιώνουν. Μπορεί αυτό να ακούγεται αυταπόδεικτο, αναγορεύεται ωστόσο η χρονοτριβή και η πολυπλοκότητα σε τέχνη του κυβερνάν, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για πασιφανή κατάχρηση εξουσίας από πλευράς των οργάνων του κράτους.
  • Η αστική εξουσία ξέρει καλά το πότε και το πώς να κατασκευάζει «δημοσίους κινδύνους», πόσω μάλλον, δε, να εντατικοποιεί την άσκηση βίας απέναντι σε οποιανδήποτε και οποιονδήποτε δεν συμπλέει με τα κυρίαρχα στερεότυπα, είτε αρνείται τις υποδείξεις της. Στην προκείμενη περίπτωση, η αναζήτηση του βιαστή «δράκου» από την κυπριακή αστυνομία, που παρεμπιπτόντως δεν βρέθηκε ούτε συνελήφθη ποτέ, σήμανε τον άνευ όρων έλεγχο, άσκηση λεκτικής και σωματικής βίας εις βάρος των φοιτητών. Οι φοιτητές στην προκείμενη περίπτωση, ταυτοποιούνται ως επικίνδυνοι πολίτες, ως ομάδα υψηλού κινδύνου.
  • Η καταγραφή του ξυλοδαρμού σε βίντεο προκάλεσε και προκαλεί δημόσια κατακραυγή. Η αστυνομία καταδικάστηκε στα μάτια του λαού, η υπόθεση παρόλα αυτά έκλεισε αισίως για τους συγκεκριμένους αστυνομικούς που σήμερα περιπολούν στους δρόμους ανενόχλητοι με την βούλα του δικαστηρίου. Η οπτικοποίηση της αστυνομικής βίας τότε, όπως και τώρα, προκαλεί τον λαό. Τότε, όπως και τώρα, βλέπουμε σε ζωντανή μετάδοση ανθρώπους να πονάνε, να μην αναπνέουν και να πεθαίνουν στα χέρια των βασανιστών τους. Τότε, όπως και τώρα, βλέπουμε την κρατική πολιτική να δικαιολογεί και να ευνοεί την αστυνομική βία και καταστολή.

Occupy the Buffer Zone (Κίνημα κατάληψης της νεκρής ζώνης):

Στις 15/10/2011 ομάδα Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων ακτιβιστών, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του παγκόσμιου αντικαπιταλιστικού κινήματος Occupy Movement, πραγματοποιούν δικοινοτική συνάντηση, θέλοντας να εκφράσουν και να μοιραστούν τις ανησυχίες τους γύρω από την τρέχουσα επικαιρότητα. Σε αυτό το πλαίσιο, το κυπριακό πρόβλημα γίνεται αντιληπτό ως ένα από τα πολλά συμπτώματα ενός άρρωστου παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, «δωσίλογου για την περιχάραξη πολιτικών, κοινωνικών και ταξικών ‘συνόρων’ στην παγκόσμια κλίμακα[3]

Η Λευκωσία, όντας μια πόλη με εμφανείς ιδιαιτερότητες, διαιρεμένη μεταξύ δύο κρατικών οντοτήτων και του έντονου εθνικού ανταγωνισμού που αυτό συνεπάγεται, αποτελεί γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη εναλλακτικών-ριζοσπαστικών δράσεων. Το κέντρο της παλιάς πόλης διέρχεται μια διαδικασία μετάβασης από την ανυποληψία και την απαξίωση, όπου βρέθηκε μετά τον πόλεμο του 1974, στον εξωραϊσμό και την υπερτίμηση, αφού πολλά κτίρια και γειτονιές ανακαινίζονται και οι αξίες των ακινήτων αυξάνονται κατακόρυφα.

Σε άμεση ανταπόκριση με το διεθνές κίνημα Occupy, η πρωτοβουλία διοργανώνει συναντήσεις και εκδηλώσεις στην νεκρή ζώνη, συγκεκριμένα στο οδόφραγμα της Λήδρας/ Lokmaci. Η πρωτοβουλία σιγά σιγά αποκτά μαζικότητα και έτσι στις 19/11 αποφασίζεται η κατάληψη του χώρου και η καθημερινή παρουσία κόσμου στην νεκρή ζώνη. Κεντρικό αίτημα της κίνησης είναι να ζήσουμε όλοι οι Κύπριοι και μη μαζί σε μια Κύπρο ενιαία χωρίς στρατούς και νεκρές ζώνες. Σύντομα αποφασίζεται η επέκταση της κατάληψης στο παρακείμενο κτίριο της μονής Κύκκου, το οποίο οι καταληψίες μετατρέπουν σε κοινωνικό χώρο και χώρο διαμονής. Στην κατάληψη διοργανώνονται διάφορες κοινωνικές δράσεις και εκδηλώσεις μέχρι την 6η Απριλίου όταν και η αστυνομία εισβάλλει στον χώρο βίαια και τον εκκενώνει.[4]

Πιο συγκεκριμένα, μέλη του αντιτρομοκρατικού ουλαμού, συνοδευόμενα από μέλη της υπηρεσίας καταπολέμησης ναρκωτικών, εισβάλλουν στην κατάληψη και συλλαμβάνουν 28 άτομα, μεταξύ αυτών και ανήλικα, ενώ 7 τραυματίζονται σοβαρά. Πολλά  άτομα ξυλοφορτώνονται και συλλαμβάνονται με ασαφείς και ανυπόστατες κατηγορίες. Η βίαιη απάντηση στην κατάληψη εκ μέρους του Κυπριακού κράτους δεν ήταν τυχαίο γεγονός ούτε και μπορεί να θεωρηθεί ‘‘αυθαιρεσία’’ από κάποια άτομα του σώματος της αστυνομίας. Εντάσσεται στην ξεκάθαρη στρατηγική του κρατικού μηχανισμού που στόχο είχε να διαλύσει με κάθε μέσο την συγκεκριμένη κατάληψη.

Αυτό θα ήταν ανέφικτο, αν σε αυτή την διαδικασία βίας και καταστολής δεν εμπλέκονταν και άλλοι φορείς και μηχανισμοί εξουσίας. Τα ΜΜΕ, σε εντεταλμένη υπηρεσία, συκοφαντούν τους συμμετέχοντες,  προσπαθώντας έτσι να από-πολιτικοποιήσουν τους σκοπούς της κίνησης και να αποπροσανατολίσουν την κοινωνία : Παρουσιάζουν τους συμμετέχοντες ως περιθωριακά στοιχεία με παραβατική συμπεριφορά που ερωτοτροπούν ασύστολα (όργια κλπ.), προκαλούν φασαρίες και ζουν σε κακές υγειονομικές συνθήκες (είναι βρόμικοι).

Το αφήγημα αυτό συμμερίζεται Ελληνοκυπριακή, Τουρκοκυπριακή ηγεσία και UNFICYP και μέσα σε αυτό το πλαίσιο εγκρίνεται η επιχείρηση του αντιτρομοκρατικού ουλαμού. Πάνοπλοι άνδρες της αντιτρομοκρατικής εισβάλλουν στο κτίριο με τα αυτόματα ανά χείρας, σκοπεύουν καταληψίες και μη με διόπτρες νυκτός, ασκούν ωμή βία, συλλαμβάνουν χωρίς καν να έχουν εξασφαλίσει ένταλμα για εκκένωση του χώρου.

  • Εκεί όπου ένα κοινωνικό κίνημα αμφισβητεί δεδομένες ισορροπίες ισχύος που εκφράζουν τις κυρίαρχες ελίτ, τότε αυτό ερμηνεύεται ως απειλή και δημόσιος κίνδυνος από μια ή και περισσότερες κρατικές οντότητες, ο οποίος οφείλει να εξαλειφθεί με κάθε μέσο. Η επιχείρηση εκκένωσης της κατάληψης δεν θα μπορούσε να γίνει εφικτή παρά μόνο με την συναίνεση κρατικών οντοτήτων και ειρηνευτικών δυνάμεων (Ελληνοκυπριακή, Τουρκοκυπριακή ηγεσία και UNFICYP).
  • Η προσπάθεια αποπολιτικοποίησης του κινήματος από διάφορους φορείς και μηχανισμούς εξουσίας προδιαγράφει τις διαδικασίες καταστολής του.
  • Τα κρατικά όργανα είναι διατεθειμένα να υπερβούν νόμους και συνταγματικά πλαίσια στην ανάγκη να καταστείλουν ένα κοινωνικό κίνημα που θεωρείται απειλητικό ως προς την δικαιοδοσία τους: : Η επιχείρηση εκκένωσης έγινε χωρίς να τηρηθούν οποιαδήποτε συνταγματικά πλαίσια. Διενεργήθηκε σε περιοχή όπου δεν ασκείται αποτελεσματικός έλεγχος από καμία κρατική αρχή, χωρίς την έκδοση εντάλματος και χωρίς συγκατάθεση ιδιοκτήτη. Αυτό που μέτρησε ήταν μια τυπική συνεννόηση μεταξύ αντίπαλων κρατικών παρατάξεων.

Κίνημα «Ως δαμέ» -Δεν υπάρχει υγεία χωρίς ελευθερία:

Στις 20 Φλεβάρη 2021 παίρνει θέση η μαζικότερη διαδήλωση των τελευταίων δεκαετιών στην Κύπρο με την συμμετοχή δέκα χιλιάδων περίπου ανθρώπων. Η βίαιη καταστολή και η αστυνομική βαρβαρότητα που επιδείχθηκε εναντίον του κόσμου που συμμετείχε στην περασμένη πορεία της 13ης Φλεβάρη, αποτέλεσε το επιστέγασμα μιας αυταρχικής κυβερνητικής πολιτικής που όλο και εντείνεται εν μέσω πανδημίας και συνεχών αποκαλύψεων πολιτικής και εκκλησιαστικής αυθαιρεσίας. Από την αποτυχημένη διαχείριση της πανδημίας, στα χρυσά διαβατήρια και τις αυθαίρετες πολιτογραφήσεις, στις οποίες εμπλέκεται τόσο το δικηγορικό γραφείο του προέδρου Αναστασιάδη όσο και η εκκλησία, στην διχοτομική πολιτική της κυβέρνησης στο Κυπριακό και στις αντίξοες συνθήκες κράτησης μεταναστών στα σύγχρονα στρατόπεδα-κολαστήρια τύπου Πουρνάρα, όλα μαζί συνθέτουν ένα εκρηκτικό σκηνικό που φέρνει δυναμικά τον κόσμο στους δρόμους.

Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του κυπριακού κράτους εξελίσσονται και εξειδικεύονται σε πολλά επίπεδα, έτσι που να απενεργοποιούν κοινωνικές συναθροίσεις, να εμποδίζουν την εξέλιξη και εξάπλωσή τους. Η «τεχνολογικοποίηση» της βίας περνά μέσα από την καταγραφή προσωπικών δεδομένων, σωματότυπων, χαρακτηριστικών προσώπου και ομιλίας, αριθμό συναθροισμένων, τήρηση αποστάσεων. Περνάει μέσα από την αποστολή μηνυμάτων, την αποστασιοποίηση, την προσήλωση στην εξ αποστάσεως εργασία, στην αναγγελία κρουσμάτων και θανούντων. Σε συνδυασμό με την εκπαίδευση αντιοχλαγωγικών ομάδων κρούσης και τον διαρκή εξοπλισμό τους, η αστυνομία εξελίσσεται σε πολεμική μηχανή, έτοιμη να τιμωρήσει οποιανδήποτε δεν συμμορφώνεται με τις κρατικές υποδείξεις, οποιανδήποτε δεν προάγει τον ατομικισμό σε τρόπο ζωής.

Μια πρώτη επίδειξη δύναμης από πλευράς κυπριακής αστυνομίας δόθηκε μετά το κάλεσμα από ομάδες αντιεξουσιαστών σε πορεία στις 28/11/20 με κεντρικούς άξονες την υγεία και την ελευθερία. Στον δρόμο παρατάσσονται οι αντιοχλαγωγικές δυνάμεις της αστυνομίας, η αύρα «Αίαντας», κλούβες και πολλοί ένστολοι, ο χώρος βιντεοσκοπείται από drone, ενώ ο κόσμος τραμπουκίζεται από μπάτσους, σε ένα κλίμα που μυρίζει έντονα κρατική καταστολή. Είχε προηγηθεί καμπάνια κατασυκοφάντησης της πορείας από τα ΜΜΕ και έφοδοι στα σπίτια ατόμων, θεωρούμενα από την αστυνομία ως ύποπτα για παρακίνηση σε διαμαρτυρία. Συγκεκριμένα, απαγγέλλονται κατηγορίες σε άτομα επειδή πόσταραν το event στο facebook, ενώ τα ΜΜΕ λασπολογούν εναντίον της πορείας, εξισώνοντας τους διαδηλωτές με αρνητές του κορωνοϊού.  Η κατασκευή του «εσωτερικού εχθρού» από την κυβερνώσα δεξιά προϋποθέτει, όπως πάντα, την ανάλογη θεωρητική και πρακτική δικαιολόγηση, έργο που αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας τα ΜΜΕ: Σε εντεταλμένη υπηρεσία διαχέουν ψέματα, συκοφαντούν και στοχοποιούν τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Μιλούν για ακροαριστερούς αρνητές του κορωνοϊού με σκοτεινές ατζέντες που δήθεν στρατολογούν νεαρούς μαθητές, σε ένα ντελίριο εκφοβισμού της κοινωνίας και προσπάθειας δημιουργίας πολεμικού κλίματος.

Σε σχετική ανακοίνωση, την επαύριον της πορείας, οι σύντροφοι προαναγγέλλουν τις μέρες που έρχονται μιλώντας για  την μη-παροδικότητα των μέτρων και μέσων καταστολής: Το κράτος δοκιμάζει τα όπλα του απέναντι σε κόσμο που επιμένει να διεκδικεί και να σκέφτεται, που αμφισβητεί της καπιταλιστικές πρακτικές ελέγχου της κοινωνίας. Ετοιμάζεται για τις οικονομικά δύσκολες μέρες που έρχονται…

Οι μέρες αυτές δεν αργούν να φανούν. Στις 13/02/21 με φόντο τα ταξίδια αναψυχής του προέδρου Αναστασιάδη στις Σεϋχέλλες, τις δολιοφθορές και κατεδαφίσεις διατηρητέων σπιτιών στο κέντρο της Λευκωσίας από την Εκκλησία και την επιβολή αυστηρών μέτρων κατά της πανδημίας, ομάδες του αντιεξουσιαστικού χώρου και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς καλούν σε εκδήλωση διαμαρτυρίας στο κέντρο της Λευκωσίας. Με κεντρικό σύνθημα «Ως δαμέ» («Ως εδώ») την εναντίωση στην διαφθορά, τον αυταρχισμό και την καταστολή, ζητούν την εδώ και τώρα παραίτηση της κυβέρνησης. Η κυπριακή αστυνομία σαν απάντηση παρατάσσει, και αυτή την φορά, πάνοπλο τον αντιοχλαγωγικό ουλαμό της, διμοιρίες της ΜΜΑΔ, το τεθωρακισμένο ρίψης νερού «Αίαντας». Μόνο που αυτή την φορά επιτίθενται εναντίον της σχετικά μικρής συγκέντρωσης, ξυλοκοπούν διαδηλωτές, ρίχνουν χημικά. Μπλοκάρουν όλους τους δρόμους που οδηγούν στην συγκέντρωση, τραμπουκίζουν κόσμο, συλλαμβάνουν. Πολλοί οι τραυματισμοί, με σοβαρότερο αυτόν που προήλθε από στοχευμένη ρίψη νερού στο πρόσωπο από τον «Αίαντα» προς διαδηλώτρια:  Αυτή την φορά κάνουν πράξη τις απειλές τους, ασκώντας ωμή βία εις βάρος των συγκεντρωμένων και κόσμου που προσεγγίζει το σημείο. Η μέχρι πρότινος επίδειξη ισχύος της αστυνομίας στο κάλεσμα της 28/11 γίνεται πράξη, με την άσκηση ωμής φυσικής βίας εις βάρος διαδηλωτών, με μάρτυρες τους τηλεοπτικούς φακούς και τον κόσμο που παλεύει με τους αστυνομικούς. Η επόμενη μέρα βρίσκει τους υπεύθυνους της επιχείρησης αστυνομικούς να αλληλοκατηγορούνται σε σχέση με τα επεισόδια, ενώ οι αντιοχλαγωγικές ομάδες  επιστρέφουν τις στολές τους στο αρχηγείο της αστυνομίας, παραπονούμενοι για έλλειψη πολιτικής και υπηρεσιακής κάλυψης.

Φτάνουμε, έτσι, σε μια ίσως από τις πιο μεγάλες πορείες που έγιναν ποτέ στην Κύπρο, αμέσως την επόμενη εβδομάδα 20/02/21. Ως απάντηση στην αστυνομική βία και καταστολή, περίπου δέκα χιλιάδες κόσμου κατακλύζουν τους δρόμους της Λευκωσίας. Το συντονιστικό της πορείας «Ως δαμέ» καλεί εκ των προτέρων την αστυνομία να μείνει μακριά από την κινητοποίηση, αναλαμβάνει την περιφρούρηση της πορείας και την τήρηση των προβλεπόμενων μέτρων (αποστάσεις, μάσκες κλπ.). Η πορεία στρέφεται κατά της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας, έχει έντονο ταξικό και αντιφασιστικό χαρακτήρα, προτάσσει την επανένωση του νησιού, καταγγέλλει το πολιτικό και εκκλησιαστικό κατεστημένο. Καταγγέλλει, επίσης, την αυταρχική διαχείριση της πανδημίας. Κύριο αιτήμά της η εδώ και τώρα παραίτηση της κυβέρνησης και η καταγγελία της αστυνομικής βίας.

Αντί επιλόγου:

Κλείνοντας παραθέτουμε κάποιες παρατηρήσεις σε σχέση με την έκταση, εξέλιξη και ένταση της κρατικής βίας στην Κύπρο. Η κρατική βία είναι εγγενές στοιχείο των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και ταξικής κυριαρχίας, σε κάθε περίπτωση ωστόσο ξεχωρίζουμε την ιδιαιτερότητά της ανάλογα με τις κοινωνικές συντεταγμένες του χώρου και της συγκυρίας στην οποία αναφερόμαστε:

  • Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους έχουν περάσει σε μια νέα φάση τεχνολογικοποίησης των μέσων ελέγχου και καταστολής. Η διαθεσιμότητα, η σάρωση προσωπικών δεδομένων, η απαρίθμηση αυτών, αποτελούν διαδικασίες ταυτοποίησης των πολιτών, κατηγοριοποίησής τους σε υπάκουους και επικίνδυνους. Ο κρατικός έλεγχος έχει περάσει πια σε νέα φάση, τα όπλα του βρίσκονται σε λειτουργία, περνώντας από τις παρακολουθήσεις πολιτών μέχρι την ωμή άσκηση βίας επί σωμάτων.

 

  • Το στίγμα του κρούσματος στην εποχή της πανδημίας προσθέτει άλλη μια κατηγορία στις ήδη υπάρχουσες πολιτικά και κοινωνικά αποκλίνουσες κατηγορίες. Η επιδημιολογική εικόνα του κρούσματος στα μάτια της εξουσίας, τείνει να συνυφαίνεται σε συνάρτηση με τις πολιτικές του πεποιθήσεις και δράσεις.

 

  • Η οπτικοποίηση της κρατικής βίας ουδόλως εμποδίζει την εξουσία να εκφράζεται με τον πιο προκλητικά χυδαίο και επιθετικό τρόπο, είτε εναντίον μεμονωμένων ατόμων ( περίπτωση φοιτητών) είτε εναντίον διαδηλωτών. Υπό αυτό τον φακό, μιλάμε για μια ακόμη διαδικασία δημιουργίας και αναπαραγωγής της δικής της «αποδεκτής αλήθειας» όσο μακριά και να βρίσκεται από την εκτίμηση της κοινωνίας.

 

Υποσημειώσεις

[1] https://alertcy.wordpress.com.

[2] https://politis.com.cy/politis-news.

[3] «Καταδικάζοντας τον καπιταλισμό, ο οποίος έχει εισχωρήσει στην καθημερινότητα και στις κοινωνικές μας σχέσεις επηρεάζοντάς τις αρνητικά, καταδικάζουμε παράλληλα την ύπαρξη διαχωριστικών γραμμών και πολέμων, αφού είναι αποτέλεσμα πολιτικών, οικονομικών και εθνικών συμφερόντων που συντηρούνται μέσα στο σύστημα αυτό. Για αυτό το λόγο, οι δράσεις μας στηρίζονται σε εναλλακτικούς τρόπους αυτοσυντήρησης, αυτό-οργάνωσης και ψυχαγωγίας.» (Από εκτυπωμένη ανακοίνωση που διανείμεται στον χώρο της κατάληψης)

http://occupythebufferzone.wordpress.com

[4] Για λεπτομερείς αναλύσεις του κινήματος Occupy the Buffer Zone:

Murat Erdal Ilican, “The Occupy Buffer Zone Movement, Radicalism and Sovereignty”, Cyprus Review 25(1):55-79.

Παυσανίας Καραθανάσης, Μέρος τέταρτο, 10.2. Κίνημα κατάληψης της Νεκρής Ζώνης / Occupy the Buffer Zone (OBZ): Μια κοινότητα στο ενδιάμεσο: 388-406 στο «Από τα κάτω δραστηριοποίηση και έξοδος από την οριακότητα: Δημόσιες εκδηλώσεις και δράσεις στην εντός των τειχών Λευκωσία».

 

 

 




ΑΛΟΝΖΑΝΦΑΝ Ιστορίες 1980-2000

ΑΛΟΝΖΑΝΦΑΝ
Ιστορίες 1980-2000.
Συνομότες, παρανομία, γιάφκες, όπλα, γλυκές συμμορίες, ληστείες, βόμβες, ευτράπελα.
Γκύζη, Ριφιφί, Καλογρέζα, Λατάκεια, Mαυρικίου, Υπόθεση Δύτης, τρόπος καθημερινής ζωής.
Κάθε μέρα ώρες ατέλειωτες σε μιά ένταση της έντασης σε ένα ατέλειωτο Rock.
Πάμε παιδιά!
Τα κάναμε όλα λέμε εμείς, τα θέλουμε όλα λέει ο Νάννι.
Ένα τσιγάρο δρόμος.
Ένας Κόσμος ένα ενιαίο Σύμπαν που όλο διαστέλονταν και όλο αόρατο γινόταν.
Ατίθασο προς όλους, άγριο στο ποιόν του.
Και η Αναρχία σε μια διαρκή αμηχανία.
Πάντως με αυτά και με αυτά ότι θεμελιώθηκε το 80 – ο τρόπος, το ήθος, οι ταυτότητες – εξακολουθούν στις ίδιες διαδρομές να αναπαράγονται μέσα απο τα big-bag κάθε δεκαετίας.
Και η καλή και η κακή Αναρχία.
Εμείς εδώ θα μιλήσουμε για την κακή.
Η καλή είναι για άλλα παιδιά αν και όλοι βρίσκονται στο ίδιο ηλιακό σύστημα.

Ναι, «έβραζε» εκείνη την περίοδο η νεολαία αλλά και αρκετοί πιο
μεγάλοι σε ηλικία.
Μια διαρκής αναζήτηση νοήματος της ζωής.
Οι πιο «ανήσυχοι και ζωηροί» πλήρωσαν βαρύ τίμημα.
Οι κομμουνιστές, είχαν φτιάξει ένοπλες οργανώσεις. Πλήρωσαν και
πληρώνουν κάποιοι ακόμα.
Οι αναρχικοί: Ένοπλα, φυλακίσεις, συμπλοκές, νεκροί, αυτοκτονίες.
Για τους ροκάδες, τους πάνκηδες και όλο εκείνο το κομμάτι της
νεολαίας: πρέζα, ναρκωτικά, ψυχιατρεία, αυτοκτονίες.
Οι μηχανόβιοι -μιλάω με σιγουριά για το Περιστέρι- περνούσαν στις
δύο τη νύχτα κάθετα τη Θηβών κατεβαίνοντας τη λεωφόρο Καβάλας,
με τα γκάζια τσίτα… «αβλεπί». Ό,τι κάτσει.
Είχαν σκοτωθεί πέντε-έξι. Συνέχιζαν οι υπόλοιποι.
Όλοι ήταν με έναν τρόπο στους δρόμους.
Η αναζήτηση νοήματος της ζωής, περνούσε όμως πολλές φορές από
τον θάνατο.
Και το ερώτημα παραμένει, για όποιους θέλουν να ζήσουν:
Πώς παίζεται μια ζωή και γιατί;
ΑΛΟΝΖΑΝΦΑΝ…

Αλονζανφάν
Σχημα: 15 Χ 22 – Σελίδες: 200 – Τιμή: 9 ευρώ – ΙSBN 978-618-85485-0-3

ΑΛΟΝΖΑΝΦΑΝ
Ιστορίες 1980-2000.
Συνομότες, παρανομία, γιάφκες, όπλα, γλυκές συμμορίες, ληστείες, βόμβες, ευτράπελα.
Γκύζη, Ριφιφί, Καλογρέζα, Λατάκεια, Mαυρικίου, Υπόθεση Δύτης, τρόπος καθημερινής ζωής.
Κάθε μέρα ώρες ατέλειωτες σε μιά ένταση της έντασης σε ένα ατέλειωτο Rock.
Πάμε παιδιά!
Τα κάναμε όλα λέμε εμείς, τα θέλουμε όλα λέει ο Νάννι.
Ένα τσιγάρο δρόμος.
Ένας Κόσμος ένα ενιαίο Σύμπαν που όλο διαστέλονταν και όλο αόρατο γινόταν.
Ατίθασο προς όλους, άγριο στο ποιόν του.
Και η Αναρχία σε μια διαρκή αμηχανία.
Πάντως με αυτά και με αυτά ότι θεμελιώθηκε το 80 – ο τρόπος, το ήθος, οι ταυτότητες – εξακολουθούν στις ίδιες διαδρομές να αναπαράγονται μέσα απο τα big-bag κάθε δεκαετίας.
Και η καλή και η κακή Αναρχία.
Εμείς εδώ θα μιλήσουμε για την κακή.
Η καλή είναι για άλλα παιδιά αν και όλοι βρίσκονται στο ίδιο ηλιακό σύστημα.

Περιεχόμενα

1. Κάτι σαν πρόλογος
2. Εμένα οι φίλοι μου
3. Τσάρκα στην Ραφήνα και όλα ήταν φίνα
4. Η βόμβα στην κούτα από γάλα νουνού
5. Μια περίεργη βραδυνή επίσκεψη
6. Καλογρέζα
7. Το μεγάλο κόλπο
8. Υψηλού επιπέδου συνάντηση στη Ρώμη
9. Υπόθεση δύτης
10. Πώς να κάνετε μια ληστεία τράπεζας
11. Απόψε κάνεις μπαμ στην…Μαυρικίου 12
12. Η συμμορία του… ενός
13. Παλαιοκώστα το είχαμε σκεφθεί κι εμείς αλλά
14. Ερωτευμένος αναρχικός
15. Παιδια να οργανωθούμε
16. Κύριε πρόεδρε, δεν είναι αυτό που νομίζετε
17. Σε αγαπάω, με ακούς;
18. Κάψιμο εφημερίδας Εξόρμησης του ΠΑΣΟΚ
19. Τζοάννα. Η κυρία και ο μούτσος
20. Παράνομος με ντεσεβό
21. Το βαπόρι απ΄την Τουρκία, πήγε όπλα στη Συρία
22. Γιάφκες
23. Εν αρχή είναι οι… Προβοκάτορες
24. Γιώργος Διαλυνάς
25. Συνέδριο ένωση αναρχικών
26. Ένα φιλί από τη Μελίνα Μερκούρη
27. Επίσκεψη σε υπουργό του Παλιού Ορθόδοξου Πασόκ
28. Ο στενος συνεργατης του Καστοριάδη γράφει χάρντ κορ
29. ερωτικά κείμενα στον… Καζανόβα
30. Πρώτη συνέλευση εκδιδόμενων γυναικών, πούστηδων,
λεσβιών, τραβεστί στο θέατρο Ακροπόλ
31. Όταν το περιπολικό την κάνει για… πούλο
32. Σε αυτό το γάμο που ήρθαμε, καλέ σήμερα
33. H πιο ασφαλής γιάφκα είναι το γραφείο ενός… υπουργού
34. Αυτός δεν είναι άνθρωπος, είναι μια ιδέα
35. Συμβαίνει και…στα καλύτερα σπίτια
36. Οι μαφιόζοι στις φυλακές Κορυδαλλού
37. O γίγαντας Στέλιος Καζαντζίδης
38. Σύλληψη για απόπειρα …απαλλοτρίωσης αυτοκίνητου
39. Προμήθεια πυρομαχικών από…μεγαλομαφιόζο
40. Ήμαστε όλοι γύφτοι
41. Υπόθεση Μινιόν
42. Γιάννης Γαλανόπουλος [Καπεταν Ανέστης]
43. Όχι με όπλα για μια κλοπή γραφομηχανής παιδιά ε;
44. Κάποιες σκέψεις
45. Ο πυρετός στην αναρχία
Κάτι σαν επίλογος




Καλαμάκια από μπαμπού ή κοινωνική επανάσταση;

του Αναστάση Ταραντίλη | επιμέλεια Στέφανος Μπατσής

Τις τελευταίες μέρες πάνω από 500 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στον Καναδά εξαιτίας των ακραίων καιρικών συνθηκών, με τη θερμοκρασία να φτάνει στο Lytton της British Columbia τους 49,6 βαθμούς κελσίου. Επίσης, το προηγούμενο διάστημα στη British Columbia έχουν σημειωθεί πάνω από 180 πυρκαγιές, ενώ μεταξύ 30 Ιουνίου και 1 Ιουλίου έχουν πέσει πάνω από 700.000 αστραπές, οι οποίες αποτελούν την αιτία του 70% των καταστροφικών πυρκαγιών. Εξαιτίας των πυρκαγιών οι κάτοικοι του Lytton εκκένωσαν το χωριό τους, με κάποιους εξ αυτών να χάνουν τη ζωή τους από τις φλόγες. Κλιματολόγοι αναφέρουν πως αυτό που συμβαίνει στον Καναδά αποτελεί απόδειξη ότι η κλιματική αλλαγή δεν είναι κάτι που έρχεται, αλλά κάτι που συμβαίνει ήδη. Εξάλλου, η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη λόγω της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής έχει ως αποτέλεσμα τη μεταβολή των καιρικών συνθηκών και την όλο και συχνότερη πρόκληση τέτοιων ακραίων καιρικών φαινομένων. Για να καταλάβουμε όμως την σπουδαιότητα της κατάστασης, αρκεί να αναλογιστούμε πως αν σήμερα με έναν μαγικό τρόπο σταματούσαμε να παράγουμε αέρια του θερμοκηπίου όπως διοξείδιο του άνθρακα από την καύση ορυκτών καυσίμων─, θα πέρναγαν χρόνια μέχρι να ανακοπεί η υπερθέρμανση του πλανήτη. Ακόμα, εξίσου δυσοίωνο είναι ότι ακριβώς λόγω αυτού του «lag» που οι επιστήμονες ονομάζουν θερμική αδράνεια, τα επίπεδα της υπερθέρμανσης που έχουν παρατηρηθεί τα τελευταία 100 χρόνια δεν αποτυπώνουν το 100% των συνεπειών που θα επιφέρουν τα αέρια του θερμοκηπίου που έχουμε ήδη εκπέμψει. Σύμφωνα με ειδικούς, έχουμε περίπου μέχρι το 2030 πριν η κλιματική αλλαγή προκαλέσει μη αναστρέψιμη ζημιά στον πλανήτη, και αν η γη μπορεί να υπάρξει όπως έχει υπάρξει χωρίς την ανθρωπότητα, η ανθρωπότητα δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής χωρίς τη γη.

Σιγά-σιγά παρατηρούμε πως ενώ η μπάλα χάνεται, οι οικονομικές ελίτ προσπαθούν να πείσουν είτε πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα και όλα αυτά είναι ένα μεγάλο hoax (ρεύμα που λόγο της απτής πραγματικότητας σταδιακά αποδυναμώνεται παρά τα τεράστια ποσά που ρίχνουν τα λόμπι των ορυκτών καυσίμων) είτε πως όλα θα φτιάξουν παίρνοντας μέτρα για το θεαθήναι, τύπου green new deal, που στην πραγματικότητα δεν έχουν στόχο την επίλυση του προβλήματος αλλά από τη μία την ενοχοποίηση της κοινωνίας ως υπαίτιας για την κλιματική αλλαγή και από την άλλη την περαιτέρω συσσώρευση κέρδους μέσω της δημιουργίας νέων αγορών πράσινης ανάπτυξης. Αν η κατάσταση δεν ήταν τόσο τραγική θα ήταν αστεία, καθώς, ως τρόπο επίλυσης του προβλήματος της κλιματικής αλλαγής, οι ελίτ αναπαράγουν στο ακέραιο το φαντασιακό που μας έφτασε σε αυτή την κατάσταση, που δεν είναι άλλο από το φαντασιακό της αέναης ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Όσο λοιπόν η παραγωγή θα μεγεθύνεται έτι περαιτέρω, αντιστοίχως και οι ενεργειακές ανάγκες του πλανήτη θα αυξάνονται ραγδαία και ασταμάτητα. Με αποτέλεσμα, όσο και να μειώνεται ποσοστιαία η χρήση ορυκτών καυσίμων, τελικά να αυξάνονται σε απόλυτο αριθμό. Χαριτολογώντας, η αυτοκαταστροφικότητα του φαντασιακού της ανάπτυξης είναι τέτοια ώστε θα μπορούσαμε άνετα να καταστρέψουμε τον Αμαζόνιο με σκοπό να φυτέψουμε μπαμπού σε μαζική κλίμακα για οικολογικά καλαμάκια, τα οποία τελικά για να παραχθούν θα είχαν κάνει μεγαλύτερο κακό από ότι καλό.

Πέρα όμως από το κρύο χιούμορ, είναι εξαιρετικά πιθανό να μην έχει υπάρξει ποτέ άλλοτε τόσο επιτακτική ανάγκη για αλλαγή στον τρόπο που οργανώνεται η ανθρωπότητα προκείμενου η ίδια να μπορέσει να επιβιώσει. Οι από τα πάνω έχουν δείξει τις διαθέσεις τους: αφενός ένα σκληρό γραφειοκρατικό πλαίσιο ημίμετρων και αφηρημένων στόχων που ακόμα και αν επιτευχθούν, λόγου χάρη στην Ευρώπη ως το 2050, θα είναι ήδη πάρα πολύ αργά κι αφετέρου ένα κράμα sci-fi φανμποϊσμού και god complex που θα σώσει την ανθρωπότητα πηγαίνοντας την στον Άρη. Δεν είναι υπερβολή, λοιπόν, να δηλώσουμε ότι το να εναποθέσουμε το μέλλον της ανθρωπότητας είτε στους νεοφιλελεύθερους γραφειοκράτες της ΕΕ είτε σε εξουσιομανής νάρκισσους τύπου Ellon Musk και Jeff Bezos συνιστά αυτοκτονική επιλογή πρώτης τάξεως. Ποια όμως θα πρέπει να είναι η απάντηση των από τα κάτω; Οι κοινωνίες μας θα πρέπει άμεσα να αλλάξουν τον σκοπό για τον οποίο παράγουν και από μια εγωιστική παραγωγή που έχει ως στόχο τη μεγιστοποίηση του ατομικού κέρδους να μεταβούμε σε μια κοινοτιστική παραγωγή που θα έχει ως στόχο την κάλυψη των πραγματικών αναγκών της κοινωνίας. Για να συμβεί αυτό, η αποανάπτυξη αποτελεί προαπαιτούμενο, έχοντας ως στόχευση την αποκεντρωμένη μικρής κλίμακας παραγωγή όχι για να οδηγηθούμε σε έναν πρωτογονισμό, αλλά για μπορούμε να απολαύσουμε τα επιτεύγματα της τεχνολογίας και του ανθρώπινου πνεύματος χωρίς να καταστρέφουμε τον πλανήτη που μας φιλοξενεί. Συγχρόνως να αποκόψουμε την ιδέα ότι η κυριαρχία πάνω στην φύση ταυτίζεται με τον πολιτισμό, και να αντιληφθούμε ότι πολιτισμός είναι η συμβίωση με αυτήν. Όλα αυτά θα είναι το αποτέλεσμα μιας οικολογικής κοινωνίας ισότητας, ανθρωπιάς και αλληλεγγύης χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, μιας κοινωνίας χωρίς θεσμούς κυριαρχίας, δηλαδή μιας κοινωνίας ακρατικής. Είναι αυτονόητο ότι μια τέτοια αλλαγή η οποία θα κατάστρεφε τα προνόμια των εξουσιαστών δεν πρόκειται να υπάρξει μέσω εκλογών οι ελίτ έχουν πολλά να χάσουν, και μόνο ένας ανόητος θα πίστευε ότι θα τα άφηναν έτσι χωρίς να προσπαθήσουν να τα διατηρήσουν με νύχια και με δόντια απλά επειδή κάποιος το ζήτησε ευγενικά. Είναι λοιπόν δεδομένο ότι θα επιτεθούν σε όποιον προσπαθήσει να υπονομεύσει την κυριαρχία τους. Από την άλλη η ανθρωπότητα έχει να χάσει κυριολεκτικά τα πάντα. Χωρίς διάθεση για μελοδραματισμούς, οι γενιές του σήμερα φέρουν στους ώμους τους ένα τεράστιο βάρος και μια μεγάλη ηθική υποχρέωση γι’ αυτό είτε θα επιλέξουμε τον δρόμο της κοινωνικής επανάστασης είτε θα αφήσουμε το μέλλον μας σε αυτούς που κατέστρεψαν το παρόν μας.

Κλείνοντας, αν σε κάποιους η πρόταση επίλυσης του κοινωνικού, άρα και του οικολογικού, ζητήματος μέσω της κοινωνικής επανάστασης φαίνεται μη ρεαλιστική είναι γνωστό ότι η αντιπρόταση τους ρητά ή άρρητα, ηθελημένα ή μη, είναι η επίλυση του ζητήματος μέσω είτε ενός φιλελεύθερου είτε ενός αυταρχικού καπιταλισμού, και αν αυτό δεν είναι εντελώς μη ρεαλιστικό τότε τί είναι; Ο χρόνος κυλάει εις βάρος ή θα δημιουργήσουμε στο σήμερα τη δικιά μας αυτόνομη προοπτική των καταπιεσμένων είτε θα είμαστε απλά ετερόνομοι θεατές των επιλογών του 0,01% και της ιστορίας, μιας ιστορίας για την οποία, στην τελική, είμαστε κι εμείς υπεύθυνοι.




Πορεία προς την Ευρώπη – Επιτροπή έκτη του EZLN – ΜΕΞΙΚΟ 10 Απρίλη του 2021

Στα άτομα, τις ομάδες, τις συλλογικότητες, τις οργανώσεις, τα κινήματα, τα συντονιστικά και τους αυτόχθονες λαούς της Ευρώπης που περιμένουν την επίσκεψή μας:
Στην Εγχώρια και Διεθνή Έκτη:
Στα δίκτυα αντίστασης και εξέγερσης:
Στο Εθνικό Ιθαγενικό Κογκρέσο
Στους λαούς του Κόσμου:
Αδελφοί και αδελφές, σύντροφοι και συντρόφισσες:
Σήμερα, 10 Απρίλη του 2021, συγκεντρώθηκαν στο «Σπορείο Κομαντάντα Ραμόνα», οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες που αποτελούν μέρος της πρώτης ομάδας των απεσταλμένων στο Ταξίδι μας για τη Ζωή, κεφάλαιο Ευρώπη. Πρόκειται για την δια θαλάσσης αντιπροσωπεία.
Με ένα μικρό τελετουργικό, σύμφωνα με τις παραδόσεις και τα έθιμά μας, η αποστολή έλαβε την εντολή των ζαπατιστικών λαών να μεταφέρει μακριά τη σκέψη μας, δηλαδή την καρδιά μας. Οι απεσταλμέν@ μας κουβαλάνε μια μεγάλη καρδιά. Όχι μόνο για να αγκαλιάσουν όσες και όσους, στην ευρωπαϊκή ήπειρο, εξεγείρονται και αντιστέκονται, αλλά και για να ακούσουν και να μάθουν από τις ιστορίες, τις γεωγραφίες, τα ημερολόγια και τους τρόπους τους.

Αυτή η πρώτη ομάδα, θα μείνει σε καραντίνα, απομονωμένη στο σπορείο, για 15 μέρες, προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι δεν έχουν μολυνθεί από τον λεγόμενο COVID 19 αλλά και για να προετοιμαστούν για το διάστημα που θα διαρκέσει το ταξίδι στη θάλασσα. Στη διάρκεια αυτών των δύο εβδομάδων, θα ζήσουν μέσα σε μια απομίμηση πλοίου που, γι’ αυτόν τον λόγο, έχουμε κατασκευάσει στο Σπορείο.
Στις 26 του Απρίλη θα ξεκινήσουν για κάποιο λιμάνι της Μεξικάνικης Δημοκρατίας. Εκεί θα φτάσουν το αργότερο στις 30 Απρίλη και θα επιβιβαστούν στο πλοίο που το έχουμε βαφτίσει «Το Βουνό» («La Montaña»). Θα παραμείνουν στο σκάφος για δύο ή τρεις μέρες και νύχτες και στις 3 του Μάη του 2021, μέρα του Santa Cruz, Chan Santa Cruz, το πλοίο «La Montaña» θα σαλπάρει με τους συντρόφ@ς μας με προορισμό τις ευρωπαϊκές ακτές, σε ένα ταξίδι που υποτίθεται θα διαρκέσει 6 έως 8 εβδομάδες. Υπολογίζεται ότι τη δεύτερη εβδομάδα του Ιούνη του 2021 θα βρίσκονται στα ανοικτά των ευρωπαϊκών ακτών.

Από τις 15 Απρίλη του 2021, οι σύντροφ@ μας από τις βάσεις στήριξης, θα πραγματοποιούν δράσεις και στα 12 ζαπατιστικά καρακόλ, για να αποχαιρετήσουν τη ζαπατιστική αποστολή, η οποία, δια αέρος και θαλάσσης, θα ταξιδέψει στη γεωγραφία που ονομάζεται «Ευρώπη».
Σε αυτό το κομμάτι το οποίο έχουμε ονομάσει «Ταξίδι για τη Ζωή. Κεφάλαιο Ευρώπη» οι απεσταλμέν@ ζαπατίστας θα συναντηθούν με εκείνους και εκείνες που μας έχουν καλέσει για να συζητήσουν τις αμοιβαίες ιστορίες μας, τους πόνους, την οργή, τις επιτυχίες και αποτυχίες μας. Έως τώρα έχουμε λάβει και αποδεχτεί προσκλήσεις από τις ακόλουθες γεωγραφίες:

Γερμανία
Αυστρία
Βέλγιο
Βουλγαρία
Καταλωνία
Σαρδηνία
Κύπρος
Κροατία
Δανία
Σλοβενία
Ισπανικό Κράτος
Φιλανδία
Γαλλία
Ελλάδα
Ολλανδία
Ουγγαρία
Ιταλία
Λουξεμβούργο
Νορβηγία
Χώρα των Βάσκων
Πολωνία
Πορτογαλία
Ηνωμένο Βασίλειο
Ρουμανία
Ρωσία
Σερβία
Σουηδία
Ελβετία
Τουρκία
Ουκρανία

Από σήμερα, ο Εξεγερμένος Υποδιοικητής Γκαλεάνο θα δημοσιεύει μία σειρά από κείμενα στα οποία θα σας μιλά για εκείνους που συγκροτούν τη ναυτική ζαπατιστική αντιπροσωπεία, για τις εργασίες που έχουν πραγματοποιηθεί, για κάποια από τα προβλήματα που αντιμετωπίσαμε και τα λοιπά….

Με δυο λόγια: είμαστε ήδη καθ’ οδόν για την Ευρώπη.
Αυτά προς το παρόν
Από τα βουνά του Νοτιοανατολικού Μεξικού
Εξεγερμένος υποδιοικητής Μοϊσές
Επιτροπή Έκτη του EZLN
Μεξικό, Απρίλης του 2021
Μετάφραση από: http://enlacezapatista.ezln.org.mx/…/12/camino-a-europa/

https://karavanizapatista.espivblogs.net/…/poreia-pros…/




Από το Μικρόπολις στο Respiro di Liberta (Ανάσα Ελευθερίας)

Η πλούσια 11χρονη εμπειρία του κοινωνικού χώρου για την ελευθερία Μικρόπολις, δημιούργησε μια πολιτική και κοινωνική παρακαταθήκη που ήταν αδύνατον να μείνει σε ακινησία, μετά την υποχρεωτική έξωση από το κτίριο στο οποίο στεγάζονταν.
Ο νέος χώρος βρίσκεται πια στον δρόμο της Ολυμπιάδος, Ιουλιανού και Ολυμπιάδος-πίσω από την εκκλησία της Λαοδηγήτριας.

Γιατί Respiro di liberta;
Αν αναδείχθηκε κάτι σ’ αυτό τον χρόνο της πανδημίας, ένα από αυτά είναι η παγκοσμιότητα που απέκτησε το “I can’t breathe”του δολοφονημένου αφροαμερικανού George Floyd κάτω από την κρατική μπότα.
Η πολυσημαντικότητα και το νόημα αυτής της κραυγής διαπέρασε όλες τις πτυχές της καθημερινής ζώνης και γειώθηκε σε όλα τα πεδία της καταπίεσης. Έγινε η κραυγή της ασφυξίας που προκαλεί ο κλοιός της αγοράς και του κράτους, ο οποίος εξελίχθηκε σε ακόμη πιο επιθετικό μέσω του κρατικού ολοκληρωτισμού και των διαταγμάτων για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Το «Μικρόπολις» γεννήθηκε από την εξέγερση του 2008 κι έγινε η πιο μαζική εδαφικοποιημένη πρόταση εξόδου από τις σχέσεις κυριαρχίας αλλά και προοπτική για την ζωή που θέλουμε στις πόλεις και τις γειτονιές μας. Τελευταία του παρακαταθήκη ήταν το πολυεπίπεδο «Δίκτυο Covid-19: Αλληλεγγύη Θεσσαλονίκης» . Από την πρώτη προσταγή του κράτους για παύση κάθε κοινωνικής λειτουργίας υπήρξε και η έμπρακτη αμφισβήτηση ότι ο συλλογικός δρόμος της αλληλοβοήθειας και της αυτοοργάνωσης είναι ένας δρόμος προοπτικής. Κόντρα στις πειθαρχήσεις του κυρίαρχου δεν αφήσαμε το μονοπώλιο των ζωών μας στην αγορά και το κράτος. Υψώσαμε τις συλλογικές μας αντιστάσεις παίρνοντας την υγεία στα χέρια μας. Δείξαμε ότι μπορούμε να μείνουμε στην κοινότητα και στη γειτονιά, ότι υπεύθυνα και με ασφάλεια μπορούμε να ανοίξουμε δρόμους μέσα στα αδιέξοδα της κρατικής διαχείρισης και ότι η ματιά της μιας, απέναντι στον άλλον, χωρίς διαχωρισμούς και διακρίσεις, είναι η μόνη εγγύηση της ύπαρξης.

Έτσι τώρα και ο νέος χώρος ως συνέχειά του ήταν αδύνατον να δημιουργηθεί εκ του μηδενός, αφού γνωρίζουμε πια καλά πως κοινωνικός κινηματικός χώρος νοείται μόνο ως έδαφος που αυτοθεσμίζεται εντός και διαμέσου της κοινωνίας, εντός και διαμέσου της κινηματικής διαδικασίας. Με άλλα λόγια, χώρος ανοικτός στις προκλήσεις που επιφυλάσσει η κυκλοφορία των αγώνων και συνάμα ανοικτός στην καθεμιά και στον καθένα που αντιστέκεται στον κλοιό της κυρίαρχης εξουσίας.

ΑΝΑΣΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ λοιπόν: Στόχος του νέου αυτοδιαχειριζόμενου εγχειρήματος αποτελεί να δημιουργήσει το έδαφος για εξωστρεφή κοινωνική και πολιτική δράση των ομάδων και των ατόμων που το απαρτίζουν, πάντα με αντι-ιεραρχικά στοιχεία και πέρα από κρατικούς οργανισμούς και ΜΚΟ. Αυτή αποτελεί και η βασική αρχή του χώρου. Η μεγάλη εμπειρία του Μικρόπολις μας δείχνει ότι τα εγχειρήματα, όσο σημαντικό έργο και να παράγουν σε νοήματα και ως έμπρακτα παραδείγματα πέρα από την αγορά και το κράτος, χρειάζεται να ξεφεύγουν από την εσωστρέφεια και τον ιδρυματισμό και να βγαίνουν στον δημόσιο χώρο, εκεί όπου γεννάται η αντίσταση, η κοινωνικοποίηση των προταγμάτων ως αμφισβήτηση προς το υπάρχον και οι αγώνες χειραφέτησης.

Η αμεσοδημοκρατική συνέλευση του χώρου ασχολείται κυρίως με πολιτικές δράσεις εντός κι εκτός του χώρου. Με κύρια απεύθυνση δηλαδή, την ίδια την κοινωνία και την διάδοση των κινημάτων και των αγώνων. Στη συνέλευση συμμετέχουν άτομα και ομάδες που επιθυμούν να δραστηριοποιηθούν στο πεδίο αυτό, έξω από μικροπολιτικούς ανταγωνισμούς με ξεκάθαρη θέση μέσα στις διαδικασίες της συνέλευσης και στον ίδιο το χώρο.
Συμμετέχουν ομάδες και εγχειρήματα όπως: Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης, Ομάδα Ψυχικής Υγείας Covid-19: Αλληλεγγύη Θεσσαλονίκης, Απάλευτος Α.Σ.(πρώην Micropolis kick box), Copwatch.gr, Εργαστήρι Κεραμικής Γαία +980°C, κολεκτίβα μεταξοτυπίας και παραμένει ανοιχτός σε άτομα και εγχειρήματα που θέλουν να συστεγαστούν με τις παραπάνω βάσεις, όπως τέθηκαν.

Συνέλευση κάθε Δευτέρα στις 18:00.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ
Για να πάρουμε τις δικές μας ανάσες ελευθερίας, μέσα στον κόσμο της καταπίεσης, της πατριαρχίας, της εκμετάλλευσης και της αδικίας.

RESPIRO DI LIBERTA

*Ευχαριστούμε τον χώρο του InfoLibre για την φιλοξενία των ομάδων για όσο καιρό δεν υπήρχε στέγη για τις συνελεύσεις και τις δράσεις τους.




Κάτι είναι σάπιο στο «βασίλειο» της Αμερικής

Εισαγωγικό σημείωμα

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την αφήγηση συντρόφων από το αντιφασιστικό κίνημα της περιοχής Lehigh Valley της Πενσυλβάνιας για το πώς βίωσαν τα γεγονότα της αντιφασιστικής συγκέντρωσης που πραγματοποιήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ, την Ουάσινγκτον.

Αν και τόσο η πορεία όσο και τα διάφορα γεγονότα πέριξ της διαδραματίστηκαν πριν από μερικές εβδομάδες, την ώρα που μεταφραζόταν αυτό το κείμενο, αλλά και καθ’ όλο το διάστημα που μεσολάβησε, στις ΗΠΑ το πολιτικό κλίμα γινόταν όλο και πιο τεταμένο.

Τα πρωτοφανή γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 6 Ιανουαρίου στην πρωτεύουσα, με υποστηρικτές του Τραμπ, δεξιούς εξτρεμιστές και μέλη φασιστικών ομάδων να εισέρχονται στο Καπιτώλιο και να προκαλούν επεισόδια και εικόνες άνευ προηγουμένου, δεν ήταν κάτι που μας εξέπληξε απόλυτα.

Κατ’ αρχάς αξίζει να αναφέρουμε ότι στις 6 Ιανουαρίου εκτυλίσσονταν παράλληλα τρία διαφορετικά, σημαντικά πολιτικά γεγονότα.

Πρώτον, αναμέναμε τα αποτελέσματα από την καταμέτρηση ψήφων στη πολιτεία της Georgia για την ανάδειξη γερουσιαστών, με το αποτέλεσμα να κρίνει το ποιο κόμμα θα είχε τον έλεγχο της Γερουσίας, του δεύτερου νομοθετικού σώματος των ΗΠΑ∙ τελικά επικράτησαν οι Δημοκρατικοί. Δεύτερον, το Κογκρέσο θα ψήφιζε για την επικύρωση της εκλογικής νίκης του Τζο Μπάιντεν, με την ψηφοφορία τελικώς να διακόπτεται εξαιτίας των γνωστών γεγονότων. Και τρίτον, ήταν σε εξέλιξη η εδώ και καιρό προγραμματισμένη συγκέντρωση των υποστηρικτών του Τραμπ έξω από το Καπιτώλιο. Αυτό που συνειδητοποιήσαμε από τα γεγονότα και την πορεία της 12ης Δεκεμβρίου ήταν ότι τελικά η ακροδεξιά στην Αμερική έχει κερδίσει πολύ έδαφος, και οι φόβοι που επικρατούσαν εδώ και μεγάλο διάστημα για κλιμάκωση της έντασης εν τέλει επιβεβαιώθηκαν.

Ύστερα από τη δολοφονία του Φλόιντ, και όσο πλησίαζαν οι εκλογές, οι πολιτικές συγκρούσεις τόσο στο επίπεδο των κομμάτων εξουσίας όσο και σε επίπεδο κινημάτων γινόντουσαν όλο και πιο έντονες. Συναφώς είναι γεγονός ότι τις λέξεις «εμφύλιος» και «πόλεμος» τις άκουγες όλο και πιο συχνά όταν άνοιγες κάποια πολιτική κουβέντα, και όλες οι πλευρές προετοιμάζονταν και προετοιμάζονται για πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις. Οι φασίστες και η άκρα δεξιά βρήκαν μια χρυσή ευκαιρία να στοιχηθούν πίσω από την ακραία ρητορική ενός εξουσιομανή προέδρου, που έχει διχάσει σε μεγάλο βαθμό τη χώρα, να τελούν σε μια κατάσταση συνεχούς ετοιμότητας και κυριολεκτικά να διψάνε για αίμα -το βιώσαμε και το είδαμε με τα μάτια μας- προκειμένου να υπερασπιστούν τόσο τον «πρόεδρό» τους όσο και τα τις εθνικιστικές τους ιδέες και όσα αυτές συνεπάγοντα. Από την άλλη πλευρά, το αντιφασιστικό κίνημα στις ΗΠΑ ψάχνει να βρει τον προσανατολισμό του και με παρακαταθήκη τις κινητοποιήσεις μετά τον θάνατο του Φλόιντ, οργανώνεται και προσπαθεί να κερδίσει πολιτικό χώρο και λόγο. Ο αμερικανικός λαός δεν έχει βιώσει στο πετσί του φασιστικά καθεστώτα (ούτε δικτατορίες) και ως εκ τούτο στις συνειδήσεις του κόσμο δεν υπάρχουν εγγεγραμμένες τέτοιες εμπειρίες και αφηγήσεις. Πολλοί από αυτούς που είδαμε να εισβάλουν στο Καπιτώλιο ίσως να μην ξέρουν καν τι σημαίνει φασισμός ή εθνικισμός∙ παρακινούνται ωστόσο από άλλες δυνάμεις που ίσως να είναι και πιο δύσκολο να τις εντοπίσουμε και να τις αναχαιτίσουμε. Μπορεί η Κου Κλουξ Κλαν και οι απόγονοί της να τρομοκρατούσαν και να συνεχίζουν να τρομοκρατούν τις μειονότητες, αλλά πότε δεν αποτέλεσαν πλειοψηφικό ρεύμα.

Ο Τραμπ και να μην κατορθώσει το ανήκουστο παραμένοντας γαντζωμένος στην εξουσία παρά το εκλογικό αποτέλεσμα, θα έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα περίεργο νέο-φασιστικό εξτρεμιστικό κίνημα και αφήγημα με το όποιο δύσκολα θα ξεμπερδέψει ο αμερικανικός λαός. Επίσης δύο πράγματα είναι ξεκάθαρα όλη αυτή την περίοδο. Πρώτον, ότι στην κυριολεξία οι ΗΠΑ είναι χωρισμένες στα δύο, με το στρατό προς το παρόν να φαίνεται πως δεν είναι διατεθειμένος να ακολουθήσει κάποιο απονενοημένο διάβημα του προέδρου, αλλά από την άλλη να υπάρχουν και αρκετές παραστρατιωτικές οργανώσεις με διασυνδέσεις που και θέλουν και είναι έτοιμες να κατέβουν στο δρόμο. Δεύτερον, ότι μιλάμε για μια νέα εποχή κοινωνικών και αντιφασιστικών κινημάτων στις ΗΠΑ που παρόλο τον μέχρι τώρα αρνητικό πολλές φορές συσχετισμό δυνάμεων, υπάρχει πολύς κόσμος, και ειδικά νέοι, που είναι διατεθειμένοι να βουτήξουν κατευθείαν στα βαθιά, χωρίς να διαθέτουν μια σαφή πολιτική πυξίδα∙ εντούτοις φαίνεται πως είναι διατεθειμένοι να υπερασπιστούν με κίνδυνο ακόμη και της ζωής τους έναν κόσμο και μια Αμερική διαφορετική. Τέλος, και αυτό είναι προσωπική μου άποψή, δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ σε πολιτική και κοινωνική κρίση, αλλά ολόκληρο το οικοδόμημα του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού∙ απλώς στην περίπτωση της Αμερικής αντιφάσεις και πολιτικές εξελίξεις συμπυκνώνονται συχνά καλύτερα, ενώ και όλα τα βλέμματα είναι συνεχώς στραμμένα προς αυτή την πλευρά του Ατλαντικού.

Πέρα από το πώς θα εξελιχθούν πολιτικά τα πράγματα στις ΗΠΑ, τα κινήματα όχι μόνο εδώ άλλα και παντού πρέπει να βρουν απαντήσεις στις σύγχρονες προκλήσεις, να φύγουν, αν χρειαστεί, μακριά από τις παραδοσιακές αφηγήσεις και να υψώσουν ανάστημα απέναντι στα τέρατα της εποχής μας, κι εμείς ως αντιεξουσιαστές απέναντι σε κάθε κράτος και εξουσία να ξαναβγούμε στους δρόμους και να πάρουμε ό,τι μας ανήκει. Κάτι κινείται στις ΗΠΑ και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από την ανάγκη του κόσμου να πάρει πίσω όσα ο καπιταλισμός και το κράτους τους έχει κλέψει.

ΥΓ1: Στις 7 Ιανουαρίου όσοι οπαδοί του Τραμπ και φασίστες που δεν κατάφεραν να πάνε στην Ουάσινγκτον, έκαναν συγκεντρώσεις έξω από τα καπιτώλια των Πολιτειών τους με αποτέλεσμα σε κάποιες περιοχές να υπάρξουν ξανά εντάσεις. Για παράδειγμα, στην πόλη Albany, που είναι η πρωτεύουσα της πολιτείας της Νέας Υόρκης, φασίστες πραγματοποίησαν συγκέντρωση έξω από το τοπικό καπιτώλιο (το οποίο προσπάθησαν και να καταλάβουν) και ήρθαν σε σύγκρουση με την ομάδα Skinheads Against Racial Prejudice και άλλους αντιφασίστες που παρενέβησαν για να τους εμποδίσουν, με αποτέλεσμα να υπάρχουν συλλήψεις συντρόφων.

ΥΓ2 Στις 10 Ιανουαρίου ομάδες δεξιών εξτρεμιστών, κάποιες απ’ τις οποίες πρωταγωνίστησαν στα επεισόδια της Ουάσινγκτον, διοργανώνουν σε συγκέντρωση στην πόλη της Νέας Υόρκης και τα τοπικά αντιφασιστικά κινήματα καλούν για ενισχύσεις από τις γύρω περιοχές.

Εισαγωγή

Η πρώτη φορά που αρκετοί άνθρωποι άκουσαν ή ενδιαφέρθηκαν να μάθουν για τα “ Proud Boys”, ήταν στο συλλαλητήριο , “ Unite the Right” (ΕΝΩΣΤΕ ΤΗ ΔΕΞΙΑ) που πραγματοποιήθηκε το 2017 στο Charlottesville της Βιρτζίνια. Ήταν μια από τις πρώτες εμφανίσεις μιας ομάδας, που πιο πριν ήταν δύσκολο να τους πάρει κάποιος σοβαρά υπόψιν. Μέσα σε όλα τα άλλα να αναφέρουμε ότι το όνομά τους είναι εμπνευσμένο από ένα τραγούδι της Disney, ότι απαιτούν από τα νεοσύλλεκτα μέλη να απαριθμούν εμπορικά σήματα δημητριακών ενώ δέχονται γροθιές από τους συναδέλφους τους ως τελετή μύησης και υιοθέτησαν την καθολική χειρονομία «Ok» ως «ειρωνικό» σημάδι λευκής δύναμης στα πρότυπα των συμμοριών του δρόμου.

Το όνομα είναι ανόητο, το εμπορικό σήμα τους είναι ανόητο και όλο αυτό είναι σχεδιασμένα κατ’ επιλογήν . Το μήνυμα της ομάδας είναι προσεκτικά σχεδιασμένο ώστε να ακούγεται κάπως σαν αδιάφορο-αβλαβη (αν όχι ειρωνικό και ακραίο) συντηρητισμό για τους αμύητους, ενώ στην πραγματικότητα προβάλλει βία και υπερ-εθνικισμό σε εκείνους που γνωρίζουν. Ακόμα, κι ενώ τα μέλη τους φωνάζουν για πιο ρητά-ξεκάθαρα μηνύματα λευκής ανωτερότητας, οι έγχρωμοι εκπρόσωποί τους χρησιμοποιούνται για εκτροπή από κατηγορίες μισαλλοδοξίας. Στερούμενα μια πιο εμπεριστατωμένη άποψη για τον φασισμό, πολλά από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης δέχονται αυτές τις αποκλίσεις τοις μετρητής.

Το Charlottesville (Σαρλοτσβιλ) ήταν τόσο μια ευκαιρία για να πρωτο εμφανιστούν τα Proud boys (Υπερήφανα Παλληκάρια), αλλά επίσης ήταν και μια ευκαιρία για την αναπτύξουν και να κάνουν δημόσιες σχέσεις. Αυτά την φορά το ειρωνικό χιούμορ των Proud Boys, ήταν ανεπαρκές για να κρύψει την μισαλλοδοξία τους. Μέλη της οργάνωσης “ Jews Will Not Replace US” (Οι Εβραίοι δεν θα μας αντικαταστήσουν), καθώς και άλλες ομάδες λευκων παραστρατιωτικών εθνικιστών ευθυγραμμίστηκαν με τα Proud Boys. Όταν ζητήθηκε από τον Τραμπ να σταθμίσει την βία που προκάλεσε η συγκεκριμένη ομάδα στο Charlotsville, γύρισε την κουβέντα, βρίσκοντας ως αποδιοπομπαίο τράγο για όλα όσο συνέβησαν το αντιφασιστικό κίνημα, ωθώντας ακόμη και τα mainstream (συστημικά-γενικά αποδεκτά) μέσα ενημέρωσης να καταδικάσουν την ψευδή ηθική ισοδυναμία. Από εκείνη την στιγμή, τα Proud Boys έχουν ορίσει με μεγαλύτερη σαφήνεια το ρόλο τους ως παραστρατιωτική δύναμη, που συντονίζει τα μέλη της έτσι ώστε να εμπλέκονται σε στοχευμένα περιστατικά βίας στους δρόμους εναντίων των πολιτικών τους αντιπάλων.

Αποτροπιασμένοι από τις εικόνες βίας που διαπράχθηκαν από τα Proud Boys και τις άλλες εξτρεμιστικές-ακροδεξιές ομάδες στο συλλαλητήριο “Million MAGA Rally” (ΣτΣ. MAGA είναι τα αρχικά του “Make America Great Again” Κάντε την Αμερική μεγάλη ξανά) τον περασμένο Νοέμβριο στην Washington DC, η ομάδα μας συνεννοήθηκε-αποφάσισε να υποστηρίξει τους κατοίκους της Washington στην προσπάθειά τους να αμυνθούν (για Δεύτερη φορά) ενάντια στην φασιστική απειλή. Τα Proud Boys, είχαν ήδη κάνει δημοσιεύσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που απειλούσαν την κοινότητα της Washington, δίνοντας υποσχέσεις ότι θα καθαρίσουν την πρωτεύουσα από τους πολιτικούς αντιπάλους.

Ξεκινήσαμε το πρωί από την κατεχόμενη περιοχή Lenape [1] στις 12 Δεκεμβρίου. Αυτό που ακολουθεί είναι ένας συλλογικός απολογισμός των επιτόπου εμπειριών μας, και μια ανάλυση των επιτυχιών και των αποτυχιών της κινητοποίησης αυτής.

Αναφορά κινητοποίησης

H ομάδα μας έφτασε στην Ουάσιγκτον λίγο μετά από τις 11 μμ. Κατά το μεσημέρι, η πλειοψηφία των Proud Boy και πλήθος υποστηρικτών του δόγματος MAGA [2], είχε συσπειρωθεί γύρω από πρωτοβουλίες (καθοδηγούμενος και από θεωρίες συνωμοσίας) όπως την «stop the steal» (σταματήστε την κλοπή της Προεδρίας) που διεξήχθησαν σε διαφορετικό σημείο στην πόλη. Βαδίσαμε σαν ομάδα προς την Black Lives Matter (στο εξής BLM), όπου είδαμε έναν μεγάλο αριθμό αστυνομικών δυνάμεων, οχημάτων του δήμου και διαφόρων τύπων διαχωριστικά εμπόδια αλλά μόνο ελάχιστους ακροδεξιούς διαδηλωτές. Στην διαδρομή μας προς την πλατεία , η ομάδα μας ήταν ντυμένη διακριτικά και δεν τράβηξε καθόλου την προσοχή ούτε της αστυνομίας, ούτε των ακροδεξιών.

Ερχόμενοι από τη βόρεια πλευρά, προσπεράσαμε ένα μπλόκο της αστυνομίας που βρίσκονταν επί της οδού K street, για να ενωθούμε με μια αντιφασιστική ομάδα, περίπου 300 ατόμων οι οποίοι βρίσκονταν επί της πλατείας. Από τους αντιφασίστες που ήταν παρόντες, η πλειοψηφία ήταν ντυμένοι στα μαύρα, φορώντας κάποια μορφή πανοπλίας και κρατώντας μια σημαία ή ασπίδα. Μια αξιοσημείωτη εξαίρεση ήταν οι διοργανωτές του Refuse Fascism (Αρνηθείτε το φασισμό), οι οποίοι ήταν ντυμένοι με κανονικά ρούχα του δρόμου και έφεραν πινακίδες με συνθήματα κατά του Trump. Ήταν σαφές ότι η πλειοψηφία που ήταν παρόντες ήταν διαδηλωτές που ήταν διατεθειμένοι να υπερασπιστούν την κοινότητα με κάθε απαραίτητο μέσο. Η προοδευτική λευκή κοινότητα που αποτελεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού της DC απουσίαζε εμφανώς. Η πλατεία ήταν σποραδικά γεμάτη.

Νωρίτερα την ίδια μέρα οι αστυνομικές δυνάμεις της περιοχής είχαν σχηματίσει φράγματα σε όλες τις εξόδους της πλατείας, εμποδίζοντας πολλές φορές μέλη και διαδηλωτές του αντιφασιστικού κινήματος να εισέλθουν στον χώρο. Αυτό συνέβη και κατά την άφιξη μας, δημιουργώντας μια περίπλοκη κατάσταση. Οι περισσότεροι ακροδεξιοί διαδηλωτές εμποδίστηκαν από το να περάσουν στην πλατεία, όπου προηγουμένως είχαν βανδαλίσει μνημεία προς τιμήν έγχρωμων που είχαν σκοτωθεί από αστυνομικούς. Έμειναν λοιπόν λίγοι-ες αντιφασίστες-τριες να υπερασπίζονται την πλατεία, που βρίσκονταν στο έλεος των αστυνομικών που έκαναν συλλήψεις οποιαδήποτε ώρα και στιγμή ήθελαν και για οποιονδήποτε λόγο, πραγματικό ή φανταστικό. Τελικά, αργότερα το απόγευμα, η αστυνομία προχώρησε σε συλλήψεις διαδηλωτών.

Αφήνοντας αυτά κατά μέρος, οι ώρες που περάσαμε στην πλατεία μεταξύ 12μμ-4μμ κύλησαν αρκετά ήσυχα. Εξαιρέσεις στην ήρεμη αυτή κατάσταση ήταν 2-3 περιστατικά όπου μια ομάδα ακροδεξιών διαδηλωτών βάδιζαν περιμετρικά της πλατείας, εκτοξεύοντας προσβλητικά σχόλια και προσπαθώντας να προκαλέσουν τους αντιφασίστες-τριες να περάσουν τους αστυνομικούς και να έρθουν σε σύγκρουση μαζί τους. Κάθε φορά που συνέβη αυτό, περίπου μισό από το συγκεντρωμένο πλήθος ανταποκρίνονταν στις προκλήσεις και πήγαν προς το μέρος τους και έτσι ψεκάστηκαν με σπρέι πιπεριού από τους αστυνομικούς. Παρόλα αυτά οι ομάδες ακροδεξιών διαδηλωτών δεν κατάφεραν να περάσουν το μπλόκο της αστυνομίας. Ωστόσο, υπάρχει ένας μικρός αριθμός μεμονωμένων υποστηρικτών του MAGA που πέρασαν από το BLM Plaza. Κάποια από αυτούς έκαναν ζωντανή μετάδοση με τα κινητά τους, αλλά δεν αποτελούσαν φυσική απειλή.

Πλην αυτών των περιστατικών, την περισσότερη ώρα μας την περάσαμε συνομιλώντας με άλλους συντρόφους από την γύρω περιοχή για διάφορα περιστατικά ακροδεξιών κινημάτων και επιθέσεων, τα οποία έχουν γίνει γνωστά μέσα από τα μέσα ενημέρωσης. Επίσης παρακολουθούσαμε τις τυχόν αλλαγές στον αριθμό, τη θέση και τον εξοπλισμό που είχε η αστυνομική δύναμη που περιέκλειε την πλατεία.

Παρά την έλλειψη επιθέσεων μεγάλης κλίμακας, η στασιμότητα και ο αποκλεισμός της πλατείας σε συνδυασμό με σποραδικές προσπάθειες μεθυσμένων ανοργάνωτων διαδηλωτών των Proud Boys να προκαλέσουν φασαρίες, οδήγησαν σε μια μεγάλη ένταση. Παρόλα αυτά εκείνη τη στιγμή πήγαμε να πάρουμε να φάμε κάτι μιας και γνωρίζαμε ότι αργότερα τα πράγματα θα δυσκόλευαν αρκετά. Στο χρονικό διάστημα που προσπαθούσαμε να ανασυνταχτούμε, υπήρχαν ήδη δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο ότι έγιναν επιθέσεις κατά των αντιφασιστών διαδηλωτών από τους Proud Boys στο πάρκο του McPherson . Ενώ δεν ήμασταν παρόντες για αυτήν την αντιπαράθεση, μια άλλη αναφορά που γράφτηκε από συντρόφους από το Πίτσμπουργκ κάλυψε καλά το γεγονός.

Γύρω στις 6μμ βγήκαμε πάλι στο δρόμο με κατεύθυνση την πλατεία BLM,όπου βρισκόταν οι σύντροφοι-σσες που καλούσαν σε βοήθεια. Είναι αλήθεια ότι αυτή την φορά υπήρχε πολύ μεγαλύτερη περιουσία των Proud Boys και πολιτοφυλακών σε όλο το κέντρο της πόλης. Επιλέξαμε την διαδρομή πολύ προσεκτικά κάνοντας ότι μπορούσαμε για να αποφύγουμε τις ομάδες των φασιστών. Πιρίν προσεγγίσουμε την πλατεία BLM, είδαμε ένα μπλοκ διαδηλωτών το οποίο αποτελούνταν από περίπου 100 άτομα. Σκεπτόμενοι ότι οι δρόμοι δεν ήταν αρκετά ασφαλείς ενωθήκαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσε με το μπλοκ, το όποιο στην κεφαλή του είχε ένα πανό το οποίο έγραφε “Fuck the proud boys”, κι εκείνη την στιγμή είχε σταματήσει για λίγα λεπτά στη μέση του δρόμου φωνάζοντας συνθήματα.

Έπειτα από μερικά λεπτά ξεκινήσαμε να οδεύουμε προς την πλατεία BLM. Λόγω της πανδημίας, υπήρχαν πολύ λίγοι πεζοί στο δρόμο. Μερικά τετράγωνα παρακάτω, κάποιοι από τους Proud boys, επιτέθηκαν σε συντρόφους στην άκρη του μπλοκ μας. Μετά την αρχική αψιμαχία, οι αντιφασίστες δημιούργησαν ένα τείχος προστασίας το οποίο οι φασίστες δεν μπορούσαν να διαπεράσουν. Οι αντιφασίστες χτυπούσαν μεταλλικές πινακίδες κάνοντας θόρυβο ενώ οι φασίστες έβριζαν με άσχημο τρόπο φωνάζοντας δυνατά προς το μπλόκ μας. Σε κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια της αντιπαράθεσης, ένα πυροτέχνημα εξερράγη στο δρόμο (προερχόμενο από την δική τους μεριά), το οποίο ωστόσο δεν ήταν αρκετό να προκαλέσει ζημιά στον σχηματισμό μας. Μετά τις άκαρπες προσπάθειες των φασιστών, ήρθαν οι αστυνομικοί σχηματίζοντας ένα τείχος με τις μηχανές-ποδήλατα ανάμεσα μας.

Αποκλεισμένοι τώρα από τους φασίστες, αλλάξαμε την κατεύθυνση μας πάλι όμως με στόχο να προσεγγίσουμε την πλατεία BLM. Η αστυνομία μας ακολουθούσε από πίσω ελέγχοντας όσους βρίσκοντας στο πίσω μέρος του σχηματισμού μας. Αυτό επηρέασε αρνητικά τη δυνατότητά μας να μείνουμε ενωμένοι. Στη συνέχεια, μια ομάδα από τους Proud Boys, οι οποίοι βρίσκονταν ένα σχεδόν τετράγωνο πιο πίσω, έψαχνε να βρει τρόπο να παρακάμψει την αστυνομία και να επιτεθεί στο μπλοκ μας. Ήταν εκείνη τη στιγμή που οι φασίστες άρχισαν να κάνουν την παρουσία τους πιο αισθητή. Αυτό που είχαμε δει νωρίτερα ήταν απλά ένα μικρό κομμάτι περίπου χιλίων ακροδεξιών και νεοφασιστών οι οποίοι κινούμενοι στο κέντρο, εκφόβιζαν κατοίκους και γενικά επιτίθεντο σε οποιονδήποτε θεωρούσαν πολιτικά εχθρό.

Όλοι είχαμε τα μάτια μας ανοιχτά για ομάδες από τους Pride boys, τους οποίους δεν ήταν δύσκολο να τους ξεχωρίσεις. Κάθε λίγο βλέπαμε φασίστες πολύ κοντά στο δικό μας μπλόκο. Καταπολεμήσαμε μερικές μεμονωμένες επιθέσεις στις πλευρές και στο πίσω μέρος του μπλοκ μας, ενώ περιηγηθήκαμε στους δρόμους τους πόλης όπου και επικρατούσε μια σύγχυση μεταξύ των φασιστών, των αντιφασιστών και της αστυνομίας .Το περιβάλλον αυτό δημιούργησε νέο πρόβλημα. Θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε πιο ισχυρό τείχος απέναντι στους φασίστες, πράγμα το οποίο θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί αν οι αντίπαλοι δεν επιτίθονταν από όλες τις πλευρές.

Μόλις λίγα τετράγωνα μακριά από την πλατεία, ξανά βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια ομάδα 400-500 περίπου ακροδεξιών -εξτρεμιστών. Έπειτα ξέσπασε μια μάχη με τους αντιφασίστες-τριες να σχηματίζουν τείχος προστασίας έναντι των επιθέσεων. Έγινε χρήση σπρέι πιπεριού – τη στιγμή αυτή κάποιοι από την ομάδα μας μπήκανε στη μέση προκείμενου να παρέχουν ιατρική βοήθεια σε κάποιον που δέχθηκε χτυπήματα και χημικά. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του συντρόφου, η ιατρική υποστήριξη που υπήρχε στο μπλοκ μας έδρασε άμεσα .

Μετά τις αρχικές επιθέσεις, η αστυνομία σχημάτισε μια διαχωριστική γραμμή με τις μηχανές ανάμεσα στα γκρουπ. Πάνω στην ώρα που είχαμε προσανατολιστεί προς τον μεγαλύτερο όγκο των φασιστών, ακούσαμε κραυγές και φασαρία. Άλλη μια διαμάχη ξέσπασε πίσω μας.

Ενώ είχαμε εστιάσει την προσοχή μας στην ομάδα των 500 φασιστών, μια άλλη μικρότερη ομάδα των proud boys μας παρακολουθούσε ενώ βρίσκονταν πίσω από παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Ένα μέλος της ομάδας μας , προσπέρασε το μπλόκο και είδε μέλος των proud boys να χτυπά ένα σύντροφο, να τον γρονθοκοπά ενώ ήταν ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο προσπαθώντας να αποφύγει τα χτυπήματα. Ένας άλλος διαδηλωτής παρέμβηκε και χτύπησε τον φασίστα με τη σημαία του και ευτυχώς κατάφερε να σταματήσει την επίθεση. Οι φασίστες όμως που προηγουμένως επιτέθηκαν στον σύντροφο θέλανε να πάρουν το αίμα τους πίσω και να ξανά επιτεθούν τον διαδηλωτή. Όμως ευτυχώς παρέμβηκαν σύντροφοι-σσες και βοήθησαν τον διαδηλωτή να σταθεί στα πόδια του και να μπει πάλι μέσα στο μπλοκ. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, ο αντιφασίστας που δέχτηκε τα χτυπήματα, χρειάζονταν άμεσα ιατρική βοήθεια και για αυτό δημιουργήθηκε γύρω του μια ασπίδα προκειμένου να προστατευτεί από τις επιθέσεις των φασιστών.

Με την αψιμαχία να έχει περιοριστεί κυρίως από το μπλοκ μας ήρθε η αστυνομία και δημιούργησε για ακόμη μια φορά μια γραμμή μεταξύ ημών και των φασιστών που εκτείνονταν σε όλο τον δρόμο βάζοντάς μας στη μέση. Ήμασταν παγιδευμένοι.

Ενισχύσαμε την μπροστινή πλευρά του μπλοκ μας απέναντι στα proud boys και τους ακροδεξιούς εξτρεμιστές, αφήνοντας έτσι την πίσω πλευρά ανυπεράσπιστη παρά μόνο με κάποιους συντρόφους-σσες που κρατούσαν σημαίες ή και τίποτα. Ο κίνδυνος ήταν εμφανής. Τα proud boys διψούσαν κυριολεκτικά για αίμα. Αντιμετωπίζαμε με επιτυχία μικρές επιθέσεις όλο το βράδυ αλλά αυτό που συνέβαινε ήταν στην ουσία κάτι τελείως διαφορετικό. Μας ξεπερνούσαν σε αριθμό και ούτε η τακτική και η τύχη μπορούσε να μας βοηθήσει όσο ήμασταν περικυκλωμένοι. Η απειλή από τα proud boys ήταν τόσο εμφανής που για πρώτη φορά η αστυνομία γύρισε την πλάτη σε μαύρο μπλοκ.

Έπειτα από μερικά έντονα λεπτά, ήρθαν να μας βρουν και οι σύντροφοι που είχαν τραυματιστεί – μόνο ελαφρώς και δύο στον αριθμό τραυματίες. Το μπλοκ μας διατήρησε την αμυντική στάση αλλά ωστόσο δεν ήρθαμε αντιμέτωποι με άλλη επίθεση από την πλευρά των φασιστών. Η αστυνομία ακολουθώντας εντολές έδωσε ένα ηχηρό μήνυμα ότι δεν θα γίνει σφαγή στους δρόμους της πρωτεύουσας. Οι proud boys ήταν αναστατωμένοι και μπερδεμένοι. Για πρώτη φορά η αστυνομία δεν εντάχθηκε μαζί τους και όσοι προσπάθησαν να περάσουν το τείχος τους αντιμετωπίστηκαν με σπρέι πιπεριού.

Κατά τις 9 μ.μ. ήρθαν και άλλες αστυνομικές δυνάμεις διώχνοντας πιο πίσω τους proud boys αφήνοντας μας χώρο. Αργότερα η αστυνομία συνόδεψε τους διαδηλωτές στην πλατεία όπου βρεθήκαμε και με τα άλλα μικρά γκρουπ αντιφασιστών που βρίσκονταν ήδη εκεί.

Τώρα πίσω στην πλατεία ΠΛΑΖΑ, η αστυνομία διατήρησε τη θέση της μόνο που τώρα δεν άφηνε αντιφασίστες διαδηλωτές να φύγουν από τον χώρο. Μείναμε πάλι κολλημένοι στη θέση αυτή αφήνοντας φασίστες στους δρόμους να ψάχνουν για μεμονωμένους διαδηλωτές του κινήματος BLM, ή μετανάστες ή μέλη της LGBT+ κοινότητας. Μάθαμε επίσης ότι εκκλησίες των μαύρων υπέστησαν βανδαλισμούς την ώρα που εμείς είχαμε καθηλωθεί στην πλατεία.

Ξεκουραστήκαμε στην πλατεία σχεδιάζονταν την επόμενη μας κίνηση. Κάποιος από το γκρουπ μας είχε τραυματιστεί στο πόδι και έτσι δεν μπορούσε να συνεχίσει την πορεία χωρίς να χειροτερέψει η κατάστασή του. Μετά από μια γεμάτη ώρα που είχαμε καθηλωθεί στην πλατεία, η αστυνομία άρχισε να μας επιτρέπει να φύγουμε από τον χώρο. Βρήκαμε την ευκαιρία να φύγουμε και να επιστρέψουμε στα καταλύματά μας για να ξεκουραστούμε αποφεύγοντας τους ακροδεξιούς στον δρόμο της επιστροφής. Αφού συζητήσαμε μεταξύ μας τι έγινε κατά τη διάρκεια που είχαμε χωριστεί, τελειώσαμε τη μέρα μας.

Βίντεο: https://twitter.com/BGOnTheScene/status/1337984902898348032

Ανάλυση

Τα γεγονότα της 12ης Δεκεμβρίου (στο εξής D12) όπως έχουν αναφερθεί απαιτούν μια προσεκτική επανεξέταση των στρατηγικών άμυνάς μας και των τακτικών που χρησιμοποιούνται από τους αντιφασίστες-τριες. Η κινητοποίηση ήταν, σε μεγάλο βαθμό, μια αποτυχία. Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι ενήργησαν με απόλυτη γενναιότητα και αλληλεγγύη μεταξύ τους. Πρέπει να αποδεχτούμε αυτήν την ήττα συλλογικά, ώστε να μπορέσουμε να μάθουμε από αυτήν, και να προχωρήσουμε προς μια πιο αποτελεσματική αντίσταση ενάντια στη φασιστική βία.

Προσπάθειες κινητοποίησης

Η έλλειψη αριθμών ήταν το πιο προφανές ζήτημα που αντιμετωπίσαμε στο D12. Το αντιφασιστικό σώμα δεν ξεπέρασε ποτέ τα πεντακόσια άτομα σε όλη την πόλη, σε σύγκριση με χιλιάδες ακροδεξιούς διαδηλωτές (1500-200 ίσως και παραπάνω),που εμφανίστηκαν με πολεμικές διαθέσεις. Οι προοδευτικοί, οι δημοκρατικοί σοσιαλιστές και τα οργανωμένα σωματεία εργαζομένων απουσίαζαν. Μόνο το ριζοσπαστικό [3] (αναρχικοι-αντιεξουσιαστες) στοιχείο εμφανίστηκε κατά κύριο λόγο στους δρόμους της πόλης. Παρόλο που είναι εύκολο να κατηγορήσουμε αυτές τις ομάδες για μη εμφάνισή τους, μπορεί να είναι πιο εποικοδομητικό να αναλύσουμε πώς οι ριζοσπάστες προσπάθησαν κατεβάσουν τον κόσμο στο δρόμο.

Καλώντας τους Φιλελεύθερους και τους Προοδευτικούς στο δρόμο

Παρατηρήσαμε αντιφασιστικές προσπάθειες κινητοποίησης στο Twitter, το Instagram και το Its Going Down Podcast. Οι περισσότερες από τις προσπάθειες που έγιναν για να πείσουν τον κόσμο να εμφανιστεί στον δρόμο, διαμορφώθηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε είτε να τους δημιουργούν το αίσθημα της ντροπής ( αν δεν κατέβουν στον δρόμο) ή να προσδώσουν μια αίσθηση καθήκοντος. Ενώ καταλαβαίνουμε αυτές τις προοπτικές, ούτε το να δημιουργείς ένα αίσθημα ντροπής ούτε η άμεση έκκληση προς το καθήκον είναι ιδιαίτερα καλοί παρακινητές για άμεση δράση.

Εάν έρχεστε εδώ για να με βοηθήσετε, χάνετε το χρόνο σας. Εάν έρχεστε επειδή η

απελευθέρωσή σας είναι συνδεδεμένη με τη δική μου, τότε ας συνεργαστούμε.- Lilla Watson

Οι ριζοσπάστες μπορούν καλύτερα να κινητοποιήσουν λιγότερο μαχητικές ( με την στρατιωτική έννοια) ομάδες σε δράση ενάντια στην επικείμενη φασιστική απειλή, αποδεικνύοντας ότι η ελευθερία όλων είναι συνδεδεμένη με την ελευθερία ομάδων πιο περιθωριοποιημένων από τη δική τους. Ο Φασισμός είναι ένας ολοκληρωτισμός που καταβροχθίζει τα πάντα και σπρώχνει περιθωριακές ομάδες στα άκρα ενώ κατά τη διαδικασία στοχοποιεί ακόμα περισσότερες ομάδες. Δεν εκμεταλλεύεται μόνο τις υπάρχουσες προκαταλήψεις για τον καθαρισμό του Έθνους, αλλά δημιουργεί νέες καθώς προσπαθεί να αποκτήσει και να εδραιώσει την εξουσία. Το να ξεκαθαρίσουμε την απειλή που θέτει ο φασισμός σε προνομιακές ομάδες πληθυσμού , μπορεί να είναι μια καλύτερη στρατηγική από το να δημιουργειται ο μύθος ότι οι προνομιούχοι άνθρωποι είναι «ασφαλείς» από τη φασιστική απειλή, και επομένως θα βοηθούσαν μόνο τις περιθωριοποιημένες ομάδες από μια ηθικολογική αίσθηση ντροπής ή υποχρέωσης. Εξάλλου, θέλουμε συνεργούς, όχι συμμάχους.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΎΨΟΥΜΕ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ

Θα επωφελούμασταν από την προσεκτική μελέτη της επιτυχούς οργάνωσης και κινητοποίησης άλλων προσπαθειών, όπως αυτή του Popular Mobilization PDX (Pop Mob) [ΛΑΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ]. Η κίνηση αυτή εστιάζει για παράδειγμα σε αυτό το μέρος του πληθυσμού που λέγεται “καθημερινοί αντιφασίστες” – λιγότερο μαχητικοί, λιγότερο ριζοσπαστικοί σύντροφοι που ωστόσο εξακολουθούν να θέλουν να αντιταχθούν στη φασιστική οργάνωση στις κοινότητές τους, αλλά χωρίς να συμμετέχουν απαραίτητα σε μάχες που γίνονται στο δρόμο ή να ενταχθούν σε ένα black bloc. Αυτοί οι “καθημερινοί αντιφασιστές” συνδέουν το αντιφασιστικό κίνημα με τις κοινότητες στις οποίες δραστηριοποιούνται και πολλές φορές παρέχουν κάλυψη για αρκετούς αγωνιστές και αρκετές αγωνίστριες. Με τη σειρά τους, συχνά ριζοσπαστικοποιούνται μέσω της εμπειρίας της φασιστικής βίας.

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΩΝ ΜΑΥΡΩΝ

Στο D12, τα Proud Boys πέρασαν μια γραμμή που δεν είχαν περάσει ποτέ καθώς βανδαλίστηκαν πολλές ιστορικές εκκλησίες της μαύρης κοινότητας της πόλης. Πρόκειται για μια νέα εξέλιξη, καθώς τα υπέρ-χριστιανικά μηνύματα της ακροδεξιάς συνήθως οδηγούν τα μέλη τους μακριά από την καταστροφή εκκλησιαστικών χώρων. Εάν μία εικόνα παραμείνει στη μνήμη του κοινού μετά την πορεία D12, είναι η εικόνα όπου έξω από την εκκλησία “ DC Asbury United Methodist Church” [ΕΚΚΛΗΣΊΑ ΜΕΘΟΔΙΣΤΏΝ] τα Proud Boys έκαιγαν το πανό του κινήματος BLM , φωνάζοντας και πανηγυρίζοντας.

Η εκκλησία παραμένει ένας από τους βασικούς τόπους συνάντησης (και πηγή οικονομικής και κοινωνικής υποστήριξης) για πολλές μαύρες κοινότητες σε αυτό που ονομάζουμε Ηνωμένες Πολιτείες, και ως εκ τούτου πρέπει να προστατευτούν. Οι ακροδεξιοί εξτρεμιστές που κλιμάκωσαν τις τακτικές εκφοβισμού τους σε έναν τέτοιο στόχο, απαιτούν απάντηση εκ μέρους του αντιφασιστικού κινήματος .Οι αντιφασιστικοί διοργανωτές που υπερασπίστηκαν την πλατεία BLM πρέπει να έρθουν σε επαφή με αυτές τις εκκλησίες για να δημιουργήσουν ένα συνασπισμό ενάντια στην αυξανόμενη φασιστική απειλή. Ένας τέτοιος συνασπισμός θα προωθούσε την άμυνα μας σε πολλά μέτωπα- (1) ενίσχυση των συνδέσεων με λιγότερο ριζοσπαστικά τμήματα της κοινότητας προς μια «καθημερινή αντιφασιστική» κουλτούρα,(2) βελτίωση των αριθμών μας στο δρόμο όταν ανταποκρίνονται σε ακροδεξιές κινητοποιήσεις, και (3) προωθώντας την μετουσιωτική εμπειρία που είναι εγγενής στα πλαίσια της γνήσιας αλληλεγγύης με τους γείτονες σου.

ΤΑΚΤΙΚΕΣ

Tο black Bloc

Το black bloc αποτελούσε την πλειοψηφία των δυνάμεών μας. Εάν η πορεία στις D12 ήταν μια διαμαρτυρία ενάντια στην αστυνομία, αυτό ίσως να συνιστούσε μια σημαντική νίκη. Ωστόσο, οι επιτυχημένες αντιφασιστικές κινητοποιήσεις απαιτούν αριθμούς, και συνήθως είναι πιο δύσκολο να συγκεντρώσεις αυτούς τους αριθμούς όταν οι διοργανωτές βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε τακτικές όπως αυτές του black bloc. Το black bloc πρέπει να θεωρείται ως ένα εργαλείο και όχι το μόνο εργαλείο.

Επίσης, το μπλοκ χωρίστηκε σε πολλές ομάδες όλη τη νύχτα, επιδεινώνοντας περαιτέρω το πρόβλημα που είχαμε με τη χαμηλή προσέλευση. Όπως περιγράφηκε παραπάνω, έγινε εξαιρετικά επικίνδυνο, με περίπου 100 αντιφασιστές να αντιμετωπίζουν εκατοντάδες Proud Boys. Σε κάθε περίπτωση όπου οι ακροδεξιοί εξτρεμιστές είναι αριθμητικά πολλοί περισσότεροι, θα συνιστούσα μια πιο προσεκτική συζήτηση κι έναν καλύτερο σχεδιασμό για την διάσπαση των μπλοκ μας, με την επιλογή αυτή να χρησιμοποιείται μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητο.

ΚΑΤΕΧΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΛΑΖΑ

Ο πρωταρχικός στόχος της δράσης ήταν να κρατηθεί το BLM Plaza καθαρό από φασίστες. Ως αποτέλεσμα, ήταν αρκετά εύκολο για την αστυνομία να συγκρατήσει-περιορίσει την μαχητική αντιφασιστική απάντηση, ενώ παράλληλα να επιτρέπει σε μεθυσμένες ορδές ακροδεξιών εξτρεμιστών να τρομοκρατήσουν τον λαό της Washington DC. Πρέπει να σημειωθεί ότι το BLM Plaza δημιουργήθηκε ως «ζώνη ελευθερίας λόγου» που έχει “εγκριθεί” από το κράτος, και κατανοείται καλύτερα ως μέσο ελέγχου των αριστερών διαδηλωτών.

Embed Video: https://twitter.com/ChuckModi1/status/1337883324128391175

Η έξοδος από την πλατεία και η ασφάλεια ήταν επίσης λίγο Catch 22 [ΔΙΠΛΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ]. Η αποχώρηση σε μεγάλες ομάδες σίγουρα θα τραβούσε την προσοχή των φασιστικών όχλων. Αντίθετα, όσοι βρισκόταν σε μικρές ομάδες διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο επίθεσης εάν εντοπιζόταν από φασίστες. Ενώ το BLM Plaza έχει συμβολική αξία, πρέπει να εξετάσουμε με μια διάθεση κριτικής το αν η χρήση του ως σημείο συγκέντρωσης βοηθά ή βλάπτει την υπεράσπισή των κατοίκων της DC ενάντια στις φασιστικές απειλές.

Συνοδεία αστυνομίας

Το γεγονός ότι η αστυνομία συνόδεψε ένα μπλοκ μαύρων μακριά από τους Proud Boys, είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο γιατί είναι ασυνήθιστο η αστυνομία να δρα έναντι των ακροδεξιών διαδηλωτών που προσπαθούν να βλάψουν αριστεριστές και αντιεξουσιαστές-αναρχικους.

Μερικές εκτιμήσεις:

Δεν μείναμε ασφαλείς

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι περίπου 60 αντιφασίστες ήρθαν αντιμέτωποι με σοβαρούς τραυματισμούς, ακόμα και το θάνατο. Το πλήθος των proud boys και άλλων ακροδεξιών εξτρεμιστών ήταν λυσσασμένο. Ήταν έτοιμοι να μας ξεσκίσουν και μπορούσαν αριθμητικά να το κάνουν. Δεν ήμασταν σε θέση να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας πόσο μάλλον ολόκληρη την κοινότητα.

Ένταση μεταξύ του κράτους και των ακροδεξιών

Παρατίθεται βίντεο των proud boys να διαφωνούν με την αστυνομία :

https://twitter.com/itakeshots1/status/1338175972634464256

Οι αντιφασίστες αντιστάθηκαν εξίσου και στην κρατική βία αλλά και τη βία των ακροδεξιών. Αυτά είναι άμεσα συνδεδεμένα , αλλά κακώς πιστεύουμε ότι οι εχθροί μας αποτελούν μια ενιαία δύναμη με κοινή ιδεολογία και συμφέροντα. Θα μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε τις αδυναμίες των φασιστών καλύτερα αν καταφέρουμε να καταλάβουμε την πολυπλοκότητα τους και πως αυτοί αλληλοεπιδρούν με το κράτος.

«ο φασισμός μπορεί να οριστεί ως μια μορφή πολιτικής που χαρακτηρίζεται από την ιδεοληψία που ασχολείται με την παρακμή της κοινότητας, την ταπείνωση ή τη θυματοποίηση και από αντισταθμιστικές λατρείες ενότητας, ενέργειας και αγνότητας, στις οποίες ένα μαζικό κόμμα αφοσιωμένων εθνικιστών μαχητών, εργάζονται σε συνεργασία με τις παραδοσιακές ελίτ, εγκαταλείπει τις δημοκρατικές ελευθερίες και επιδιώκει με τη βία και χωρίς ηθικούς ή νομικούς φραγμούς, εσωτερικό καθαρισμό και εξωτερική επέκταση. ” – Robert O. Paxton in The Anatomy of Fascism

Μιας και ο φασισμός ανέκαθεν στηρίζονταν στην αποτελεσματική συνεργασία μεταξύ διαφόρων γκρουπ συμπεριλαμβανομένης και της αστυνομίας, πρέπει να τονίσουμε το γεγονός ότι υπήρξε ένταση μεταξύ των ακροδεξιών εξτρεμιστών και της αστυνομίας. Η D12 δείχνει ότι τα αστυνομικά τμήματα ανταποκρίνονται ακόμα στις πιέσεις της πολιτικής προστασίας η οποία με τη σειρά της ανταποκρίνεται (τουλάχιστον στην DC ) στις πιέσεις των ψηφοφόρων. Οι αντιφασίστες πρέπει να εκμεταλλευτούν αυτή την ευκαιρία όσο έχουν ακόμα περιθώριο.

Η αστυνομία της Ουάσιγκτον DC και όλη η αστυνομία παραμένει εχθρός μας.

Τα συμφέροντα των αντιφασιστών (το να αποφύγουν τη σφαγή) ταυτίστηκαν με αυτά της αστυνομίας ( οι οποίοι ήθελαν να αποφύγουν το κακό PR [Δημόσιες Σχέσεις] που θα έρχονταν από μια τέτοια σφαγή) για μόλις 15 λεπτά της 12 Δεκεμβρίου. Το ότι ταυτίστηκαν τα συμφέροντα μας για αυτά τα 15 λεπτά δεν σημαίνει ότι η αστυνομία δεν είναι εχθρός των εργαζομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αστυνομία παραμένει το επίκεντρο που επιβάλλει την ιεραρχία ενός αποικιστικού κράτους.

Η αστυνομία της Ουάσιγκτον DC όπως και όλες οι αστυνομικές δυνάμεις βάναυσα συλλαμβάνουν αντιφασίστες-τριες διαδηλωτές-τριες μετά από επιθέσεις των ακροδεξιών- εξτρεμιστών ομάδων. Επίσης η αστυνομία της Ουάσιγκτον έριξε χημικά σε μία ειρηνική δράση για την υποστήριξη των φυλακισμένων (την επόμενη μέρα) λίγες ώρες αφότου η πλειοψηφία των ακροδεξιών έφυγαν από την πόλη. Επιπλέον να θυμηθούμε ότι οι ακτιβιστές-τριες της Ουάσιγκτον δεν έχουν ξεχάσει ένα μακρύ καλοκαίρι παρενόχλησης στα χέρια της τοπικής αστυνομίας, συμπεριλαμβανομένης της καταστροφής τροφής και ιατρικών ειδών αξίας 25.000 $ στην πλατεία BLM.

Τα γεγονότα στις 12Δ δεν δημιουργούν αμφιβολίες για την απαγόρευση της συνεργασίας με την αστυνομία όπως το αντιλαμβάνεται το αντιφασιστικό κίνημα. Αντίθετα υποδεικνύουν πως η χρήση της τοπικής πίεσης, οι εκστρατείες, η προπαγάνδα, ο εισοδισμός και άλλες τακτικές που διασπείρουν διχόνοια ανάμεσα στις ομάδες που συνιστούν την μεγεθυνόμενη φασιστική απειλή είναι ακόμα μία επιτυχής στρατηγική.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ήδη, σύμφωνα με εντολές του Τραμπ, τα Proud Boys και άλλοι ακροδεξιοί εξτρεμιστές σχεδιάζουν μια συγκέντρωση για τις 6 Ιανουαρίου στο DC,όπου αυτό θα είναι μια τριτη επίθεση μέσα σε τόσους λίγους μήνες. Πρέπει να περιμένουμε ότι οι φασίστες θα συνεχίσουν να συγκεντρώνονται έως ότου να συνασπιστεί η κοινωνία με γνώμονα την αλληλεγγύη, και να καταφέρει να αναχαιτίσει τα φαινόμενα μαζική βίας. ΟΙ φασίστες θα συνεχίσουν να εμφανίζονται μέχρι να καταστρέψουμε τη «διασκέδαση» τους και να τους ντροπιασουμε στους δρόμους. Ενδεχομένως η υιοθέτηση των στρατηγικών που περιγράφονται παραπάνω θα βοηθήσει την τοπική κοινωνία της DC να νικήσει αυτήν την οργανωμένη φασιστική απειλή.

Θα θέλαμε να ολοκληρώσουμε με ένα προσωπικό μήνυμα σε όλους τους αντιφασιστές της DC – θα είμαστε δίπλα σας για όσο χρειαστεί.

Με αλληλεγγύη,

Αντιφασίστες -τριες από την περιοχή Lenape

[1] Το Lenape, είναι μια ιθαγενής υπεροχή των βορειοανατολικών δασών, που ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Το ιστορικό τους έδαφος περιλάμβανε το σημερινό Νιου Τζέρσεϋ και την ανατολική Πενσυλβανία κατά μήκος του ποταμού Ντελαγουέρ, τη Νέα Υόρκη, το δυτικό Λονγκ Άιλαντ και το Κάτω Κοιλάδα Χάντσον.

[2] MAGAMake America great again– Να κάνουμε την Αμερικη σπουδαία- μεγάλη ξανά.

[3] Ο όρος ριζοσπάστες χρησιμοποιείται κυρίως για τους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές.